Αλέξανδρος Χριστόπουλος, Τρία ποιήματα

ΑΤΙΤΛΟ

Αν λυπάσαι τα παπούτσια σου
μην μπεις στον κόπο να πατήσεις το χώμα.

Αν φοβάσαι πως θα γελοιοποιηθεί
μην μπεις στον κόπο να χορέψεις.

Αν τρομάζεις πώς θα σχολιαστείς
μην μπεις στον κόπο να μιλήσεις.

Κι έτσι, ακίνητος κι αμίλητος,
Πορέψου.

*

ΜΗΝ

Μην ενδώσεις στους κυρίους των μεσημβρινών γευμάτων
σε εταιρίες και γραφεία ποικίλων εργασιών,
που σχολιάζουν τα διεθνή τεκταινόμενα
μία ημέρα άφορου συνέβησαν.
Κανείς τους τόσο ειδήμων
επί θεμάτων πολιτικής, στρατηγικής,
μέχρι και διάταξης ποδοσφαιρικών ομάδων
Έναντι υπέρτερων αντιπάλων και ατρόμητων.
Κανείς τους τόσο ειδήμων για περασμένα νέα
και πάντα πρόθυμοι
ν’ ακολουθούν προσταγές -σιωπηρές ή επίσημες-,
να πορεύονται ίδια ρότα κάθε μέρα,
στο ίδιο τραπέζι νέα αναλύουν και λένε
μ’ άλλα λόγια τα ίδια πράματα,
μ’ άλλους πρωταγωνιστές τα ίδια έργα.

*

ΠΕΡΙ ΤΖΙΤΖΙΚΙΩΝ

Παράξενα πλάσματα οι τζίτζικοι.
Τρέφουν ελπίδες για παντοτινό καλοκαίρι
και πέφτουν ηρωικά μαχόμενοι την πρώτη ψύχρα
δίχως στολή, παρά μόνο το τραγούδι τους.
Ελλείψει επιζώντων η ράτσα τους δε δύναται
να πλάθει ιστορική μνήμη
και ως εκ τούτου, τα κάθε φορά παιδιά τους
είναι κι αυτά καταδικασμένα να κατηγορηθούν
ως και αμνήμονα.

*Από τη συλλογή “Βενζόλιο”, Εκδόσεις Ιωλκός, Νοέμβριος 2022.

Leave a comment