Αναστασία Ν. Μαργέτη, Δύο ποιήματα

ΕΔΕΜ

Όλα ονειρικά
υπερκόσμια
εξαϋλωμένα
σ’ ένα tableau vivant.

Και ο Αδάμ γέρνει
πάνω στην Εύα
να την αγγίξει
-άλλη μια φορά
να γευτεί το μήλο της
-άλλη μια φορά
της γνώσεως
του καλού και του κακού.

Όσο γι’ αυτήν
αμετακίνητη
πέρα από την κατάρα
διεκδικεί
για τον εαυτό της
το φύσημα στο στόμα
του χωματένιου αγάλματος.

Ομιχλώδες σκηνικό
κοινού φαντασιακού
υπό κατάρρευση.

Εκεί μας ζώνουνε τα φίδια.

***

ΜΝΗΜΕΣ ΑΝΑΓΛΥΦΕΣ

Τοπία προσδοκιών
που ματαιώθηκαν
από ενστίκτων
και παθών
ολοκαυτώματα.

Ο φωσφορισμός
των δυνατοτήτων
αργοπρεπώς
καταποντίζεται
στην άβυσσο.

Στον ουρανό
σύννεφα μοναξιάς
και δάκρυα.

Άυλα επιτύμβια ανάγλυφα
που στοιχειώνουν
τα αίθρια των Μουσείων.

*Από τη συλλογή “Τρίτοι από της Αληθείας”, ΑΩ Εκδόσεις, 2015.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s