[ή αλλιώς γηπεδικά]

όλες μου οι φίλες
γράφουνε βιβλία
τς μούσες τις σκοτώσαμε
δεν κάναμε κηδεία

*

ενώ αντιπαθώ τη βροχή
περιμένω με ανυπομονησία
εκείνες στα τέλη απρίλη με αρχές μάη
να ξεπλύνουν
τον χειμώνα
και βρεφικά αμόλυντη
να υποδεχτώ
τον ήλιο του καλοκαιριού

*

μπαλαρίνα δεν έγινα
να φοράω πουέντ
να με χειροκροτάει
ο εξώστης

μονάχα τυλίγω
τα κορδόνια της ποδιάς
γύρω από τη μέση
σε φιόγκο
πριν κάνω λάντζα

μα κάθε που
από το παράθυρο
με χαμόγελο μου παραγγέλνεις
τον καφέ σου
νιώθω πως
-δεν μπορεί-
μια ανθοδέσμη
μου αξίζει και μένα
στο τέλος της βάρδιας

*

στην άκρη του δρόμου

το γυμνό μου πόδι
τρυπήθηκε
από αγκάθια -πατημένου- σκαντζόχοιρου
(για λίγο κοιταχτήκαμε
το νεκρό ζώο
και εγώ)
όμως δεν ξέραμε ποιος έπρεπε
να ζητήσει συγγνώμη

*Από τη συλλογή “Βουκαμβίλια Ποπ”, εκδ. Τεφλόν, Μάιος 2022.