I have seen screams deserted by their owners,
wandering the streets looking for a way home,
any home.
I have seen torn off masks
with parts of faces still twitching inside them.
I have seen a cold wind
trying us on like coats
but we can’t keep it warm.
I have seen shiny briefcases full of slammed doors
keeping everyone out.
I have seen a fleet of wild shopping carts
go hunting each night.
I have seen lover’s hands flowering over flesh
till elevators go down on each other
and drainpipes clog up with roses.
I have seen a TV commercial for tears
playing on the inside of mirror shades.
I have seen junky veins made into tightrope wires
walked so high in the death-defying air
without a net,
only spangles and sawdust.
I have seen tarot cards stapled to telephone poles
like band flyers or desperate pleas for housing.
Usually the hanged man. Sometimes the fool.
All we have left.
I have seen the tortured street
where twisting magic hurts worse than arthritis,
(so many won’ts beating against our will)
and worst of all
the magic works.

Έχω δει κραυγές εγκαταλειμμένες από τους ιδιοκτήτες τους,
να περιπλανιούνται στους δρόμους ψάχνοντας μια διέξοδο για το σπίτι,
οποιοδήποτε σπίτι.
Έχω δει ξεσκισμένες μάσκες
με κομμάτια από πρόσωπα να σπαρταρούν ακόμη μέσα τους.
Έχω δει έναν παγωμένο άνεμο
να μας δοκιμάζει σαν παλτά,
μα δεν μπορούμε να τον κρατήσουμε ζεστό.
Έχω δει γυαλιστερούς χαρτοφύλακες γεμάτους πόρτες που έκλεισαν με πάταγο,
κρατώντας τους πάντες απ’ έξω.
Έχω δει έναν στόλο από άγρια καρότσια του σούπερ μάρκετ
να βγαίνει κάθε νύχτα για κυνήγι.
Έχω δει τα χέρια των εραστών να ανθίζουν πάνω στη σάρκα,
ώσπου οι ανελκυστήρες να κατεβαίνουν ο ένας μέσα στο άλλον
και οι σωλήνες των αποχετεύσεων να φράζουν από τριαντάφυλλα.
Έχω δει μια τηλεοπτική διαφήμιση για δάκρυα
να παίζει στην εσωτερική επιφάνεια γυαλιών-καθρεφτών.
Έχω δει φλέβες σαραβαλιασμένες να γίνονται τεντωμένα σχοινιά,
κι ανθρώπους να περπατούν τόσο ψηλά,
στον αέρα αψηφώντας τον θάνατο,
χωρίς δίχτυ,
μόνο με πούλιες και πριονίδι.
Έχω δει κάρτες ταρώ καρφιτσωμένες πάνω σε κολόνες τηλεφώνου,
σαν αφίσες συγκροτημάτων ή απελπισμένες εκκλήσεις για στέγη.
Συνήθως ο κρεμασμένος. Μερικές φορές ο τρελός.
Ό,τι μας έχει απομείνει.
Έχω δει τον βασανισμένο δρόμο,
όπου η στρεβλή μαγεία πονάει περισσότερο κι από την αρθρίτιδα,
(τόσα πολλά «δεν» να χτυπούν πάνω στη θέλησή μας)
και το χειρότερο απ’ όλα —
η μαγεία λειτουργεί.

*Απόδοση: Δημήτρης Τρωαδίτης

**Η ποιήτρια του δρόμου Julia Vinograd αναδείχθηκε από το κίνημα της Ελεύθερης Έκφρασης της δεκαετίας του 1960, πολεμώντας την κρατική καταπίεση με φυσαλίδες αντί για τούβλα. Παρά τις πολλαπλές αναπηρίες της, κατάφερε να εκδώσει πάνω από εβδομήντα ποιητικές συλλογές που υπερασπίζονταν τις φωνές των περιθωριοποιημένων.