I like the lady horses best,
how they make it all look easy,
like running 40 miles per hour
is as fun as taking a nap, or grass.
I like their lady horse swagger,
after winning. Ears up, girls, ears up!
But mainly, let’s be honest, I like
that they’re ladies. As if this big
dangerous animal is also a part of me,
that somewhere inside the delicate
skin of my body, there pumps
an 8-pound female horse heart,
giant with power, heavy with blood.
Don’t you want to believe it?
Don’t you want to tug my shirt and see
the huge beating genius machine
that thinks, no, it knows,
it’s going to come in first.

Μου αρέσουν περισσότερο οι φοράδες,
το πώς κάνουν τα πάντα να φαίνονται εύκολα,
σαν το να τρέχεις με 40 μίλια την ώρα
να είναι τόσο διασκεδαστικό όσο ένας υπνάκος ή το να τρως χορτάρι.
Μου αρέσει η αλαζονεία τους,
αφού κερδίσουν. Ψηλά τα αυτιά, κορίτσια, ψηλά τα αυτιά!
Αλλά κυρίως, ας είμαστε ειλικρινείς, μου αρέσει
το γεγονός ότι είναι φοράδες. Σαν αυτό το μεγάλο
επικίνδυνο ζώο να είναι και μέρος μου,
ότι κάπου μέσα στο λεπτό
δέρμα του σώματός μου, χτυπά
μια καρδιά θηλυκού αλόγου 8 λιβρών,
γιγάντια με δύναμη, βαριά από αίμα.
Δεν θέλεις να το πιστέψεις;
Δεν θέλεις να τραβήξεις το πουκάμισό μου και να δεις
την τεράστια, παλλόμενη, ιδιοφυή μηχανή
που σκέφτεται, όχι, που ξέρει,
ότι θα τερματίσει πρώτη.

*Από τη συλλογή “Bright Dead Things”, Milkweed Editions, 2015. Απόδοση: Σ.Α.