ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΩΝ ΚΑΜΠΑΝΩΝ

Σαν πέφτει το δείλι στις πηγές
το χωριό μου παίρνει ένα χρώμα χαμένο.

Εγώ από μακριά θυμάμαι τα βατράχια του,
το φεγγάρι, το λυπητερό τερέτισμα των γρύλων.

Ηχεί το Ροζάριο, ξεθωριάζει στα λιβάδια,
μα εγώ είμαι νεκρός στο τραγούδι των καμπανών.

Ξένε, μη φοβάσαι τ’ απαλό το πέταγμά μου
πάνω απ’ την πεδιάδα: εγώ είμ’ ένα πνεύμα αγάπης,

που στη γη του επιστρέφει από μακριά.

*

Η ΕΞΑΠΑΤΗΜΕΝΗ

Στενάζει η καμπάνα ανάμεσα στις μουριές,
έχει πια πολυκαιρίσει. Γυναίκες αργολογούν.
Στον ίσκιο των νεκρών στέγη έρημη, βουβή
η εξαπατημένη απ’ το παιδί της.

*

ΝΤΙΛΙΟ [Ι]

Κοίτα, Ντίλιο, απάνω στις ακακίες
τις βροχοσταλίδες. Αλυχτούνε τα σκυλιά
στην καταπράσινη ισιάδα.

Κοίτα, αγοράκι, απάνω στα κορμιά μας
τις νωπές δροσοσταλίδες
του χαμένου χρόνου.

*

ΤΟ ΝΕΚΡΟ ΠΑΙΔΙ

Αχνόθαμπο δειλινό, στην τάφρο
πληθαίνει το νερό, μια έγκυος γυναίκα
βαδίζει στον κάμπο.

Εγώ σε θυμάμαι, Νάρκισσε: είχες το χρώμα
του απόβραδου, όταν νεκροσημαίνουν
οι καμπάνες. *

*Σ.τ.μ.: Το ποίημα είναι εμπνευσμένο από τον θάνατο ενός νεαρού άνδρα κατά τη διάρκεια των βομβαρδισμών στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, στην Καζάρσα.

**Τα ποιήματα προέρχονται από το βιβλίο “Pier Paolo Pasolini, Φριουλιάνικα ποιήματα”, Εκδόσεις 24 Γράμματα, Αθήνα, Μάρτιος 2025. Εισαγωγή, ανθολόγηση, μετάφραση, επιμέλεια: Ευαγγελία Πολύμου.