I have known only my own shallows—
Safe, plumbed places,
Where I was wont to preen myself.
But for the abyss
I wanted a plank beneath
And horizons…
I was afraid of the silence
And the slipping toe-hold…
Oh, could I now dive
Into the unexplored deeps of me—
Delve and bring up and give
All that is submerged, encased, unfolded,
That is yet the best.

Γνώριζα μόνο τα δικά μου ρηχά –
Ασφαλή, βυθισμένα μέρη,
Όπου συνήθιζα να καμαρώνω.
Αλλά για την άβυσσο
Ήθελα μια σανίδα από κάτω
Και ορίζοντες…
Φοβόμουν τη σιωπή
Και το γλίστρημα των δαχτύλων…
Ω, θα μπορούσα τώρα να βουτήξω
Στα ανεξερεύνητα βάθη του εαυτού μου –
Να βουτήξω και να ανασύρω και να δώσω
Ό,τι είναι βυθισμένο, εγκλωβισμένο, ξεδιπλωμένο,
Ό,τι είναι ακόμα το καλύτερο.

*Απόδοση: Δημήτρης Τρωαδίτης