Οι στιγμές της ζωής δεν εγκαταλείπονται
είναι μια μοίρα που την κουβαλάς μαζί σου
είναι η φωλιά της ύπαρξής σου
αποκοιμιέσαι μέσα της

είναι οι κήποι των παιδικών σου χρόνων
που δεν μαραίνονται
τα τρυπήματα των αγκαθιών
που είχαν γλυκό πόνο
κι η πληγή έκλεινε μετά από λίγο
το κρυφοκοίταγμα
μέσα απ’ τη μισοσπασμένη γρίλια

μπορεί να έφυγες
αλλά οι παραστάσεις είναι ακόμη εκεί
πώς ν’ αποχωριστείς τα πρώτα βήματα
με τόσα ξαφνιάσματα
με μια αμείωτη περιέργεια
όταν θέλεις ν’ απολαμβάνεις μικρές χαρές
που φαντάζουν πολύτιμες
επειδή είναι πια τόσο μακρινές

τις νύχτες μεθάς με τ’ άρωμα της μνήμης
που σ’ έχει μάθει ν΄ αντιστέκεσαι
αλλά και να συγχωρείς
όταν όλα τα χρώματα έχουν πεθάνει
η έγνοια σου βρίσκεται εκεί
κάποιες ώρες δύει
αλλά σε λίγο επανέρχεται δριμύτερη
αναδυόμενη σε όλο της το μεγαλείο

η αύρα της έγνοιας παφλάζει,
τα χθεσινά, τα τωρινά και τα μελλούμενα
είναι η ίδια αέναη διαδικασία
του να νυχτώνεσαι και να ξημερώνεις,
ν΄ ανακαλύπτεις κρυμμένες ιστορίες
και να πλέκεις υφάσματα νοσταλγίας.