Ιωάννα Διαμαντοπούλου, Η άστεγη μέρα, εκδ. Μελάνι, 2014

725c20da-3d8f-4ab0-844d-f68c1dd5b5e1_2-202x300

Κάποιος στο δρόμο
θέλησε να μου χαρίσει τη μισή του στενοχώρια,
είπα όμως λάθος το όνομα της πόλης όταν μου ζητήθηκε
και βρέθηκα αλλού.
Αφελές εδώ το τοπίο αφού δεν έχει κρύπτες
κι ο ουρανός στάζει από πάνω του.
Ήρθαν οι βάρβαροι, το είδαν και φύγαν.
Μια αλήθεια που αδυνατίζει, λιώνει στα χέρια σου.
Μια κραυγή νερού φτιαγμένη από άλφα, η θάλασσα.
Εκβιάζει τις μυρωδιές πρώτα να ‘ρθουν και μετά να μείνουν.
Είναι πολλά τα μυστικά, γι’ αυτό ο νους γίνεται αυλή της καρδιάς,
τόπος απογευματινών συναντήσεων με ανοιχτά ραδιόφωνα.
Για αβαρείς ειδήσεις.
Εκεί που πληγώνει ο λόγος τη σιωπή, δεν ανθίζει ποτέ τίποτα.

*Πηγή: http://www.poiein.gr/

Martin Duwell reviews Petra White

a-hunger

A Hunger
by Petra White
John
Leonard Press, 2014

Petra White’s A Hunger is a kind of Collected-Poems-so-far, containing her two previous books, The Incoming Tide and The Simplified World, and a new collection that provides the overall title. It is not a large body of work but it is an impressively consistent one and a third book is often a good place from which to get a grip on a poet’s overall orientations.

A Hunger begins with a thirteen-part section devoted to love poems. The poems, though autobiographical, are highly analytical and there are few voyeuristic pleasures to be gained by reading them. Petrarch seems the main model invoked and Dante appears in the title of one of the poems, ‘Selva Oscura’ (which makes a nice wordplay when it says, ‘Ourselves obscure us’) but it is hard not to think of the Metaphysicals as the most important influence. It’s no surprise, then, that the poem after ‘Selva Oscura’, ‘The Ecstasy’, should recall Donne in its title.

The focus is on the psychological and on the sheer weirdness of intense, ‘true’ love. ‘What is he that he has me, / making me think he owes me his self’, asks the first poem and the series goes on to explore various paradoxes. Among these are the way in which the relationship is a willed damage to the self, ‘Love is a thing, the self’s / undoing that it begs for’. There is also the weird dual-solipsism of the situation whereby any outsider is both a ‘poor creature / who shrivels outside all this’ and, at the same time, one of ‘those giant people who survive / without the whim of his attention’. A trip into the Pilbara suggests that love is even capable of holding off the notorious Dreamtime spirits of that area.
‘By This Hand’ is a clever self-referential sonnet, but its first line – ‘In these black lines alone can our love live’ – is significant. It recalls Coleridge’s ‘Dejection: An Ode’ which, famously, says at one point ‘O Lady! we receive but what we give and in our life alone does Nature live’. If Petrarch, Donne and, to a lesser extent, Dante, are the poet-avatars of love, Coleridge is the poet-avatar of depression. It is thus no accident that one of the love poems allows depression to make a brief appearance.

In a parallel way, love makes a brief appearance in the next section of five poems about depression – a section dominated by the impressive ‘Ode on the End’. As with the poems about love, there is nothing superficially documentary about this poem. It is essentially analytical and its perspectives are unpredictable and revealing. The first section, for example, is an engagement with the biblical psalms and White comments, surely correctly, on the way in which an individual’s fight against her local enemies is often inflated into a cosmic battle which, in turn, produces a god who is ‘outlandish and vicious’.
This seems to parallel – though I count my blessings to have no personal experience of this – the way in which a trivial unhappiness inflates in a person suffering clinical depression, and into a shaking apart of the glue that holds the entire cosmos together, destroying ‘the certainty from my hand that grips its object’. As a result, the overwhelming sensation is of fear that practises ‘its little song, / its rattle of flies, / slow shrink of mind / and heart // to a field where love can’t live’.

