António Ramos Rosa, Ate onde vos estais / Πόσο μακριά βρίσκεστε

Oh, presenças amigas, ó momento
em que alongo o braço e toco em cheio os rostos
A minha língua abriu-se para dizer a face
do vento que percorre as vossas vidas.
Estou perante a noite mais profunda,
a delicada noite das raízes: vejo rostos
vejo os sinais e os suores das vossas vidas.
Atravesso árvores submersas, ruas obscuras,
poços de água verde, e vou convosco ter,
minhas faces lívidas, mãe, amigos, amores.
A terra que penetro é este chão de terra
com as raízes feridas, com os ferozes pulsos,
A vertente que desço é uma subida às vossas vidas.

Ω, φιλικές παρουσίες, ω στιγμή
που απλώνω το χέρι και αγγίζω ολοζώντανα τα πρόσωπά σας.
Η γλώσσα μου άνοιξε για να μιλήσει το πρόσωπο
του ανέμου που διατρέχει τις ζωές σας.
Στέκομαι μπροστά στην πιο βαθιά νύχτα,
τη λεπταίσθητη νύχτα των ριζών.
Βλέπω πρόσωπα,
βλέπω τα σημάδια και τους ιδρώτες των ζωών σας.
Διασχίζω βυθισμένα δέντρα, σκοτεινούς δρόμους,
πηγάδια με πράσινο νερό, και έρχομαι να σας συναντήσω,
ω χλωμά μου πρόσωπα, μητέρα, φίλοι, έρωτες.
Η γη που διαπερνώ είναι αυτό το χώμα της γης,
με τις πληγωμένες ρίζες, με τους άγριους παλμούς,
Η πλαγιά που κατεβαίνω είναι μια ανάβαση προς τις ζωές σας.

*Από τη συλλογή “O Centro na Distância” (1981).