SMOG OF THE SOUL / ΤΟ ΝΕΦΟΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ
There’s a wrongness in the air, a smog of the soul.
The dictionary started coughing and coughed up blood
delicately as a heroine in lace dying of consumption.
The music is sorry for her
but there’s nothing to be done.
The signs saying Dead End don’t just mean streets.
The living in their ordinary clothes haunt the dead
and the dead laugh.
We stub our eyes as easily as our toes.
It hurts.
There’s no band-aid for bruised smiles.
Υπάρχει κάτι λάθος στον αέρα, ένα νέφος της ψυχής.
Το λεξικό άρχισε να βήχει και έφτυσε αίμα
με την ίδια λεπτότητα που θα έδειχνε μια ηρωίδα με δαντέλες που πεθαίνει από φυματίωση.
Η μουσική τη λυπάται
αλλά δεν υπάρχει τίποτα να γίνει.
Οι πινακίδες που λένε «Αδιέξοδο» δεν αναφέρονται μόνο στους δρόμους.
Οι ζωντανοί με τα καθημερινά τους ρούχα στοιχειώνουν τους νεκρούς
και οι νεκροί γελούν.
Χτυπάμε τα μάτια μας τόσο εύκολα όσο τα δάχτυλα των ποδιών μας.
Πονάει.
Δεν υπάρχει τσιρότο για τα μελανιασμένα χαμόγελα.
*
OLD MAN CROSSING THE STREET / ΓΕΡΟΣ ΠΟΥ ΔΙΑΣΧΙΖΕΙ ΤΟ ΔΡΟΜΟ
Old man
drags his feet after a cane
slowly.
Light changes
half way across the street.
Cars screech to a halt,
lean on their horns,
yell out their windows,
give him the finger.
If anything
he slows down.
He’s old.
He can barely
haul himself up the curb.
His grandchildren don’t write.
But shiny new cars wait trapped
as his cane takes its time.
They hate him.
It makes him young.
Ο γέρος
σέρνει τα πόδια του ακολουθώντας ένα μπαστούνι
αργά.
Το φανάρι αλλάζει
στη μέση του δρόμου.
Τα αυτοκίνητα φρενάρουν απότομα,
πατούν το κλαξόν,
φωνάζουν από τα παράθυρά τους,
του κάνουν κωλοδάχτυλο.
Αν μη τι άλλο,
αυτός επιβραδύνει ακόμα περισσότερο.
Είναι γέρος.
Μόλις που
καταφέρνει να σκαρφαλώσει στο πεζοδρόμιο.
Τα εγγόνια του δεν του γράφουν.
Αλλά τα καινούργια, γυαλιστερά αυτοκίνητα περιμένουν παγιδευμένα,
καθώς το μπαστούνι του παίρνει το χρόνο του.
Τον μισούν.
Αυτό τον κάνει να νιώθει νέος.
*Απόδοση: Δημήτρης Τρωαδίτης
