Ηρωική ρίγη 



Είναι βράδυ κρυώνω.
Δυο βήματα από μένα,

το φεγγάρι μου μιλά.

Παραπέρα το τζάμι,
ανακοπανά ρυθμικά.

Χαμογελώ στον εαυτόν μου
και νοιώθω καλά.

Ας βάλω μια ζακέτα λέω.

Σηκώνομαι, πλησιάζω στο τζάμι

Και το κλείνω.
Το βλέμμα πάει στο δρόμο. 

Κάποιος διαβάτης περπατά γοργά.

Μετρώ βηματισμούς
στο απέναντι πεζοδρόμιο.

Ακουμπώ το μέτωπο στο γυαλί.

Μένω εκεί όπως σε παύση,
σε ανακωχή.


Δεν λέω ψέματα κι όμως,
παραμύθια τον κόσμο γεμίζω
και σε μένα την αλήθεια.

Καταρρέω.

Ας βάλω την ζακέτα τελικά.

*



à tout à l’heure

…δεν γυρίζει πίσω ο χρόνος
οι άνθρωποι φεύγουν
νέοι έρχονται
η φύση όμοια και αυτή
πηγαινοέρχεται με ρυθμούς
θεϊκούς
ομοιάζουν αιώνιοι είναι αιώνιοι

και εγώ – εσύ
μικροί πλανήτες λίγων ημερών
ένα ίσα ίσα με ένα φτερούγισμα
μια ανάσα

όμως εσένα θα θυμάμαι
και όσους αγάπησα ναι και τις λέξεις
που με κράτησαν και με έμαθαν
και τα χέρια σου όταν με άγγιζες
και όταν με κοίταζες με απορία
τι να θέλω σκεπτόσουν

εγώ από σένα τι να θέλω
μια γυναίκα σ ένα κόσμο
τελειωμένο, ίσως κι εκείνη πεπερασμένη
απ’ τα φίλτρα της μνήμης
μ’ ένα τούλι στο πρόσωπό της
σε χαιρετά,
χαιρετά τον κόσμο που την μάγεψε…

*

Χαρούμενο τραγούδι

Ξεφυτρώνω σαν βλαστάρι
μιας στιγμής μαγικής
δίπλα σου.

Αγγίζοντάς σε,
η ζωή επανέρχεται
κι η ανάσα φωτίζει
ένα φιλί,
σαν προσευχή,
για το αύριο.

Φύλαξέ με.
Κράτα με
πριν το σώμα
σπαράξει
σαν λαβωμένο περιστέρι,
σαν τίγρη,
αιχμάλωτη,
σαν άλογο
που έχασε
το τρίτο του ποδάρι.

Και άκου τους ήχους μου
μέχρι να με γνωρίσεις —
εμένα
και όχι το είδωλό μου.