Σαν προχθές, 3 Νοέμβρη, πριν από εκατό χρόνια, τη νύχτα, ο Αυστριακός ποιητής Γκέορκ Τρακλ, ψυχικά διαλυμένος, σίγησε για πάντα στο στρατιωτικό νοσοκομείο της Κρακοβίας, Έτσι, ο 20ός αιώνας έχασε, στην αυγή του κιόλας, μια από τις αυθεντικότερες ποιητικές φωνές του.

Με την έναρξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου ο υπερευαίσθητος ποιητής, τον οποίο χαιρέτισε με θαυμασμό ο Ρίλκε, επιστρατεύτηκε σε μονάδα του Υγειονομικού και στάλθηκε στο μέτωπο. Μετά τη μάχη του Grodek (στη σημερινή Ουκρανία) υποχρεώθηκε να αναλάβει ολομόναχος την περίθαλψη ενενήντα βαριά τραυματισμένων, αρκετοί από τους οποίους αυτοκτόνησαν μπροστά στα μάτια του. Απελπισμένος από την αδυναμία του να βοηθήσει, αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει, όμως τον πρόλαβαν οι σύντροφοί του την τελευταία στιγμή. Μεταφέρθηκε στην ψυχιατρική πτέρυγα του νοσοκομείου. Λίγες ημέρες αργότερα πέθενε από ισχυρή δόση ναρκωτικών.

Οι εκδόσεις Περισπωμένη βλέπουν την επικείμενη έκδοση της ποίησης του Τρακλ (μετάφραση-σημειώσεις-επίμετρο: Θανάσης Λάμπρου) ως αφορμή να θυμηθούν, δηλαδή να βάλουν στην καρδιά και να σκεφτεί τους νεκρούς του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ένα από τα θύματα του οποίου ήταν και ο 27χρονος ποιητής.

Translations of poems by Xu Lizhi (许立志), the Foxconn worker who committed suicide on 30 September 2014, at the age of 24, in Shenzhen, China. Also includes an obituary with some explanatory notes. Note: Below are translations by friends of the Nao project, starting with Xu’s departing poem and an obituary, followed by other poems from 2011 to 2014. By translating these poems, we aim to memorialize Xu, share some of his excellent literary work, and spread awareness that the harsh conditions, struggles and aspirations of Chinese migrant workers (including but not limited to Foxconn) have not diminished since the more widely-publicized spate of 18 attempted Foxconn suicides in 2010, resulting in 14 deaths.

Insiders report that thereafter, although the frequency of suicides decreased (mainly due to Foxconn’s installation of nets making it more difficult for workers to jump from their dormitories, along with the development of workers’ collective resistance), such suicides have continued to the present. Including Xu Lizhi, at least 8 cases have been reported in the media since 2010, but insiders say that many other cases go unreported. We hope that in the future, workers in Foxconn and elsewhere manage to find ways around such companies’ military-style discipline and surveillance, come together, and forge collective paths out of this capitalist world of death, into a world worth living in. Don’t give up! Feel free to repost these translations anywhere.

Continue reading →

ΤΟΥ ΘΕΟΧΑΡΗ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Στις μέρες μας κυκλοφορούν πολλά βιβλία και ορισμένα από αυτά είναι πρωτότυπα γραμμένα, όπως το καινούργιο βιβλίο του Ζαχαρία Στουφή «Η ταξιθέτρια του χάους», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Κάποτε».

Όπως, μας πληροφορεί ο ίδιος ο ποιητής, το συγκεκριμένο βιβλίο, αν και περιλαμβάνει ποιήματα δεν χαρακτηρίζεται ποιητική συλλογή, αλλά ποιητική βιογραφία χωρισμένη σε τρεις ενότητες. Όμως, διαβάζοντας την «Ταξιθέτρια του Χάους» διαπιστώσαμε ότι το κάθε ποίημα θα μπορούσε να σταθεί και μόνο του και να δημοσιευτεί ξεχωριστά καθώς όλα διαθέτουν το δικό τους νόημα και την δική τους αυτοτέλεια.

