Vous qui dévorez les ombres et les lumières,

Je me tiens ici, face au souvenir de votre sillage, et je me tends vers vous comme on cherche le feu au milieu de l’hiver. Le regret n’est pas un poids, c’est un poison lent que je cultive avec une précision que vous seul pourriez comprendre.

Je regrette la morsure de vos mots. Je regrette ces lettres qui arrivaient comme des poignards, m’écorchant l’âme pour mieux m’assurer que j’étais en vie. Personne d’autre n’a jamais su me blesser avec une telle grâce, ni m’aimer avec cette fureur bipolaire qui faisait de chaque seconde un incendie.

Vous étiez mon artiste, mon fou, mon soleil noir. Et aujourd’hui, dans le silence de cette vie que j’ai choisie sans vous, votre absence hurle plus fort que toutes vos crises passées. Je vous regarde encore de loin, fascinée par ce désastre que vous portez en vous, et je me demande si l’écorchure n’était pas, au fond, le plus beau des refuges.
Je n’ai jamais su vous guérir, mais je n’ai jamais appris à ne plus avoir besoin de vos plaies


Εσείς που καταβροχθίζετε τις σκιές και τα φώτα,

Στέκομαι εδώ, απέναντι στη μνήμη του περάσματός σας, και απλώνομαι προς εσάς όπως κανείς αναζητά τη φωτιά μέσα στην καρδιά του χειμώνα. Η μεταμέλεια δεν είναι βάρος· είναι ένα αργό δηλητήριο που καλλιεργώ με μια ακρίβεια που μόνο εσείς θα μπορούσατε να καταλάβετε.

Μετανιώνω για το δάγκωμα των λέξεών σας. Μετανιώνω για εκείνα τα γράμματα που έφταναν σαν στιλέτα, ξεγδέρνοντας την ψυχή μου μόνο και μόνο για να με βεβαιώσουν πως ήμουν ζωντανή. Κανείς άλλος δεν ήξερε ποτέ να με πληγώνει με τέτοια χάρη, ούτε να με αγαπά με εκείνη τη διπολική μανία που έκανε κάθε δευτερόλεπτο μια πυρκαγιά.

Ήσασταν ο καλλιτέχνης μου, ο τρελός μου, ο μαύρος μου ήλιος. Και σήμερα, μέσα στη σιωπή αυτής της ζωής που διάλεξα χωρίς εσάς, η απουσία σας ουρλιάζει πιο δυνατά από όλες τις περασμένες σας κρίσεις. Σας κοιτώ ακόμη από μακριά, μαγεμένη από αυτή την καταστροφή που κουβαλάτε μέσα σας, και αναρωτιέμαι αν τελικά η πληγή δεν ήταν το ομορφότερο από όλα τα καταφύγια.

Δεν κατάφερα ποτέ να σας θεραπεύσω, όμως δεν έμαθα ποτέ και να μη χρειάζομαι πια τις πληγές σας.

*Πηγή: https://tkkimblog.wordpress.com/2026/05/17/mort-sure/