If there is a unifying theme in the poems that make up the third and final section of A Hunger, it is the examination of the opposition between freedom and enclosure. This is laid out in the first poem, ‘Feral Cow’, which describes a how lone cow ‘tap-dances on the edge of the road’ while an endless procession of trucks carry others of her kind to the abattoirs. It is one of those poems which, if extracted from other poems by the same author – put in an anthology, say – leaves the reader puzzled as to its significance. But three collections of Petra White’s work give a locating context within the theme of containment and freedom. Yes, the cow is free, but the poem is no naïve celebration of a freedom that is a result of being cut adrift from all structures: as the poem says, ‘unfenced from dream / of herd, field and farmer’. Herd, field and farmer – uncannily reminiscent of the colleagues, building and superiors of White’s many poems about the bureaucratic life – form a structure that enables productive work. Of course, in the cow’s case, that means joining a cavalcade of one’s peers going to a slaughter-house where their only ‘production’ will be meat for humans. But the poem’s conclusion – ‘Infinite cry of road, / tongue-spiking spinifex’ – shows that being a lone domesticated beast in the wilderness is no picnic either. Perhaps there is a reflection here of the old case in support of the Neolithic revolution: the domestication of animals is a bargain which ensures the animal a longer and healthier life in captivity than is available in the wild as well as, comparatively, a better death. Another poem, ‘The Cat, Marina’, about training a cat to become an indoors animal, says openly, ‘she is prisoned / that she might live longer’, but in the long run, I think both ‘Feral Cow’ and ‘The Cat, Marina’ are more allegories than poems about animals and domestication.

There is another series of poems about bureaucratic life, ‘The Sound of Work’, which now rather clicks into focus as a study of one kind of virtuous, reasonably productive, containment. It makes sense of the way in which, in White’s first book, a long sequence on office life was followed by a sequence detailing the adventures of a hippy party driving through the Nullarbor. The poems here are exemplars of a kind of containment and a kind of freedom.

A Hunger finishes by reintroducing darker poems. ‘Film Script’ describes the dark figure who always advises self-harm on bleak days, and ‘The Unanxious Mind’, while seeming a celebration of mental freedom, reminds us that it is a very vulnerable state: ‘the light that shines / around its eyes is balanced upon a pinpoint’. The final two poems move into areas of public rather than personal bleakness – culminating in the Victorian bushfires of five years ago. I don’t think a public poetry is White’s strongest suit, but I am impressed by the way in which, instead of standing outside and observing such issues, she sees them as what happens when a sickness in the soul spreads to the whole world.
This entry was posted in BOOK REVIEWS and tagged Martin Duwell, Petra White. Bookmark the permalink.

*Martin Duwell formerly taught in the School of English, Media Studies and Art History at the University of Queensland. He was also, formerly, the proprietor of Makar Press. He now writes extensively on contemporary Australian poetry as editor of Australian Poetry Review.