Ολόκληρο το βιβλίο το διαπερνά ένας σαρκασμός και μια ειρωνεία, ενώ ο ανατρεπτικός στίχος του ποιητή ξαφνιάζει ευχάριστα τους αναγνώστες: «Τώρα όμως, στο νηπιακό μου γήρας – δυστυχώς – / δεν υπάρχουν οι μεγαλύτεροι για να τους μιμηθώ / και οι νεότεροι – ευτυχώς – / ούτε που θέλουν να με ακούσουν». Και αλλού: «Πραγματικά θέλω να με ευχαριστήσω που δεν με έκανα, έναν από τα εκατομμύρια σωτήρες του κόσμου».

Ακόμα και σε κάποια σημεία, όπου συναντάμε βωμολοχίες θα εκπλαγούμε γιατί πίσω από τις θεωρούμενες χυδαίες λέξεις δεν θα βρούμε τον εύκολο και φτηνό εντυπωσιασμό, αλλά την ουσιαστική αποδόμηση μιας υποκριτικής ηθικής, που διαπερνά τη σημερινή κοινωνία.

Σε ορισμένα ποιήματα της «Ταξιθέτρια του χάους» έχουμε την ανατροπή των ωραιοποιημένων εικόνων της σημερινής κοινωνίας: «Ετούτη η πατρίδα είναι ψέματα· ο μεγάλος της ήλιος είναι λιοπύρι που κατατρώει τους εργάτες».

Θα κλείσουμε εδώ την περιπλάνησή μας σε αυτή την ποιητική βιογραφία της «Ταξιθέτριας του χάους» από τον Ζαχαρία Στουφή, βγάζοντας το συμπέρασμα, ότι είναι μια έκδοση, που, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο ίδιος στο ποίημα «Μέτρια έκδοση»: «Αν μείνει λίγο αδιάβαστη στον πόνο…/ αντιδρά· / τινάζοντας την πόλη στον αέρα».

Even if the Sun
by Nola Firth
Melbourne Poets Union, 2013

Backyard Lemon
by Wendy Fleming
Melbourne Poets Union, 2014

Whether new or established, it’s part of a poet’s work to ask: How far can my words go; how much can they capture; where are their limits? The five Australian poets reviewed here each have their own methods of asking these questions. As a reader and writer of poetry I’ve learned a lot from the sometimes quiet, sometimes bold and always courageous ways they’ve answered them.

Continue reading →

Στην Κλάρα Σίλβα

Αυτή η στιγμή που δεν ξεχνιέται
Τόσο κενή που την έχουν επιστρέψει οι σκιές
Τόσο κενή που την έχουν απορρίψει τα ρολόγια
Τούτη η φτωχή στιγμή υιοθετημένη από την τρυφερότητά μου
Γυμνή γυμνή από αίμα φτερούγας
Δίχως μάτια για να θυμάται αγωνίες τού άλλοτε
Δίχως χείλη για να συλλέξει τον χυμό των βιαιοτήτων
χαμένων στο τραγούδι των παγωμένων καμπαναριών.
Προστάτεψέ την τυφλό κορίτσι της καρδιάς
Ρίχ’ της τα μαλλιά σου κοκκαλωμένα απ’ τη φωτιά
Αγκάλιασέ την μικρό άγαλμα τρόμου.
Δείχ΄της τον κόσμο που σπαρταράει στα πόδια σου
Στα πόδια σου όπου πεθαίνουν τα χελιδόνια
Τρέμοντας από φόβο για το μέλλον
Πες της πως οι αναστεναγμοί της θάλασσας
Υγραίνουν τις μοναδικές λέξεις
Για τις οποίες αξίζει να ζούμε.
Αλλ’ αυτή η ιδρωμένη στιγμή του τίποτα
Ανακούρκουδα στη σπηλιά του πεπρωμένου
Δίχως χέρια για να πει ποτέ
Δίχως χέρια για να χαρίσει πεταλούδες
Στα πεθαμένα παιδιά.

*Από τη συλλογή «Η τελευταία αθωότητα» (1956). Μετάφραση: Αμαλία Ρούβαλη.

