Θάλασσα είσαι όλη σκεπασμένη
απ’ τον ουρανό
Τον ουρανό που για καιρό πίστευα
ότι γνωρίζει κάθε επιθυμία σου
Επισύναπτα λοιπόν
όποτε ερχόμουν σ’ εσένα
και τις δικές μου επιθυμίες
είτε ψευδείς ήτανε είτε αληθινές,
σαν υστερόγραφο στο τέλος
μιας μακράς επιστολής
Μα σιγά σιγά έμαθα
ότι αυτός ο απέραντος ουρανός είναι
μια μεγάλη ψευδαίσθηση
όπως και ο Παράδεισος
Έτσι στράφηκα από τότε στον εαυτό μου
τον αναγνώρισα
ως ένα από τα απτά δείγματα του χρόνου,
μια σημαδούρα του Άγνωστου,
κι άρχισα να χάνομαι μέσα του.