(1)

Ένα άσπρο άλογο
που τρέχει
σε κεντρικό, όμως έρημο
δρόμο
πρωτευούσης της Ευρώπης
έχει
χωρίς φανερό λόγο
στη ραχοκοκκαλιά του γραμμένη
τη φράση:
ΘΕ ΜΟΥ ΤΙ ΝΑ ΓΕΝΗΚΑΝΕ ΣΤΟΝ ΚΌΣΜΟ ΟΙ ΑΝΤΡΙΩΜΕΝΟΙ

(2)

Κεφάλι μόνο αμούστακου νέου
πλέει στα ρηχά του ωκεανού,
απ’ τον κομμένο του λαιμό
απλώνεται
και χάνεται στην άμμο του βυθού
ακέραιο
το νευρικό του σύστημα.
Παρακολουθεί στον ορίζοντα
επιβατικόν ιστιοφόρον ονομαζόμενο
THE UNSINKABLE ARISTOTLE SMITH
Σε φινιστρίνι του ιστιοφόρου
παρουσιάζεται
κεφάλι νέας μέχρι 17 χρονών
με τα υγρά της
μακρυά πράσινα μαλλιά
να χαμογελάει
στο νέο.

Του στέλνει φιλιά.
Το κεφάλι του νέου παίρνει έκφραση
βαθιάς λύπης…
Το ιστιοφόρον βυθίζεται στα αβυσσαλέα βάθη.

(3)

Στην αριστερή πλευρά
ατέλειωτης αμμουδιάς
νησιού του Αιγαίου
στέκεται
κάθε νύχτα
τις ώρες πούχει φεγγάρι
δυνατός άντρας
φέροντας στους ώμους του
νέα γυναίκα
που τα χρυσά και γαλάζια της μαλλιά
κατεβαίνουν την πλάτη της
και σέρνονται ένα μέτρο
στην άμμο
όπου δίνουν καταφύγιο
στα πανέμορφα ζουζούνια της ακρογιαλιάς.

Ο άντρας τρέφει μουστάκια
Και γενειάδα
που στριφογυρνάει
γύρω στο κορμί του
και τα πόδια του
τελειώνοντας στους αστραγάλους

Αλλιώς είναι γυμνοί,
με αποτυπωμένη στα σώματα τους, σε χρώμα σταχτή,
την επιγραφή:

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΣΑΣ ΚΥΡΙΑ ΡΑΔΙΕΝΕΡΓΕΙΑ

(4)

Τα μικρά
αλλά εκπληκτικής δυνάμεως
έντομα και μυρμήγκια
που κατέλαβαν το ασανσέρ
και τους διαδρόμους
στα κτίρια
όλου του κόσμου,
έχουν κρεμάσει
στο λαιμό τους
ακόμη και τα πετράδια
της Αυτοκρατορίας

(5)

Και πάντα το απόγεμα
όπως κάθε μέρα
την ίδια ώρα που ο ήλιος
μαλακός
γλυκαίνει τον ουρανό
έρχεται ανάλαφρος
ο μικρός αέρας
που απαλά χαϊδεύει
τις εκθαμβωτικές πεδιάδες
τα σιωπηλά ποτάμια
τους εγκατελειμένους, χαμηλούς, χορταριασμένους λόφους,
το τοπίο…
…εκείνο το αεράκι
που έχει ανακατεμένα μέσα του
εκατομμύρια – δισεκατομμύρια μικρά σα σκόνη μόρια ύλης
σα φωσφορίζοντα πράσινα ή κόκκινα μάτια
σα δόντια
που αντανακλούν το φως
όπως πέφτει απάνω τους ο ήλιος
στολίζουν το Χέρι της Ερημιάς.

(6)

Διασχίζοντας τις ηπείρους
μπαίνει
στη λάσπη του άδειου πυθμένα του Ατλαντικού
από σημείο της ακτής
της δυτικής Γαλλίας.
Τόνομά του πρέπει να είναι
Φοίνιξ ο Β’.

Η απέραντη έκτασις του πυθμένας
σε μερικά σημεία ξεραμένη
απ’ τις ακτίνες του ίδιου ήλιου
είναι διάσπαρτη
μόνον από τα ναυάγια των αιώνων
και άσπρα
πολύ μακρυά σκουλίκια
που μπαινοβγαίνουν στη λάσπη
σουρνάμενα.
Τόνομά του πρέπει να είναι Φοίνιξ ο Β’.

(7)

Οι Νεοσώματοι
απλώνονται τώρα
στις λίμνης των αποτόμων κρημνών
στα σκοτεινά νερά τους
επιπλέουν δισδιάστατο
χωρίς αγωνία
και συνεννοούνται μεταξύ τους
όταν ελαφρός κυματισμός
μικρά κύματα με αιχμηρές
κορφές
τους χωρίζουν
σε μικρότερες κηλίδες

Όσοι φέρονται
στην όχθη από κύμα
ευθύς
ξεπετιόνται ψηλά.
Γιγαντιαία λουλούδια.

*Δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό “Πάλι”, τεύχος 5, Νοέμβρη 1965, σελ. 45-50.