ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΧΑΡΑΜΑΤΑ

είσαι εντελώς μόνος όταν
σκορπιέσαι στους
αρρωστιάρηδες δρόμους της πόλης, εκεί που άσχημα
χαλάνε τα γκράφιτι καμπουριαστοί εργάτες του δήμου
κι η δυσωδία των σφαγείων μπλέκεται σε
μαλλιά νεαρών κοριτσιών,
είσαι εντελώς μόνος σου
τριγυρνώντας στις βρώμικες ανάσες φιλήσυχων
ανθρώπων από καιρό πεθαμένων,
όταν κοιτιέσαι σε βιτρίνες πολυκαταστημάτων και
το πρόσωπό σου ξεθυμαίνει μέσα στα εμπορεύματα
είσαι εντελώς μόνος

δεν είσαι μόνος σου όταν γδέρνεις τα
γόνατά σου σε κείνο που θεριεύει στα σύννεφα,
όταν μοιράζεις τη μέθη σου δεν είσαι μόνος,
δεν είσαι μόνος όταν το ταξίδι
δεν έχει προορισμό,
ταξίδι χωρίς αποσκευές και κλειδιά,
θα σταματήσεις σ’ ένα αλλόκοτο
μισογκρεμισμένο σπίτι
θα είναι χαράματα
θα βγάλεις τα ρούχα σου και θα ριχτείς
σ’ ένα τίποτα τόσο διαφορετικό
απ’ όλα όσα ήξερες
δεν είσαι εντελώς μόνος σου όταν κάνεις έρωτα
ούτε όταν σηκώνεις σκουρόχρωμο το βλέμμα,
Όταν με τα ίδια σου τα χέρια ξεριζώνεις από μέσα σου
την ασχήμια
δεν είσαι εντελώς μόνος

*

ΗΜΟΥΝ ΚΑΠΟΤΕ

όταν θα ξαναγεννηθώ
θα ‘μαι ένα λιπόσαρκο ποίημα
που θα μιλά
για γερασμένες χορεύτριες που
κουνάνε ακόμα
τα πόδια τους καθισμένες σε καρέκλες
και δεν ξεχνώ
πως ήμουν κάποτε μια λευκή τριανταφυλλιά
έξω απ’ τις φυλακές
κι έβλεπα τους δεσμοφύλακες
να σβήνουν τ’ αστέρια
για να μην ονειρεύονται οι κρατούμενοι.

*

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ

της θάλασσας την
τραχιά αρμύρα
και τα βουνίσια
των ανέμων ρίγη μειγνύω.
μέσα στου Έρωτα τη
λαιμαργία τα μπερδεύω
και φτιάχνω Άνθρωπο.
ούτε μια στιγμή δεν ένιωσα μοναξιά
διώχνοντας τον θεό από μέσα μου.

*Από τη συλλογή “φλέβα που σπάει”, εκδ. Εξάρχεια, 2013.