.εκείνο το τέρας

ζητούσα της ράτσας μου την αριθμητική
κι εκείνο
που σήμαινε το αντικρινό μου επεθυμούσ

αντί αυτών
συνεχώς με αντάμωνα

ζωύφιος κατά την εισπνοή
εκπνέοντας κατέληγα
κι από όλες τις μεριές της ημέρας τότε ανέτειλε
πανδόχος η αλήθεια
σαν σύμπτωση.

*

.ίσως νανούρισμα

για ν’ ανεβώ στη γλώσσα μαρτύρησα τη μετριότητα
για να σωθώ ασκήθηκα στη μαντική της διατάραξης

τώρα,
αιφνιδιάζομαι πεινώντας για ένα μέλλον
όπου θα διακινδυνεύουμε εαυτούς στη βαρύτητα

μία νάρκη ουσίας
μια φοβερή χειρονομία, κύριοι
προς τα εκεί όπου σφάλει το θηρίο στην κλίνη του
προς τα εκεί ομοιοκαταλήγοντας
όπου οικοδομούνται από καιρό
οι καταδίκες μας

έχουμε το ίδιο αίμα λοιπόν
κι ίσως τα σώματά μας να κοιμούνται στο ίδιο σχήμα
όλα επιστρέφουν εδώ κι άλλο δεν απομένει να πούμε

αύριο όμως αγάπη μου θα αξιωθώ ένα καινούριο ύψος
αύριο αγάπη μου
ξανά θα λειτουργηθούμε το έγκλημα
–μη φοβηθείς ποτέ,
μη φοβηθώ ποτέ-
για να θυμάμαι να πεθάνω
με επινόησα

*Από τη συλλογή “ο εαυτός ήχος”, εκδ. Εξάρχεια, Νοέμβρης 2013.