fetch the shoebox, fetch the shovel

Philip Larkin, “Take one home for the kiddies”

Χαίρω πολύ,
είπα μόλις μου τη σύστησε.
Τόσα χρόνια
είχε όλη τη ζωή μπροστά του,
Έτσι δεν έστερξε να τον επισκεφθεί,
καραδοκούσε σε μιαν άλλη χώρα
του μιλούσε μόνο, μάθαινε, που και πού
στο τηλέφωνο.

Να σου συστήσω τη μάνα μου, μου είπε
κι έπεσα από τα σύννεφα, φαινόταν
τόσο νέα και τόσο δυνατή,
σαν να μην είχε μάθει τι επέκειτο.

Πώς είσαι, τον ρώτησα
μ’ ένα χάδι στο εύθραυστο πια κορμί του.
Τι ρωτάτε, με διέκοψε αυτή,
όπως αντιλαμβάνεσθε τα πράγματα είναι δύσκολα.

Οσφράνθηκε το θάνατο
και εμφανίστηκε.
σαν μοίρα
απαραιτήτως παρούσα
όταν ξεκινάς
και όταν φτάνεις.