**Taken from Cordite Poetry Review at http://www.cordite.org.au

Diane Di Prima, Επαναστατικό Γράμμα Νο9

120_PRIMA

Το να υποστηρίζεις
την ανατροπή των κυβερνήσεων αποτελεί έγκλημα,
το να τις ανατρέπεις, όμως, είναι κάτι εντελώς διαφορετικό.
Μερικές φορές ονομάζεται επανάσταση,
μα μη γελιέσαι, η κυβέρνηση δεν είναι ο στόχος,
είναι μόνο ένας καλός τρόπος ν’ αρχίσει κανείς:
1. Σκότωσε την κεφαλή της Dow Chemical
2. Κατάστρεψε το εργοστάσιο
3. ΚΑΝ’ ΤΟ ΑΣΥΜΦΟΡΟ ΓΙ’ ΑΥΤΟΥΣ
ΝΑ ΤΟ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣΟΥΝ ΞΑΝΑ.
Για παράδειγμα, διάλυσε την έννοια του χρήματος, όπως το ξέρουμε,
απαλλάξου από τόκους, αποταμίευση, κληρονομιές
(κουπόνια με ημερομηνία λήξης που έρχονται ταχυδρομικά στον
καθένα και σε 30 ημέρες ακυρώνονται αποτελούν ακόμα καλή ιδέα).
Ή να ξεκινήσουμε χωρίς λεφτά κι αν τα χρειαστούμε
να τα φτιάξουμε στην πορεία
ή ακόμα μπορούμε να τα περάσουμε στον πολύγραφο
κι ο καθένας να τυπώνει όσα θέλει
και να δούμε τι θα συμβεί.
Να εφαρμόσουμε μορατόριουμ στα χρέη,
το πρώτο Κογκρέσο το έκανε σ’ όλες τις οφειλές
δημόσιες και ιδιωτικές.
Κανείς να μην έχει στην κατοχή του γη που κάποιος άλλος
τη χρειάζεται, κι ούτε να κατέχει περισσότερη απ’ όση
μπορεί να δουλέψει ο ίδιος ή η οικογένειά του.
Να μη δουλεύει κανένας για κάποιον άλλον
παρά μόνο από αγάπη,
και ό,τι κερδίζεις πάνω από τις ανάγκες σου
αυτό ας δίνεται στη φυλή, μια κοινοπολιτεία.
Έτοιμες απαντήσεις κανείς μας δεν έχει,
αυτά τα πράγματα θέλουν σκέψη.
Η μέρα κείνη πάντως θα ’ρθει, που θα πρέπει
να ξέρουμε τις απαντήσεις.

*Από το βιβλίο-ανθολογία του Γιώργου Μπουρλή, Αμερικανοί ποιητές και ποιήτριες τολμούν, εκδόσεις Εξάρχεια, Αθήνα 2013. Μετάφραση: Γιώργος Μπουρλής.

Ο ποιητής Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος στο Λογοτεχνικό Εργαστήρι

160859-screen_shot_2014-09-22_at_10.56.09_p.m.

Ο Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος γεννήθηκε στη Νίκαια του Πειραιά το 1945, και είναι Αχαιός στην καταγωγή. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και άσκησε τη δικηγορία από το 1971. Με την ποίηση ασχολείται από πολύ μικρός. Στίχους πρωτοδημοσίευσε στη φιλολογική σελίδα της εφημερίδας Η Βραδινή, που την επιμέλειά της είχε ο αξέχαστος Μπάμπης Κλάρας.

Το πρώτο του βιβλίο με ποιήματα εκδόθηκε, όταν ήταν 21 χρονών και είχε τίτλο Προβολή στον ήλιο (Αθήνα 1966). Πήρε μέρος από τα φοιτητικά του χρόνια στην έκδοση περιοδικών κοινωνικού προβληματισμού και δημοσίευσε πάνω από 200 κείμενα σε διάφορα έντυπα. Η έντονη κοινωνική του παρουσία θα τον αναδείξει σε σημαντικό στέλεχος του Αδέσμευτου Κινήματος Ειρήνης.
 
Είναι από τους πρώτους ποιητές, που συγκαταλέγονται στη γενιά του ’70, έχοντας περιληφθεί στην ανθολογία Νέα Γενιά των εκδόσεων Κέδρος. Είναι μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών και αποτελούσε για αρκετά χρόνια μέλος του Διοικητικού της Συμβουλίου, ενώ την περίοδο 1993 – 1995 εξελέγη Γενικός Γραμματέας της. Είναι, επίσης, επίτιμο μέλος της Διεθνούς Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών και ιδρυτικό μέλος του Νέου Πνευματικού Κύκλου Καλλιθέας, όπου κατά την περίοδο 2001 – 2002 διετέλεσε Α’ Αντιπρόεδρός του.
 
