γαλουχήθηκα,
Εμβολιάσθηκα,
θωρακίστηκα
με αρχές και αξίες αδιαπραγμάτευτες.
Οχυρό μου η ευπρέπεια.
Όπλο μου η ευγένεια.
Έμβλημά μου η εντιμότης
εννοείται όταν με βλέπουν
καθώς
ως άνθρωπος οφείλω
να είμαι απαρέγκλιτα εντάξει
εν ανάγκη δε…
δεν χάθηκε ο κόσμος
αν βάλω και λίγο νερό στο κρασί μου!
Κομμένα φύλλα
γράφω. Ξηλώνω από την ψυχή μου καρφάκια.
Αλείφω τις πληγούλες με κρασί και μέλι
να γλυκάνουν.
Με ευλάβεια μεταφέρω τα σημάδια στο χαρτί.
Γράφω.
Στα νωπά ίχνη της αποκαθήλωσης
συχνά ευδοκιμούν άγρια χόρτα
μολόχες, γαϊδουράγκαθα, τσουκνίδες.
Δεν τα ξεριζώνω.
Το βρίσκω άσκοπο, μα πιο πολύ επικίνδυνο.
Μονάχα τα κορφολογώ
και σε κλαράκι κέδρινο
τα δένω μπουτονιέρα.
Κομμένα φύλλα.
Ποιήματα.
*Από τη συλλογή “Τρελή τυγλόμυγα”, εκδ. Αρκαδικός Κήρυκας, 2013.
Federation Square – Melbourne
Saturday, 15 November 2014 2-4pm
Either at The Atrium or Beer DeLuxe upstairs
Dear poets and lovers of poetry
As 2014 approaches at the end this is the last event for the year with three amazing poets, Esther Oliver, Sean O’Callaghan and Avril Bradley
Plus our usual open mic reader section
Esther Oliver
Esther is represented in The Penguin Book of Australian Women Poets, The Orange Tree: Australian Poetry to the Present Day and in 15 other anthologies/magazines/ journals. Performed at a Writers Festival in Melbourne, and at an Education Weekend talking about NIA Dance (NIA stands for ‘Neuro Muscular Integrative Action’, which uses Music, Dance, Martial Arts and Yoga modalities to energize the Body and Spirit). She has performed on ABC Radio and at Writers Festivals, schools, colleges, universities, and recently gave a speech welcoming New Citizens to Australia at an Australian Citizenship Ceremony. She hasn’t finished writing her book yet, as she is busy being a sports competitor at Pan Pacific Games Masters Rowing, ranked 3rd in the world in sprint trials, and is busy with 3 children, tutoring, and coaching Radio students for a community radio station. Her published short stories and articles have been about everything from a walking stick to Vitamin D deficiency and NIA Dance (which she teaches).
Sean O’Callaghan
Sean O’Callaghan is an Irish born Melbourne based poet, an extraordinary poet.
He is mixing his poetry with animation and multiple media, videos etc where he has been accompanied by other artists. His most poems have been published in the magazine “Unsual Work” edited and published by ΠΟ and the Collective Effort Press. Twho characteristic poems by Sean are well gven in the following links
Avril Bradley
Avril Bradley’s poetry is published Australia wide, in magazines and journals.
She has published 3 poetry books and edited two collections of children’s poetry.
Her latest collection is ‘inter alia’(Ginninderra Press 2012)
A collaboration with her children and grandchildren, of writings and illustrations, entitled ‘Errant sheep and cats on the fiddle’ is forthcoming in 2014. She is working on a collection of dance poems entitled ‘The Fragile Geometry of Dancers.’ In 2013 she won the Poetica Christi competition ‘Searching the depths’ was placed both first and second in ‘The Tango Australis’ competiton and published in ‘Award Winning Australian Writing. ( Melbourne Books.)
Poetry@fedsquare is coming to you the third Saturday of every month (except December and January) under the Federation Square and the auspices of Multicultural Arts Victoria.
Poetry@fedsquare is coming to you the third Saturday of each month (February-November)
Contact details
Dimitris Troaditis
poetryfedsquare@gmail.com
troaditisdimitris@gmail.com http://www.facebook.com/PoetryAtFedSquare http://twitter.com/poetryfedsquare
Poetry@fedsquare is an event by Fed Square
Poetry@fedsquare is also proudly supported by Multicultural Arts Victoria
Ωραία εσύ η ανείδωτη
μέσα στον ουρανό του ποιήματος
καυτερή θρησκεία γυναίκα αγέρινη,
ντυμένη χαραυγές ένα άστρο σύμβολο
με τ’ όνομά σου δένοντας των εποχών τις γέφυρες.
Ωραία εσύ
νυχτερινή του απείρου εξαίσιο του θανάτου λάφυρο
από τη σκόνη του θανάτου αναγεννώμενη.
Σ’ αναγνωρίζω Ελένη μου μέσα στους μαύρους έρωτες
που κάψανε μ’ οράματα τα χρόνια μου. Ω ποτέ
ποτέ μη φύγεις για τους τόπους του χαμού
στις χώρες τις απάνθρωπες μη σπαταλήσεις
τούτη τη σάρκα σου από σμάλτο κι από κρύσταλλο.
Σε περιμένω.
Κοίταξε, σου ‘φερα καπνούς κι αρώματα από τα βουνά
πετράδια από τη θάλασσα
ήλιους και φύλλα σου ‘φερα, κατηφοριές κι ανέμους
καλάμια από τις ποταμιές βράχια και πέτρες κι όνειρα
και καταχνιές κι αφρούς για σένα προσφορά.
