ΤΟ ΙΔΙΟ

Είναι το ίδιο που όλοι φοβούνται να αγγίξουν
Η ψυχή σου του ανήκει
Το ίδιο πράμα και το μυαλό
Είναι ο ήχος που ενώ δεν είναι δικός σου
Είναι ο μοναδικός σου
Η μούχλα, τα άδεια μάτια
Το άστο καλύτερα.
Είναι το ίδιο που όλοι φοβούνται να αγγίξουν
Είναι η πληγή που έχει πλέον κλείσει
Και δεν μιλάμε άλλο για αυτήν
Είναι αδύνατον να την κοιτάξουμε απέξω
Γιατί ποτέ δεν είμαστε απέξω
Λεπτομέρεια
Όταν την κλείναμε την κλείναμε από μέσα,
Μετά κανείς δεν ήταν σε θέση
Να τα βάλει
Με την ίδια του την υπόσταση.
Από αυτό το τρομακτικό μέρος
Από εκεί μου μιλάς και περιμένεις να ακούσω
Δεν είναι πόνος
Είναι κλειστοφοβία. Τέλος.
Είναι το ίδιο που όλοι φοβούνται να αγγίξουν
Είναι η άθραυστη πληγή
Και καμιά οδύνη δεν την ανοίγει.
Τα μάτια μόνο νομίζουν ότι κάτι είδαν κάποτε
Κάτι πιο φοβερό από την πίστη
Σταθήκανε
Πλανιότανε λυσσασμένος ο άνθρωπος.
Η καρδιά σου χτυπάει
Αλλά δεν είναι καρδιά αυτό
Είναι ο σφυγμός ενός από κάτω κόσμου
Σε επεξεργάζεται ακόμα
Σαν να μην έχεις πάρει την τελική σου μορφή.10
Μέσω της αστειότητας σου
Από την αστειότητα σου δραπετεύεις
Και δεν είναι για πλάκα.
Όχι πια.
Όλα ανήκουνε στο φόντο
Την ιστορία θα την πουν οι ποιητές.11

*

ΕΜΠΡΗΣΜΟΣ

Δεν θέλω να ακούσω αυτή την ιστορία
Νομίζω καμιά φορά ότι καταπίνω κάτι πολύ
Βαρύ για εμένα
Μα είμαι εντάξει, γιατί έτσι κρίνει ο ορίζοντας
Αυτές οι ιδέες καθήσαν στο κεφάλι μου και
Έζησα γελοίες ιστορίες εξαιτίας τους
Όπως η ηλικία ανατομεί σφαγές όταν δεν έχει
Τι να κάνει
Οι τύποι χάνονται όταν μιλάς με τον εαυτό σου.
Ο σκοτωμένος γνωρίζει πολλά για το φόνο
Καμιά φορά περισσότερα και από το φονιά
Είναι αυτή η γαμημένη μεταβίβαση
Γνώσης
Ξέρεις από αυτά.
Χλιαρά, ασυνείδητα οι μέρες περνάνε
Χρειάζομαι κάτι κακό, κακό να κάνω
Σκέφτομαι πολύ το πρωί
Το επόμενος τέλος δεν θα έχει τίποτα κοινό
Με το προηγούμενο
Είμαι ενδιαφέρον τύπος τελικά
Αφού κατάφερα να αντιπαρέλθω τη μοναξιά
Τις τύψεις από την τόση ησυχία
Ποτέ δεν θα μάθω όσα συνέβησαν εξαιτίας μου
Ειρωνεία
Να σε ξέρω τόσο καλά όταν δεν σε χρειάζομαι πια
Η ίδια η ζωή το κάνει
Τους έχασα όλους στην παλιά αποβάθρα
Κανείς δεν τόλμησε να φύγει δίχως να πληγωθεί
Έπρεπε κάτι να αγαπήσουν
Έτσι έπεσε η νύχτα
Ένα δαχτυλίδι έγδαρε την πλάτη μου
Η κυρία λυπημένη έκανε έρωτα
Πάμε πάλι την ιστορία12
Γιατί κάτι δεν μου είπες καλά
Ότι κάνει η νύχτα στα μεγάλα μυαλά
Μάθε να φταις
Φέτος δεν θα πέσουν βροχές
Δεν θα γραφτούν ποιήματα, καλά ελπίζω
Θεέ μου πόσα δημιουργήματά σου σιχαίνομαι
Γιατί τους άφησες να το κάνουν αυτό;
Για κάποιο λόγο, οι λόγοι όλοι χαθήκανε
Χωρίς τίποτα να μπει στην θέση του
Μόνο γίναμε λίγο πιο σοφοί
Πάντα να έχεις κάτι διαθέσιμο να καταστρέψεις
Αγάπη μου
Νέα γη
Όλοι οι θάνατοι του κόσμου δεν απόδειξαν τίποτα
Εώς τώρα.

*Από τη συλλογή “Κομμάτια δικά μου”, εκδ. Βακχικόν, 2012.