Ασυνείδητη Συμμαχία

Φαίνεσαι καλός
Σταθερός
Δεν μ’ αιφνιδιάζεις
Οι λέξεις μου πέφτουν ψίχουλα χάμω
Φοβάσαι μην τσαλακωθώ
Μην ακουμπήσεις μέσα μου
κάτι πιο σκληρό απ’ ό,τι αντέχεις
κάτι δικό σου

Σε αυτό το γραφείο που δεν αλλάζει εποχές
φοράμε ο ένας στον άλλον φωτοστέφανο

*

Λαμαρίνα στην άσφαλτο

Παιδί στην επαρχία
νύχτα σε αυτοκίνητο
Οδηγεί ο πατέρας
και εγώ
-ακούγοντας στο ραδιόφωνο ειδήσεις
που δεν καταλαβαίνω-
γέρνω και κοιμάμαι
ασφαλής στον μικρό μεταλλικό του κόσμο
όπου δεν θα επιτρέψει σε κανέναν να με πειράξει

*

Μοιρασμένη σιωπή

Ας καθίσουμε εδώ ήσυχα
τα κόκαλα μας χαλαρά και ασύνδετα
ριγμένα άτακτα στην καρέκλα σ’ ένα σακί από δέρμα
Ας καθίσουμε χωρίς συνδέσμους και συνοχή
χωρίς ασφάλεια, περίγραμα και σώμα
Ας καθίσουμε έως ότου φανερωθεί
το επόμενο βήμα,
η επόμενη στιγμή
όπου θα ανασυνταχθούμε, θα ανασυνδεθούμε,
θα ολοκληρωθούμε
και ξανά – σαν να μη συνέβη τίποτα-
θα πάμε στις δουλειές μας

*Από τη συλλογή “Το κέντρο δεν αντέχει”, εκδ. ενύπνιο, 2026.