Με χέρια και με γόνατα σπασμένα παραμόνεψα
γυμνός πλανήθηκα πάνω στη γη σε κάθε στρίψιμο
του κόσμου παραμόνεψα. Σε περιμένω.
Είμαι νεκρός τα βράδια κάτω απ’ το λυχνάρι μου
κι όμως ακόμα ζωντανός αστράφτοντας απ’ τη δική σου δύναμη.
Κοιμάμαι σε κρεβάτι φορτωμένο με γεννήτορες
που μου γυρεύουν να μιλήσω. Κι ανυμνώ τη χώρα μου
κι εσένα και τη βλάστηση
γεύομαι μνήμες όνειρα και βλάστηση
και χώμα αιώνιο απ’ τη δική μας γη,
προπάντων χώμα χώμα Ελένη.
Και τούτο τ’ ονομάζω προσμονή. Η γέννηση του ποιήματος.
Τάχα θα’ ρθείς;
Μια νύχτα Ελένη τάχα θα σε συναντήσω,
όταν ο χρόνος θα ‘ναι ακίνητος από τα θαύματα,
στεφανωμένη υποταγή κι ανάσταση τρεμάμενη;
Μες στην πελώρια πόλη του ύπνου θα συναντηθούμε
σάμπως σε μια αυτοκρατορία νεκρών ποιητών
κατάμεστη από σταλαχτίτες – ποιήματα
και τάχα θα μιλήσουμε θα κοιταχτούμε
λουλουδισμένοι κι άφωνοι με τη χωμάτινη καρδιά
να ζωντανεύει και να γίνεται
ξανά ένα ρόδο πορφυρό ξανά μια πυρκαγιά απαράμιλλη
τάχα θα σμίξουμε άλλη μια φορά
μια νύχτα που η σιωπή θα ‘ναι μια απέραντη σιωπή
εγώ γεμάτος διάστημα
εσύ γεμάτη μ’ άστρα
πάντα άφθαρτη παρθένα ανέγγιχτη
μεταρσιωμένη;
*Από τη συλλογή “Ελένη” (1957). Απαγγελία: Παρμενίδης Ιωάννης Μπουσίου.
Σε ένα παλιο μαγνητόφωνο
Και σε μια συλλογή βινυλίων
Υπερτροφήθηκε το εγώ
Με μια βαριά αλυσίδα
Αλλού σκουριά και αλλού απάτη
Παλινδρομήσεις
Παράγει κενό
Κουβαλάω νερό Νερό κουβαλάω
Δάση γύρω
Εσείς μην αφεθέιτε ποτέ να δοκιμάσετε
Υπόθεση
Θα ξεκοιλιαστείτε Θα ξεκοιλιαστείτε
Απαγορευμένοι Απογοητευμένοι καρποί θα μπαίνουν στα
Μάτια
Προγούλι θα αποκτήσει η σκέψη
Και το συναίσθημα κυτταρίτιδα
Πόσα τα δάση με δάκρυα και με την κολπική μου Αποτοξίνωση
Μην αφεθείτε ποτέ να κάνετε υπόθεση
Για το πώς έζησαν οι δύο άκρες του εγώ μου
Και έξω από το όριο
Συνεχώς νερό
Από το βάθος το βγάζω στην επιφάνεια
Αλλοτε αλατούχο γαλάζιο
Σαπισμένο
Διάφανο
Με πολλά ζωύφια
Και απόνερα μυρηκασμού
Κάθε σοδειά νερού με άλλη ποιότητα
Άρα και δάση με διαφορετικά καρποφόρα
Όταν όμως στα χείλη γευόμαστε
Την γεύση
Μέλι με συνοδεία
Δημητριακών και γάλα
Η Περσεφόνη
Ένα πουλί μέσα στις λεύκες
Είναι ο ήλιος
Τα φύλλα είναι μικρά κίτρινα ψάρια
Που κολυμπούν μες στο ποτάμι
Το πουλί τα ψαύει
Η μέρα ξυπνά μες στα φτερά του
Ο Φοίνικας!
Αυτός αφήνει μια μεγάλη ανταύγεια
Ανάμεσα στις λεύκες
Το τραγούδι του
Σβήνει τη λάμψη από το θρόισμα
Των φύλλων καθώς κροταλίζουν
Μες στον αγέρα
Ήταν γυναίκα ήταν όνειρο ήτανε και τα δυο
Ο ύπνος μ’ εμπόδιζε να τη δω στα μάτια
Αλλά της φιλούσα το στόμα την κράταγα
Σαν να ήταν άνεμος και να ήταν σάρκα
Μου ‘λεγε πως μ’ αγαπούσε αλλά δεν το άκουγα καθαρά
Μου ‘λεγε πως πονούσε να μη ζει μαζί μου
Ήταν ωχρή και κάποτε έτρεμα για το χρώμα της
Κάποτε απορούσα νιώθοντας την υγεία της σαν δική μου υγεία
Όταν χωρίζαμε ήτανε πάντοτε νύχτα
Τα’ αηδόνια σκέπαζαν το περπάτημά της
Έφευγε και ξεχνούσαν πάντοτε τον τρόπο της φυγής της
Η καινούργια μέρα άναβε μέσα μου προτού ξημερώσει
Ήταν ήλιος ήταν πρωί όταν τραγουδούσα
Όταν μόνος μου έσκαβα ένα δικό μου χώμα
Και δεν τη σκεφτόμουνα πια εκείνη
To Koskino 