θα θυμάμαι πάντα
τα πλακάκια στο μπάνιο
το θάνατο
στα χείλια μου
και το νερό
που τα ξέπλενα
κάθε φορά
σχολαστικά
οι σκέψεις μου να γίνονται
εκατοντάδες έντομα
εγκλωβισμένα

κι έπειτα
ένα λευκό σεντόνι
να με χωρίζει από τον κόσμο
για εκατομμύρια λεπτά
και μια μόνο
λεπτή
κλωστή
από τις σκέψεις
μου

*

μετρούσα το χρόνο
περιμένοντας τις μικρές παλάμες μου
να μεγαλώσουν
κοιτάζοντας στρατιές από μυρμήγκια
να βαδίζουν με σιγουριά
σε κάποιο προορισμό
και τα μικρά μου χέρια μεγάλωναν
απελπιστικά
αργά

τα μεσημέρια
τραγουδούσα αθόρυβα
-χωρίς να τους ξυπνάω-
αναπνέοντας ρυθμικά
ζωγραφίζοντας φτερωτές γάτες
στα τζάμια
με τα στρογγυλά μου
χέρια

και πάντα μα πάντα παρακολουθούσα
τα μυρμήγκια
που ήξεραν ποιο δρόμο
ν’ ακολουθήσουν

*

είδα στον ύπνο μου χθες
το πρόσωπο της αδελφής μου
χωρίς ρωγμές και ρυτίδες
φορούσε το φόρεμα με τις μικρές
μαργαρίτες
γελούσε δυνατά
και το γέλιο ηχούσε
στους τοίχους τα τζάμια τα σύννεφα
κι ήταν η τελευταία Κυριακή
που μπορώ να θυμηθώ
με χρώματα
έξω από το χρόνο
χωρίς σκαμμένα
μάγουλα
γκρίζα
το παιδικό της πρόσωπο

ξύπνησα στη μέση της νύχτας
με χείλη ξεραμένα
γεμάτα χώμα και κρύφτηκα
κάτω από το κρεβάτι
μέχρι να ξημερώσει

*Από τη συλλογή “μπορεί να υπάρχει και χωρίς όνομα”, εκδ. Θράκα, Ιούνιος 2016.