Μιθριδατισμοί μικροί και σύντομοι
οι τίτλοι των ειδήσεων 

σε σάβανα αναλγησίας κυλιέται η αντίληψη
και με κάθε περαστικό τέρμινο
βάρος προστίθεται στο ζύγι της αδικίας

Είμαστε όλοι κοινωνοί

μια οικογένεια στον καναπέ καθισμένη
ζεσταίνεται στην θαλπωρή
χαζεύει το φως των γλόμπων των κρεματορίων

Σε μια πόλη μεθοριακή, με ηδονοβλεψία τρομακτική
τις Κυριακές κατοπτεύσεις viral σφαγών 
βομβαρδισμών και αποκεφαλισμών διάλογος

Φρικαλεότητες με μόνο πρόσχημα την καταγραφή
ειρωνική αντανάκλαση του αιματοβαμμένου λόγου μας
ηχώ της δικής μας δίψας για άρτο και βία

αίμα-σπέρμα-φόβος
αίμα-σπέρμα-φόβος

ο φόβος όμως έκανε το σπέρμα να κόψει 
και το αίμα να παγώσει
όλα τα χρώματα της Ίριδας καταπίνει
ο κανιβαλιστικός ορίζοντας

*Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από το ιστολόγιο του ποιητή “Η Επικράτεια του Μηδενός” στο http://epikrateiatoumidenos.blogspot.com/2014/10/blog-post_16.html

Η αναλγησία είναι κατάσταση.

Ξεκινάει από τη μέση των γεγονότων

ποτέ από την αρχή

το κεφάλι ευκίνητο ακόμα

το στόμα μιλά, τα άκρα πάντα αμήχανα.

Λέει η φωνή πως το ρήγμα

έχει επέλθει, είναι βαθύ

δίνει σύνθημα με τον αντίχειρα
πως το καράβι χάνεται, οι αντλίες δεν αρκούν
κι όλα εκλαμβάνονται σαν αφήγηση

ασκούν στο περιβάλλον

τη γοητευτική τους επίδραση.

Η απελπισία μέχρι να διαφανεί

πριν την αγκύλωση

τυλίγεται στον λαιμό με τη χάρη

κόμης χρυσής, χαϊδεύει την παρειά

βάφει με ποιητικές χλωμάδες

τ’ ανήσυχα μέτωπα.

Η αναλγησία εμφανίζεται 

μετά από ύπνο χωρίς όνειρα, ένα πρωί

όταν η ύπαρξη ξυπνάει χωρίς μνήμη.

Πατώντας στο σανίδι

να σταθεί προσπαθεί όπως μπορεί

με βλέμμα άτονο την πλάση ατενίζει.

στον Φαίδωνα και την Κατερίνα.

Κατάρα σε όσους κινάγανε τα οράματα,
Επειδή είναι της μόδας,
Γιατί ήταν νέοι, γιατί
Ήθελαν να χωρέσουν την ευτυχία
Τους
Στη μεγάλη πορεία
Των άλλων.

Σαν τα κουνούπια,
Πάνε όπου υπάρχει τροφή, άφθονη
Σφρίγος νεανικό και
Ζωή.
Να την πιούν στο ποτήρι.
Γιατί και αυτοί πίνουν αίμα για να γεννήσουν τα δικά τους
Παιδιά-Οράματα
Και να πιούν με την σειρά τους
Κι άλλο αίμα.
Και αποποιούνται τα παλιά,
Των άλλων,
Γιατί έχουν βρει νέα,
Στο βωμό του αίματος,
όπου τρώνε και πίνουν.
Και τα παλιά οράματα,
Τα κρύβουν στις ντουλάπες σαν τους μονόπλευρους έρωτες,
Της εφηβείας, τα λάθη
Βίτσια.
Το αίμα είναι τελικά,
η μόνη αλήθεια.

Μην λοιπόν αναρωτιέσαι γιατί,
Είναι άσπροι σαν το μάρμαρο,
Και μοιάζουν με αγάλματα,
Δεν έχουν αίμα δικό τους για να ροδίσουν.
Μόνο πίνουν,
Των αλλονών το αίμα,
Γιατί αυτό είναι,
Ο μόνος θεός.
Μην αναρωτιέσαι γιατί,
Μόνο γκρέμισε με το σφυρί, με την φωτιά,
Με την γροθιά!
Τ’ αγάλματα,
Τ’ άδεια τείχη που περιβάλουν
Καρδιές που σταμάτησαν
Τον κτύπο τους,
Που χτύπησαν από βίτσιο μόνο,
Από μόδα,
Και όχι
Από ανάγκη.

Γιατί και το κουνούπι, φαίνεται πιο χρήσιμο όταν εκπαιδεύει το χέρι,
να το χτυπάει με ακρίβεια.