ΝΥΧΤΕΡΙΝΟ ΤΗΣ ΜΕΡΑΣ

… Όχι: αυτό που έχω είναι νύστα.
Τι; Τόση κούραση εξαιτίας των ευθυνών,
τόση πίκρα γιατί ίσως δεν θα είναι διάσημος.
τόση επιχειρηματολογία γύρω απ’ την αθανασία…
Αυτό που έχω είναι νύστα, φίλε μου, νύστα…
Αφήστε με τουλάχιστον να ‘χω νύστα. Ποιος ξέρεις τι άλλο
θα ’χω;

*

MAGNIFICAT

Πότε θα περάσει αυτή η εσωτερική νύχτα, το σύμπαν,
κι εγώ, η ψυχή μου, θα ‘χω τη μέρα μου;
Πότε θα ξυπνήσω απ’ το ξύπνημά μου;
Δεν ξέρω. Ο ήλιος λάμπει ψηλά,
αδύνατον να κοιτάξεις.
Τ’ αστέρια τρεμοπαίζουν κρύο,
αδύνατον να τ’ αριθμήσεις.
Η καρδιά χτυπά ξένη,
αδύνατον να την ακούσεις.
Πότε θα περάσει αυτό το δράμα χωρίς θέατρο,
ή αυτό το θέατρο δίχως δράμα,
και θα γυρίσω σπίτι;
Πού; Πώς; Πότε;
Γάτα που με κοιτάς με τα μάτια της ζωής
ποιον έχεισ μέσα τους;
Είναι αυτός! Είναι αυτός!
Αυτός θα διατάξει σαν τον Χωσσεά να σταματήσει ο ήλιος
κι εγώ θα ξυπνήσω.
Και θα ‘ναι μέρα.
Χαμογέλασε, μες στον ύπνο σου, ψυχή μου
Χαμογέλασε, ψυχή μου: θα ‘ναι μέρα.

*Ο Άλβαρο ντε Κάμπος είναι ένας από τους τρεις πιο σημαντικούς ετερώνυμους του Φερνάντο Πεσσόα.
**Από το βιβλίο “Η ‘θαλασσινή ωδή’ και άλλα ποιήματα”, εκδ. Εξάντας, 2003. Μετάφραση: Μαρία Παπαδήμα.