Έχει κάνει πάνω από τριάντα διαλέξεις και έχει παρουσιάσει το έργο ή μεμονωμένα βιβλία αρκετών λογοτεχνών, αλλά και αρκετοί κριτικοί της νεότερης γενιάς έχουν ασχοληθεί με το έργο του σε διαλέξεις τους όπως και με αυτοτελείς εκδόσεις. Για το ποιητικό του έργο έχουν οργανωθεί εκδηλώσεις από πολλούς πνευματικούς φορείς, όπως ο Επιμορφωτικός Σύλλογος Παιανίας, η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών Ηλιούπολης, το περιοδικό Νέα Σκέψη, ο Νέος Πνευματικός Κύκλος Καλλιθέας κ.ά. Ποιήματά του έχουν περιληφθεί σε αρκετές ανθολογίες, όπως η Νέα Γενιά των εκδόσεων Κέδρος (1971), των Δικηγόρων Ποιητών του Π. Παναγιωτούνη (εκδόσεις Πιτσιλός), η Λογοτεχνία της Αχαΐας του Κ. Σταμάτη κ.ά.

160859g-papadoantwnis

Μιλήστε μας για το τελευταίο σας βιβλίο…
 

Πίστευα ότι η ποιητική συλλογή μου Κενό αέρος θα ήταν τυπικά και ουσιαστικά το τελευταίο μου βιβλίο, λόγω της ηλικίας μου. Γι’ αυτό, εκτός από ποιήματα, που είχα γράψει τον τελευταίο καιρό, όπως το ποίημα «H διαθήκη μου» συμπεριέλαβα σ’ αυτό και ποιήματα, που είχα γράψει παλαιότερα, όπως το ποίημα «O καινούργιος», που δεν είχαν συμπεριληφθεί σε προηγούμενα βιβλία μου, μα που θεωρώ ότι δικαιούνταν να συμπεριληφθούν σε κάποιο βιβλίο, αφού από κάθε άποψη, εξακολουθούν και σήμερα να με εκφράζουν τόσο σαν μορφή όσο και σαν περιεχόμενο όπως, πιστεύω ότι εξακολουθούν να εκφράζουν και τις συνθήκες, που βιώνουμε σήμερα. Διατηρώ και στο βιβλίο αυτό το ίδιο απλό ύφος, που χαρακτηρίζει την ποίησή μου μέχρι σήμερα και εξακολουθώ ακόμα να δείχνω την προτίμησή μου τόσο στον παραδοσιακό, όσο και στον ελεύθερο στίχο, αφού πιστεύω πως στην τέχνη γενικά, αν κάτι έχει αισθητική αξία, γίνεται διαχρονικό και έχει, όπως έχει πει και ο Μαρξ, «αιώνια ακτινοβολία».

Πως αναζητάτε την έμπνευση στα χρόνια της κρίσης;
    

Έχω τη γνώμη ότι για το από αισθητική άποψη άρτιο έργο δεν υπάρχουν καινούργια θέματα. Η θεματολογία ήταν, είναι και θα είναι η ίδια. Ο έρωτας, ο θάνατος, ο πόνος, η αδικία δεν ήταν παλιά θέματα, ούτε είναι καινούργια. Υπήρχαν και υπάρχουν και εξακολουθούν να αποτελούν πηγές έμπνευσης κάθε εποχής, ανεξάρτητα απ’ τα συγκεκριμένα γεγονότα απ’ τα οποία εκπήγασαν. Η σημερινή κρίση σίγουρα αποτελεί πηγή έμπνευσης, αφού μπορεί να εκκολάψει έντονα συναισθήματα στην καρδιά κάθε δημιουργού.
 
