Πέφτουν γυμνά τα ρούχα μου στα πόδια μου ένα ένα
Και σπάσαν οι ψιλές κλωστές που δέναν την καρδιά
Από τις φούχτες σκόρπισαν ανώφελα οι σπόροι
Χορός μοναχικός…
Ήταν προμήνυμα της γης η μαλακιά μου ζέστη
Κι υγρό το σώμα, χνουδερό, σαν έτοιμο χωράφι
Που περιμένει σιγανή ποτιστική ψιχάλα.
Ξεράθηκε ο ουρανός…
Και λύθηκαν τα χέρια μου
Αργά χωρίς απελπισιά
Στιγμή – στιγμή
Κι ανάμεσα απ’ τα δάχτυλα
Κυλήσανε οι σπόροι
Σε μάρμαρα
Σπειρί – σπειρί…

*Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό “Τα Νέα Γράμματα”, περίοδος Β’ – Χρόνος Ζ’- Αρ. 2 – Μάρτης 1944.