Τα φυλλοβόλα
περασμένα φύλλα τους
πάντα θυμούνται

Όσο σκάβονται
βαθύτερα οι ψυχές
τόσο σωπαίνουν

*

Εκείνο το “ίσως”
ίσως σε δικαιώνει
ή σ΄απελπίζει

Τα αντίγραφα
επιμένουν στη θλίψη
της γέννησής τους

Της μοίρας πικρό
υφαντό, δίχως πουλί
δίχως κοτσάνι

Λημέρι στήσε
μη και πατούν οι πίκρες
και σε χορεύουν

Τι να πω στιγμή
Πού βρίσκεις τόσο ορμή
και τη σκορπίζεις;

Πικροί οι νεκροί
Ζωντανό μόνο βαστούν
άπαρτο νόστο

Αρκεί στον τοίχο
ανεπαίσθητη ρωγμή
να τον γκρεμίσει

*

Λάθη και λάθη
Ποιος τον κόσμο τόλμησε
να ‘πει θα μάθει;

Άδηλη σκέψη
κατοικεί μίσχο του νου
και τον λυγίζει

Αν είναι πληγή
και λέξη γάζα να βρεις
πάλι ματώνει

Πόνο στον πόνο
γεμίζουν τα κόκαλα
Κάποτε μέλι

Πράσινο φύλλο
υψώνεται στη σιωπή
και συλλαβίζει

Τώρα ή ποτέ
Γλιστρά κρυφά ο χρόνος
Τραβά’ το χαλί

Σκάβει η μνήμη
Τα χρυσά της τιμαλφή
σε γονατίζουν

Σημαίνει σιωπή
η φωνή του θηρευτή
και μ’ αφανίζει

Ντύσου την ήττα
Τη δορά του θύματος
ποτέ μην ντυθείς

Γίνεσαι σοφός
μ’ ένα τόσο δα, αρκεί
Να σε τρυπήσει

Ή σωπαίνεις τον
θάνατο χορεύοντας
ή μη χορεύεις

*Η ενότητα “Γυμνάσματα” περιλαμβάνεται στο βιβλίο “Μαύρο βαμβάκι”, εκδ. Μελάνι, Δεκέμβριος 2009.