Ποια η σχέση σας με τη λογοτεχνία;
     
Πρωτόγραψα στίχους πριν κλείσω τα δέκα μου χρόνια. Ωστόσο οι συνθήκες δεν ήταν πάντοτε ευνοϊκές. Παρόλα ταύτα ποτέ δεν εγκατέλειψα το λογοτεχνικό και όχι μόνο βιβλίο. Πάντοτε διάβαζα και παράλληλα με την όποια άλλη κοινωνική μου δραστηριότητα (που δεν ήταν μικρή) έγραφα. Πιστεύω ότι η προσφορά μου σε όγκο τυπωμένων έργων δεν είναι ασήμαντη, αφού αριθμεί ήδη τα 12 βιβλία.
 


Μπορεί ένα καλό βιβλίο να «σώσει» την ψυχή μας;
   

Μπορεί να έχει επίδραση σε κάποια μεμονωμένα άτομα. Όχι σε μεγάλα κοινωνικά σύνολα. Πόσο «έσωσε» την ψυχή του γερμανικού ναζιστικού όχλου η ποίηση του Γκαίτε και η μουσική του Μπετόβεν; Και να πει κανείς ότι ήταν αμόρφωτοι; Όχι, βέβαια. Αυτό δεν σημαίνει ότι μετά το Άουσβιτς δεν αξίζει να ασχολούμαστε με τη λογοτεχνία. Ασχολούμαστε, όσοι ασχολούμαστε, γιατί έτσι μας αρέσει, γιατί το αισθανόμαστε σαν ανάγκη έκφρασης και είναι αξιοπαρήγορο ότι αυτό που αρέσει σ’ εμάς, αρέσει και σε άλλους, παίζοντας κάποιο ρόλο στη διαμόρφωση του ψυχικού τους κόσμου, άλλοτε μικρό, άλλοτε μεγαλύτερο, μα όχι ασήμαντο και αξιοκαταφρόνητο.

Τα επόμενα σχέδιά σας;
Είπα απαντώντας στο πρώτο σας ερώτημα ότι το τελευταίο βιβλίο μου Κενό αέρος θα ήταν κυριολεκτικά τελευταίο. Έπεσα έξω. Έχω ήδη γράψει μέσα στο τελευταίο εξάμηνο δύο συλλογές με τρίστιχα (χάι κου) και θέλω να πιστεύω ότι θα μπορέσω να τα χαρώ τυπωμένα στο άμεσο μέλλον.

* H ποιητική συλλογή του Αντώνη Θ. Παπαδόπουλου Κενό αέρος (εκδόσεις Vakxikon.gr 2014) θα βρίσκεται από τις 29 Σεπτεμβρίου στα ενημερωμένα βιβλιοπωλεία όλης της χώρας. Την Παρασκευή 3 Οκτωβρίου, στις 20.00, θα παρουσιαστεί στο Βιβλιοκαφέ Έναστρον (Σόλωνος 101 Αθήνα) από τις κριτικούς λογοτεχνίας Ελένη Καρασαββίδου και Χριστίνα Λιναρδάκη. Ποιήματα θα διαβάσει ο Θεοχάρης Παπαδόπουλος.

Στέλλα Δούμου, 18 Σεπτεμβρίου, μνήμη Παύλου Φύσσα

10454551_10152756977842369_5554887931931514292_n

Ακούστε ξένοι πώς κελαηδάνε τα μαλλιά του

όταν γέρνει στο λευκό του καιρού να κοιμηθεί

και τα κειμήλια νερά τον ανασαίνουν.

Κι όταν ξυπνά, γλείφει το μέλι των σκιών και προχωράει.

Περνά δίπλα από αναμμένα μήλα

από ρίζες καγκελόπορτες

περνά απ της αυγής την κόψη και δεν κόβεται

περνά από κάτεργα σπηλιών, από σπασμένα καλοκαίρια

κι απ’ τους αμυγδαλότοπους

στις αορτές των ποταμών φτάνει ολοκάθαρος.

Και όταν πεινάσει για ψυχή καίει λιβάνι.

Ράβει το χρόνο πίσω του 
και πάει
και πάει και προχωράει

φυσώντας φως

κεντρώος στον ελάχιστο κύκλο της μνήμης.

