ο Τσέζαρε
“και ο έρωτας
θα μπορούσε να
σ’ είχε αλλάξει”
μου ψιθύρισε στ΄ αυτί
ο Τσέζαρε Παβέζε
εκείνο το νεκρό βράδυ
του Δεκέμβρη
τα σκυλιά μας κοίταζαν
απ’ το παράθυρο
δεν μίλησα κι εκείνος
άνοιξε ξαφνικά την πόρτα
αγκάλιασε το χιόνι που ‘χε
απλωθεί στην πόλη
και χάθηκε
χάθηκε για πάντα

*

δολοφονημένος

χρόνια τώρα
στην υπηρεσία του
ανάμεσα σε υπογραφές και σε
φακέλους
είχε πια ξεχάσει
τ’ όνομά του
τις νύχτες
όταν επέστρεφε
σπίτι του
“δολοφονημένος”
μουρμούριζε