Είναι τα πλοία μεγάλες γόνδολες
Ιδίως τα μαύρα
Σα φέρετρα
Που τα έριξες με λουλούδια
Σ’ απογευματινή ώρα
Που χαμηλώνουν τα πράγματα
Και πλέουν
Στο ύψος που αρχίζουν
Τα κυπαρίσσια

Τα πλοία που χάθηκαν και τα πλοία που ήρθαν

Γιατί τα πλοία στο λιμάνι σα φτάσουνε
Μας περιμένουν
Καθώς περιστερώνες
Με ανοικτές στη σειρά τις εισόδους
Και τα ξύλα
Κίτρινα σα φλωριά της αποβάθρας
Απ΄ την πολλή καθημερινή χρήση
Μοιάζει να περιμένουν
Να παν και ναρθούν περιστέρια

Τα πλοία που χάθηκαν και τα πλοία που ήρθαν

Σα σπίτια σε λόφους έρημα
Καμμιά φορά τα πλοία
Τα πλοία που χάθηκαν
Και τα πλοία που ήρθαν

Κατόπι είναι κι η σκιά τους

Βαρύτερη του σώματος
Πιο χαμηλή και πιο πυκνή
Απ’ τα κομψά τα σώματα
Των πλοίων

Έτσι κρατάει του φεγγαριού
Αντίστοιχη όψη
Όταν ωραίες φωνές μόνον ακούγονται
Διάφορων
Αρμονικών πάντοτε τόνων

Και η σκιά όταν πλέουν

Με φώτα πάνω στα νερά

Που τρέμουν
Καθώς μια γη
Μια μοναξιά
Με θορύβους και φώτα
Έτσι τη νύχτα πλέουν

Τα πλοία που χάθηκαν και τα πλοία που ήρθαν

Αυτά τα πλοία

*Από τη συλλογή “Τοιχογραφία”, Αθήνα 1956.