[Κι αν τύχει, ξένοι, και τον δείτε

δώστε του άζυμο ψωμί, κρασί και σβώλους από χώμα

και νύχια από ζάχαρη να ξύνει τους καθρέφτες].

*Από τον “τοίχο” της ποιήτριας στο facebook.

Κώστας Δεσποινιάδης, Mνήμη Βύρωνα Λεοντάρη

ceb2cf85cf81cf89cebd-cebbceb5cebfcebdcf84ceb1cf81ceb7cf83-2

Γραμμένες έχω τις υψιπετείς
θεωρίες
τα μεταδιδακτορικά στη σημειολογία
τα Dasein, τα Vernunft/Verstand
και τα λοιπά μπαρμπούτσαλα
από εκκολαπτόμενους παπαγάλους
ακαδημαϊκούς
που δεν ξέρουν μήτε γιατί δούλευε
χαμάλης ο Άρης Αλεξάνδρου
μήτε και πού μετέφρασε τους “Δαιμονισμένους”

σε θέλω νύχτα
να χτυπάει η φλέβα σου
να κλαις με Λεοντάρη
για τ’ άδικα του κόσμου
να μη σε πιάνει το μάτι τους
ει δυνατόν ούτε το στόμα τους

εν γη αλμυρά το δάκρυ σου
πάντα με τους λησμονημένους

Η ανάδυση ενός εκλεκτού στο στερέωμα της γραφής

b164520

Μια βιβλιοκρισία του διαλεχτού μου ποιητή και διανοούμενου Αθανασίου Οικονόμου. για την ποιητική συλλογή “Το θέρος των βροτών” του Γιώργου Γιαννόπουλου …
Δημοσιευμένη στο περιοδικό ΕΝΕΚΕΝ(τεύχος 31 ο , Ιανουάριος ,Φεβρουάριος, Μάρτιος 2014)

Ανάδυση από το ασυνείδητο είναι το προανάκρουσμα της ποιητικής γραφής του Γιώργου Θ. Γιαννόπουλου στη δεύτερη ποιητική του συλλογή με τίτλο “Το θέρος των βροτών” (Εκδόσεις ΕΝΕΚΕΝ, Θεσσαλονίκη: 2010 με σχέδια του Κ. Λαζαρίδη). Το Matadi μπορεί κάλλιστα να θεωρηθεί αφήγηση ονειρικού περιεχομένου με πλούσια και ζωηρή συνειρμική ακολουθία, γεμάτη συμβολισμούς που ζητούν ψυχαναλυτική ερμηνεία των λανθανόντων στοιχείων αυτού του εντυπωσιακού ονειρο-ποιήματος.


Ανάδυση στον Τόπο του άλλου από τη σκοπιά του εαυτού ως ποιητικού υποκειμένου είναι η δραματική κατακλείδα της συλλογής, για να μάς υπενθυμίσει ότι ο άνθρωπος οικεί τον κόσμο ποιητικά και τότε μόνο καταξιώνεται, όταν καταφέρει και διασώσει την αξιοπρέπεια και την ευγένειά του, όσο η ευαισθησία του διηθείται μέσα από τα συμφραζόμενα της ζωής του, όποτε συναντά και έρχεται σε σχέση με τους άλλους (“Ο εαυτός μας είναι οι άλλοι”).


Ενδιαμέσως, το ομότιτλο με τη συλλογή του ποίημα “Το θέρος των βροτών”, μια σουρρεαλιστική ραψωδία, αποτυπώνει το ποιητικό credo του ποιητή. Η γραφή εδώ αποσπασματική. Κύματα-κύματα, αναδεύει ένα βαθύ προεγώ και από το βυθό αναδύονται λεπτές αποχρώσεις της ζωής, κρυπτογραφημένες σε συμβολικές παραστάσεις, που όλες όμως παραπέμπουν στο ανεξιχνίαστο μυστήριο της ύπαρξης.

