ΣΤΙΣ ΦΤΕΡΕΣ ΣΤΟ ΜΠΑΛΚΟΝΙ

Στὶς φτέρες στὸ μπαλκόνι μόνη
ἀργοδένεται
ἡ βραδινὴ ἀχτίνα τ᾽ ἀνθοπέταλο
φτερουγίσματος ἔπαινος
νὰ μεταμορφώσει ὅλα τὰ πουλιὰ τοῦ σπιτικοῦ μου
ἂς περάσουν οἱ ὧρες τῆς ἀτελείωτης νύχτας
οἱ μυστικὲς τῶν χαραγμένων ὀνείρων
ἴχνος τῆς λάμπας μοναδικὴ ἂς περάσει
καὶ τὸ διάστημα τῆς θέας δωρεὰ παραθύρου
πρόσωπο ὑδαρὸ ἡ τελευταῖα εἰκόνα
πρὶν τὴν ἀμείλικτη τρεχάλα τῆς σιωπῆς
πάνω στὰ ἡρωικὰ κειμήλια τοῦ τραπεζιοῦ μου.

*Από τη συλλογή “Ἡ Ἀνάσταση τῆς Κυρὰ Τσίνης”, 1983.

*

ΤΑΧΑ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΟΝΤΩΣ…

Τάχα θὰ γίνουν ὄντως δικὰ μας πράγματα
τὸ κοινοβούλιο κι οἱ αἴθουσες δημοπρασίας
ἡ ἐπίσημη φωνὴ ποὺ ρύθμισε κεῖνο τώρα ποὺ πουλιέται
ταξινομεῖται καὶ χειροκροτεῖται στὴν αἴθουσα συναυλιῶν;
Ἀπεναντίας τὴ φωνὴ τοῦ πάστορα μονάχα – τὸ πολὺ
σὰν παστρικὴ φωνὴ μποροῦμε νὰ τὴ νιώσουμε
στὰ μέρη τὰ δικά μας ὅπου δὲν εἶν’ δικά μας
τὰ διώροφα σπιτάκια μὲ τοὺς προσεγμένους κήπους
τῶν χουρδισμένων γενεῶν ἀπὸ τὸ χτύπημα τῆς ὣρας
στὸ καλοδουλεμένο ἐκκρεμές
ἡ μέρα γέρνει σὰ σύγκριση ὡριμασμένη
βαθαίνοντας τὸ χνάρι ἀπὸ τὴν πρόσκρουση
στὴν πιστωμένη δράση ποὺ δένει κόμπο
μὲ τ᾽ ἄγριο χορτάρι
ὅπως βουτάει ἡ πάπια γιὰ νὰ θρέψει
τ᾽ ἀνυπεράσπιστο κι ἂγουρο γέννημά της
Ὅ,τι σ᾽ εμᾶς ὄντως ἀνήκει δὲν τὸ ξέρουμε
ἀπ᾽ τὸν καιρὸ ποὺ μείναμε δίχως βασιλέα
οἱ λόγοι μας εἴτε προβαίνουν σὰν κραυγὴ
εἴτε ξενόφωνοι χωροῦν στὴ σύγχρονη εὐδαιμονία.

*Από τη συλλογή “Τὸ βιβλίο τῶν ὑπακοῶν”, 1987.