Το δίκαιο των σωμάτων

Διισταμένων των ψυχών
Επανέρχεται ως σώμα στη μοναδικότητα
ενός νυχτερινού ρεμβασμού
Μεταξύ των αχράντων και της μέριμνας
της βιοτικής
Που καταδυναστεύει τα όνειρά μας

Ανήκουστος ψιθυρισμός
Καταβεβλημένος από τις φωνές που εγείρονται
καταμεσής των μαιάνδρων της πύλης
Και των λαχανιασμένων αποστροφών
που πλήττουν καίρια το φως της ημέρας

Αν οι λέξεις μεταξύ των ψυχών ίστανται
Τότε το δίκιο των σωμάτων απόλλυται
Σε μια μόνο στιγμή

*

Επίκυκλοι

Επίκυκλοι συναισθημάτων
Λησμονημένοι στην ουράνια σφαίρα
Ψευδείς ή αληθείς

Πώς να επικυρώσω την αρχή
που τους συνέχει
Όταν εξάλλου τους αρνούνται οι θεοί
και οι τόποι συνθλίβονται από το βάρος τους
και επιστρέφουν στο σκοτάδι
πατώντας τον θάνατο

*

Όπως…

Όπως τα πρώτα ποιήματα που ποτέ
δεν έπαψαν να με αναγγέλουν
Όπως ο θάνατος που ποτέ δεν έπαψε
να με προβλέπει
Όπως τα λόγια που ποτέ δεν έπαψαν
να με συλλέγουν

Αναρίθμητα τενάγη που μέσα τους
σκόρπισα την απουσία μου
Αντιπαλότητες και ενοχές το έξω
της ψυχής μου

Αν καταφεύγω σε σένα είναι γιατί
αλλιώς δεν μπορώ να κάνω

*Από τη συλλογή “Το δίκαιο των σωμάτων” (2011). Τα ποιήματα περιλαμβάνονται στο συλλογικό τόμο ‘Ποιήματα 1966-2012’, εκδ. ΠΑΝΟΠΤΙΚόΝ, 2024.