Το αέναο ρεφραίν, “ο δρόμος είναι σκληρός”, υποβάλλει μια ατμόσφαιρα μυστική και μεταφυσική και συνάμα ένα δεύτερο λάιτ-μοτίφ (με τη σταθερή επανάληψη του “καίγονται… καίγονται…”) εστιάζει στην σωστική εκπύρωση των επιφαινομένων – ανούσιων, μα εξουσιαστικών – παραφέρνων του κοινωνικού βίου. Με τον τρόπο αυτό η γραφή οδηγείται σε μια αναπάντεχη κορύφωση, που καταφάσκει στη ζωή (αψηφώντας μυριάδες μικρούς θανάτους) και σ’ αυτά που συνιστούν τις πιο θελκτικές “αιχμές” της.


Πληγωμένος από την αίσθηση της βροτείας του φύσης, ο ποιητής μας εστιάζει την προσοχή του στα ουσιώδη, στα τιμαλφή του βίου του δράγματα. 
Συμπονώντας το θάνατο και τη λήθη της ύπαρξης, ανακαλύπτει ευγνωμόνως “την ευεργεσία της ζωής”, χωρίς να υποτιμά τα δικαιώματα των νεκρών. Συνομιλεί με ποιητές και αναστοχάζεται τη σημασία της ποίησης. Ως γνήσιος ωραιολάτρης, λατρεύει και δοξάζει την ομορφιά και τη γυναίκα, είτε ως αιώνιο θήλυ είτε ως προκλητική femme rouge είτε ως συμβατική σύντροφο του άντρα. Σέβεται τον πνευματικό του “γέροντα” και συμπροσεύχεται με ταπεινότητα, εκφράζοντας μία απολογητική συγγνώμη, που ο καθένας μας θα όφειλε να ζητήσει. Αναπολεί και νοσταλγεί τα χρόνια του σε μεγάλες ξενικές πολιτείες και αντλεί κουράγιο και δύναμη να ξαναρχίζει από το τίποτα και από το πουθενά. Γράφει ένα νεκρικό “παραμύθι” και αφηγείται το περιστατικό του αιφνίδιου θανάτου του πατέρα, φιλοσοφώντας για το πεπρωμένο και την άφευκτη μοίρα, φιλιώνοντας εν τέλει με την ιδέα του θανάτου, που είναι πλέον “καλοδεχούμενος”. Με χιούμορ αντιμετωπίζει τον πειρασμό, αναλαμβάνοντας περσόνα ζωγράφου.


Μα πάνω απ’ όλα, αυτός ο ποιητής-ζωγράφος φωταγωγεί τους πίνακές του μέσα σε άπλετο φως αγάπης, αγάπης ουρανωμένης, που ξεθωριάζει τη δύναμη όλων των σκοταδιών (πρβλ. το motto της συλλογής).


Έτσι, ο “άτυχος της αγάπης” καθίσταται εν τέλει τυχερός να φέρει στο φως ένα εικόνισμα σπάνιας ομορφιάς, που δεν βασίζεται στους τυπικούς κανόνες της καλολογίας. Απόκειται στην εξεικονιστική δύναμη της γλώσσας του Γ. Γιαννόπουλου να περιγράφει συνειδησιακές καταστάσεις της ύπαρξης, χωρίς ναρκισσισμούς και ωραιοπάθειες – με μόνη τη δύναμη της καθαρής καρδιάς και του αναβαπτισμένου σε καθάρια νάματα στοχαστικού νου σε μια ακόμα θαρραλέα ανάδυσή του…

*Ο Αθανάσιος Οικονόμου σπούδασε Ψυχολογία και κοινωνικές επιστήμες,Αγγλική Φιλολογία και επιστήμες του ανθρώπου.Γράφει ποίηση και κριτικά δοκίμια,μεταφράζει και συνθέτει μουσική.Έχει δημοσιεύσει ποιητικές συλλογές στον τόμο Μετα-ποίηση:Διατριβή Αισθητικής Μικρογνωσίας(1991) και την πολυσυζητημένη έμμετρη μετάφραση στον Απολεσθέντα Παράδεισο του Τζων Μίλτων(εκδ. Οδός Πανός 2010).Κείμενά του δημοσιεύονται σε διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά.

