Μνήμη ‘Άρη Αλεξάνδρου

Απλώνει το μελάνι της η νύχτα,
ποτίζει τις ρίζες των εξεγέρσεων,
διαβρώνει τους δισταγμούς.
Μια εκπνοή μάς μένει
να σαρώσει τις οχυρώσεις,
των πεποιθήσεων τ’ οπλισμένο μπετόν.

Οι ναύτες γίνανε αγάλματα
στις ακτές της Κροστάνδης.

Απέναντι ο Άρης κρατά τις σημειώσεις,
τους σπόρους της εξορίας του.

*Από τη συλλογή “Δύσκολα νερά”, εκδ. Βαγονέτο, 2026.