Η ΜΟΝΑΔΑ ΑΛΤΣΧΑΪΜΕΡ

Κάθε βραδιά,
μόλις πέσει
ησυχία,
αυτή ξυπνά και βγαίνει στο κυνήγι.
Οι άνδρες που απαλλάχτηκαν από την επιθυμία
επιπλέουν σαν τα φύκια
και ακούν την ψαλμωδία της,
ανελέητη σαν τις χίλιες
γλώσσες των κυμάτων.
Λίγοι κατανοούν
την πρόσκληση του σώματός της,
την τραχιά γεύση του αλατιού.
Αλλά κανείς τους δεν θυμάται
ότι την προηγούμενη νύχτα,
ξανάζησε μέσα στη θάλασσά της.
Και όταν τυχαία
την φιλούν, κλείνουν με θόρυβο
σαν όστρακα στον αφρό,
και τότε μια πόρτα σφαλίζει,
κι ο ρυθμός τους γίνεται ένας ωκεανός
όπου οι αναμνήσεις κολυμπούν
κάτω απ’ το φως των αστεριών
και πάνω απ’ την ψαλμωδία της φουσκοθαλασσιάς.

*

ΑΠΟΔΗΜΙΑ 3πμ.

Η ασθενής μου στριφογυρίζει στο Επτά και Μισό,
το θάλαμο για τους τρελούς και τους μισότρελους.
Στα μέσα του δρόμου για τα τριάντα της,
στο στόμα της υπολείμματα εμετού,
ξυπόλητη, με άσπρο σορτσάκι,
η κοντομάνικη μπλούζα της
με τις μαύρες σαν σπαγγέτι ρίγες
έχει πέσει κάτω απ’ τα στήθη της,
το ένα με τατουάζ μιας πεταλούδας-μονάρχη.

Της βρίσκω μια ρόμπα και τσιγάρα,
παρατηρώ τους ματωμένους καρπούς της από τις χειροπέδες,
ένα κόψιμο ραμμένο στο μπράτσο της
την ιστορία που επινόησε για τον άνδρα της:
Αγαπά το φορτηγό του περισσότερο από μένα…
Μετά από τρία τσιγάρα
και μία ώρα μεθυσμένης ασυναρτησίας
ουρλιάζει, Άι γαμήσου!
Το μόνο πού μπορώ να κάνω
είναι να δώσω την εντολή να εγκλειστεί.
Τόσο απλό: η υπογραφή μου σ’ ένα ροζ χαρτί.

Ύπνος/ξύπνος μέρα/νύχτα ξεκομμένος απ’ όλα,
άγρια πείνα για μια βάφλα με στρώσεις από φράουλες,
οι πόρτες του νοσοκομείου ανοίγουν βουΐζοντας
και η βροχή με χτυπά.
Γυρίζω το κουμπί του ραδιοφώνου με μια γρήγορη κίνηση
η τζαζ μια ευχάριστη έκπληξη,
ο άνεμος στα δένδρα ακούγεται
σαν το ρυθμό της βούρτσας στα ντραμς.
Γελώντας, σιγοτραγουδώ το όνομά της,
φαντάζομαι τις πεταλούδες-μονάρχες να πετούν στην Κόστα Ρίκα.
Κι όταν θα την επισκεφτώ το πρωί
θα ξαφνιαστεί σαν την ερωμένη της μιας νύχτας
που δεν θυμάται το όνομά μου.

*Από τη συλλογή «Πώς ο JFK σκότωσε τον πατέρα μου». Μετάφραση: Μίλτος Αρβανιτάκης.