Κατερίνα Φλωρά, Αναδρομή

Το θολερό είδωλο που επιστρέφει η υγρή γυάλινη επιφάνεια
σβήνει το τεκμήριο του χρόνου

Η θύμηση του περασμένου εαυτού
αγαλλίαση και τυραννία
στο παρόν κλέβει τη στιγμή

Το γνώριμο βλέμμα αναζητώντας
σκόνταψα πάνω σε μνήμες διάτρητες
που η συνάντηση κατάφερε πρόσκαιρα να επουλώσει
διατηρώντας το νήμα από το παρελθόν

Leave a comment