Ι

Από το χώρισμα που πέρασε στο τελευταίο μάτι
Από το πόδι στο μάτι
Από το μάτι μετά ήταν

Από την πύλη στην πόλη
Από το μάτι που ήταν
Για τόσους και τόσους
Από το μάτι η πύλη

ΙΙ

Στην άκρη του σώματος που κατρακυλάει στο φως
Στο μάτι – επέμενε –
Στο μάτι που σκίζει το δέρμα
Και το φως συγκολλημένο που έρρεε διαμέσου

Από τότε – τότε –
Θα σήκωνε το βάρος που πιέζει
Και τρίζουν τα δάχτυλα μπρος
Μέσα στη φθινοπωρινή θάλασσα με τα πέη σου

Οι τρίχες των μαλλιών της ξεριζώθηκαν στο τέλος
Για σένα
Από προχτές
Το μάτι κύλησε αδιάφορο από βράχο σε βράχο
Με νεανική ορμή – διαμέσου –
Το πόδι βούτηξε στο νερό

Όλα τείνουν προς το αύριο
Που πιο βαθειά κάτω από το βάρος θα πιέζουν αφόρητα
Και δε θα υπήρχε καν λύπη
Το σώμα ή το μάτι που είναι παράθυρο για να κρυώνω.

*Δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό “Πάλι”, τεύχος 4, Καλοκαίρι 1965, σελίδα 14.