Στην ξεχασμένη λουτρόπολη των Μεθάνων
νικιέται ο αδηφάγος καπιταλισμός.
Πάνω στην παλιά της δόξα ουδέποτε παρείσφρησε
αλυσίδα κέρδους
λίγα φθηνά ενοικιαζόμενα δωμάτια, μερικές ταβερνούλες,
αστραφτερά ασβεστωμένα τοιχάκια, καλοταϊσμένες γάτες,
άνθρωποι αναπάντεχα γλυκείς.
Τα μεσημέρια ακούγονται
μόνο τζίτζικες, κύματα που σκάνε στις σκληροτράχηλες
ηφαιστειακές πέτρες, άντε κι η εξάτμιση
από κανένα δίκυκλο αιωνόβιων γερόντων
-ζευγάρι γαριασμένο με ψάθινα καπέλα,
η γυναίκα καθισμένη στο πλάι-

Κουφάρια γυμνών εγκαταστάσεων της κάποτε
ακμαίας λουτρόπολης μοιάζουν με όνειρα
όμορφα που έμειναν ανολοκλήρωτα
για να μην χαθούν.
Καθαρές προθέσεις που μέσα τους
δεν κατάφερε να διεισδύσει το φαιδρό.
Η άνεση στον τόπο αυτό
είναι το φύσημα του αέρα.
Γήινο και ρεαλιστικά δύσοσμο θειάφι
ξασπρίζει το νερό της θάλασσας
αι πηγαί
ώστε να ιαθείς πρέπει να το κολυμπήσεις
πέτσα σου να γίνει
απόδειξη ότι για την θεραπεία χρειάζεται κόπος
κάποιο τίμημα
αλλά τίποτα εξαγοράσιμο
όσα λεφτά κι αν έχεις, το θειάφι των Μεθάνων
βρομάει και γιατρεύει οριζοντίως.

*Το ποίημα και η φωτογραφία της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από εδώ: https://fteraxinasmag.wordpress.com/2026/04/17/υδροθεραπευτήριο-μεθάνων-άννα-μαρία/