10635997_898747206820339_7526773277942800886_n

**Ο Γιώργος Γιαννόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε στα Γρεβενά. Έζησε στη Νέα Υόρκη, στις Βρυξέλλες και στο Άμστερνταμ. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος στην εφημερίδα Μακεδονία, όπου διατηρούσε στήλη με αρθρογραφία διεθνών θεμάτων. Παράλληλα συνεργάστηκε και με διάφορα περιοδικά ποικίλης ύλης (SL, Επιχειρείν, 8ME8, Publicus). Είναι ο εκδότης και διευθυντής του πολιτιστικού περιοδικού Ένεκεν, το οποίο πρωτοκυκλοφόρησε ένθετο στην εφημερίδα Αγγελιοφόρος. Έχει επιμεληθεί την έκδοση διαφόρων περιοδικών και βιβλίων, καθώς και των δύο τελευταίων τόμων της τετράτομης Ιστορίας του Ποντιακού Θεάτρου του θεατρικού συγγραφέα και σκηνοθέτη Ερμή Μουρατίδη κ.ά. Έχει μεταφράσει από τη γαλλική το βιβλίο (ψυχαναλυτικό δοκίμιο) του διακεκριμένου Βέλγου ψυχιάτρου-ψυχαναλυτή Mosse Maurice Krazman La place de l’ amour dans psychanalyse. Το 2000 κυκλοφόρησε η ποιητική του συλλογή “Διαδρομή”, θετικές κρίσεις για την οποία γράφτηκαν στα λογοτεχνικά περιοδικά Οδός Πανός, Εντευκτήριο, καθώς και σε τοπικά έντυπα. Βασισμένη στο έργο αυτό η πιανίστα Ζωή Σαμσαρέλου έχει συνθέσει μουσική για παράσταση. Άρθρα και συνεργασίες του Γιώργου Γιαννόπουλου έχουν δημοσιευθεί σε διάφορα έντυπα.

10665137_898747460153647_3486495162372274601_n

Άρης Αλεξάνδρου, Από τα Ανεπίδοτα Γράμματα

Επιταγές και δέματα
Τα κανονίζεις όπως όπως
Τριάντα τα εκατό πενήντα τα εκατό
Μα ποιος θα πάρει τη μισή μου ξενιτειά;
Ποιος θα δεχτεί να πάρει
Τριάντα τα εκατό απ’ τη μισή μου ξενιτειά Πλάι στη θάλασσα μαζί σου
Είχα μπορέσει να πετάξω
Δυο βότσαλα στην άκρη του γιαλού
Και μας πιτσίλισαν λιακάδα Δεν ξέρω αν διαβάζεις ανάμεσα στις δέκα μου αράδες
Πόσο πολύ μου λείπει το βορινό παράθυρο κλειστό
Μην τύχει και κρυώσει
Ένα φλιτζάνι τσάι που αχνίζει
Τα περιστέρια των χεριών σου Λέω να κλείσω τα παντζούρια
Μήπως και μείνει τίποτα απ’ το σούρσιμο της χτένας
Στα μαλλιά σου
Λέω ν’ ανεβάσω το φιτίλι
Μη μου χαθεί η φωνή σου

Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος, Κέρματα ΙΙΙ

DSC_0256

Τα σχέδιά μου;
Για μένα τίποτα πια.
Απλά ν’ αντέξω.

***

Άλλοι στο μέλλον
Κι άλλοι ζουν στο παρελθόν.
Στο παρόν κανείς.

***

Σύντομη ζωή.
Διαρκούν μόνο στιγμές.
Κι αυτές στη μνήμη.

***

Καλοκαιράκι,
μα εσύ ακίνητη
και παγωμένη.

***

Πάνω του λάμπει
ο ουρανός. Μέσα του
σκοτάδι βαθύ.