Η ΑΣΠΙΔΑ

Όλη μου η ζωή ένας πόλεμος.

Πάντα ένα χέρι μου ‘δείχνε
την ασπίδα που κρεμόταν στον τοίχο¨
ή Τάν ή επί Τάς.
Αυτό ποτέ μου δεν το ’χα καταφέρει
σε κάθε μάχη έχανα πάντα την ασπίδα·
στο θόρυβο, στον κουρνιαχτό, στο αίμα
τι να πρωτοκρατήσω.
Ρώτα τα πόδια μου
που τα γνώριζαν τα μετόπισθεν
Ρώτα στα μάτια μου τον πανικό μου.

Με τ’ όπλο απάνω μου, με τα χέρια ψηλά
τι να πρωτοκρατήσω…

*

ΘΑ ‘ΡΘΩ ΚΑΘΕΤΩΣ

Σκοτάδι απόψε
κι ο δρόμος που μου δείξανε
χαράδρα ατέλειωτη

Είναι μια λύση να τραβάς από ψηλά
απ’ τις ταράτσες.
Κάτου δεν ξέρεις
τι μπορεί να σου κυλήσει
άνθρωπος θα ‘ναι, είδηση…

Τέλος είπαν πως “κάτου” θα λογαριαστούνε
δώσαν τα σχέδια –
μα τούτη η περιπλάνηση με κούρασε.
Βαρέθηκα τα οριζοντίως
αυτή την ειρωνική συνύπαρξη,
την ευθυγράμμιση.
Λοιπόν θα στρίψω
θα ‘ρθώ καθέτως
καθέτως στην πόρτα σας
σην καρδιά σας
σα σφαίρα, σαν είδηση…
Καθέτως.

*Από τη συλλογή “Ο μικρός και το θηρίο” (1970). Τα ποιήματα περιλαμβάνονται στο συγκεντρωτικό τόμο “Το σπασμένο είναι πιο ανθεκτικό – Ποιήματα 1970-2022”. Εκδ. ύψιλον/βιβλία, 2023.