Κυριακή μετά τον πόλεμο
 
Για δυο που ξανανταμώνουν μια
Κυριακή μετά τον πόλεμο
μπορεί άραγε
να ξανανθίσει η έρημος της θάλασσας;
 
…αγάπα με –λέει αυτός– σαν επωδό
αγάπα με μ’ όλη σου τη δύναμη
με τη δύναμη μιας ρεβάνς για όλ’ αυτά τα χρόνια…
Όμως
 
…τους πρώτους τού πολέμου καιρούς
όταν δεν υπήρχαν Κυριακές
παρά μόνο μία άνοστη απελπισία, ένα σάστισμα
σήμαντρων, κατάλοιπο
καπνού που άραξε αρόδο
του τελευταίου ποσταλιού από το Άμστερνταμ…
 
Να, τώρα καταβροχθίζονται με τα μάτια,
δοκιμάζει ο ένας τον άλλον κρυφαγγίζουν τα χέρια
πάνω στο υφαντό του τραπεζιού.
 
…θάλασσα για χρόνια μονήρης
χρόνια προσμετρούμενα με κύματα
ένας άτονος θαλασσινός βραχίονας
καιρού που πέτρωσε στο διάκενο
της αφωνίας…
Είναι άραγε δυνατόν να ξανανθίσει η έρημος της θάλασσας;
 
Να όμως που αλληλοσμίζονται προσεκτικοί
ευγενικοί και σχεδόν τρυφεροί
– Βρετανός αυτός αυτή Φλαμανδή –
κι έπειτα ρίχνονται στο νταλαβέρι της σχέσης
σήμερα κιόλας που δεν είναι καν Κυριακή.
 
(1982)

*

Και ιδού οι φωνές χαμηλώνουν

Και ιδού οι φωνές χαμηλώνουν και οι φίλοι
είναι τόσο ξέμακροι
η κραυγή που τους καλεί
είναι χαμηλότερη από ψίθυρο.
Όμως με τα χρόνια επιστρέφει
το νεκρικό και διαυγές σου μειδίαμα
μοιάζει με τη λίμνη
που βουτάει βάρκες κι ανθρώπους
αλλά δίνει χρώμα στα πρωινά μας.

(1940)

*

Οδός Σκαρλάττι
 

Όχι με άλλους παρά με σένα
τούτη η συνομιλία.
Μεταξύ δύο μυχών οχλοβοής, όχι μακρύς,
προχωράει, όλο σπίτια, ο δρόμος·
μα αίφνης τον ανοίγει ένα ρήγμα
απ’ όπου εισβάλλουν καχεκτικά χαμίνια
και ίσως ο ήλιος την άνοιξη.
Τώρα μέσα του μοιάζει πάντα νύχτα.
Παραπέραολοένα σκοτεινιάζει,
στάχτη και καπνόςείναι ο δρόμος.
Αλλά τα πρόσωπα, για τα πρόσωπα θα σε γελάσω:
σκιά μάλλον σκιά κούρασης και οργής.
Αυτόν τον πόνο τον κοροϊδεύει
ο χτύπος εφηβικών τακουνιών,
το αναπάντεχο ξελαρύγγιασμα ενός ντουέτου
όπερας σε μια σύναξηορμητική.
Κι εδώ σε περιμένω.
 
(1965)

*Μετάφραση: Ευαγγελία Πολύμου. Τα ποιήματα δημοσιεύτηκαν στο https://www.poiein.gr