Βαρύ, καυτό μέταλλο πέφτει επάνω μας.
Γκρίζα, σεβάσμια, ολική καταστροφή.
Πόσες φορές να πυροβολήσεις τα πόδια σου;
Οι λέξεις αμήχανες στέκουν μπροστά σε μια τέτοια ιστορία.
Σαν να πάγωσε όλη η μουσική.
Σαν να ξέχασε η λαλιά τη μορφή της.
Να μην ξεχάσουμε όμως το ρόδο του αυτεξούσιου.
Γι’ αυτό δημιουργήθηκε η αιωνιότητα.
Για το πεφταστέρι που θα ξαναδούμε.
Για την ανάγκη που γίνεται έγνοια και τρυφεράδα.
Για όσα άφοβα ελπίζουμε.