Η Άννα διέθετε μια παιδιάστικη πλευρά. Περιπλανιόταν ανέμελη στους δρόμους με μια νοσοκομειακή ετικέτα στον καρπό. Αν ζήλευες; Ναι, λιγάκι. Η αντοχή της σου ασκούσε γοητεία. Έμπαινε στον θάλαμο φορώντας δανεικά μαλλιά και μεταχειρισμένο πόδι. Πρώτη position ένα βήμα εμπρός. Ύστερα δύο πίσω, plié. Η πρώτη συντριβή της Άννα ήταν από κεραυνό.

*

Η Αφροδίτη δεν ήτανε θεά. Καθάριζε κάτι γραφεία στην διόλου. Τις Κυριακές προσέφερε σπονδές και τα πλαστικά της σκεύη. Έκοβε τα μαλλιά της αγορίστικα να μη χρειάζονται φροντίδα. Ο μόχθος της είχε τη γεύση φαγητού. Έτρωγε ακατάπαυστα για να ισοφαρίσει.

*

Όταν υψώνει τη φωνή, γίνεσαι polly pocket. Διατηρείς βεβαίως το δικαίωμα να ψηφίζεις κλείνοντας στ’ αριστερά σου την αγκύλη, αλλά δεν κάνεις για αρένες – σημαντικό να ξέρεις γιοα πόσα πράματα μετράς. Τεράστια εθυχασρίστηση τα πλαστικά σου φουστανάκια παρότι σκίζονται καμιά φορά καθώς προσπαθείς να χωρέσουν.

*“Τον ελέφαντα είδαν πρώτα”, εκδ. Κουκκίδα, 2025