Η πόλη σαν σκηνή απλώνεται στου χρόνου τα δίχτυα
στων ημερών την αέναη επανάληψη
με τις κουκίδες να ανασαίνουν στο γκρίζο φόντο

Αργά κουτσαίνοντας προχωρά γερασμένη
απ’ τη συνήθεια στο δρόμο κάτω κοιτώντας
δίχως περιέργεια το βλέμμα και η κίνηση

Ανάμεσα στις αιωρούμενες ομπρέλες
οι σταγόνες θολές τρεμοπαίζουν την ελπίδα που ισορροπεί
το φεγγάρι που βυθίζεται στη μανιασμένη θάλασσα