Arthur Rimbaud, Μεθυσμένο καράβι

10698453_881210295244613_1040541789204908207_n

Εγώ, ο πολύς ταξιδευτής των γαλανών εκτάσεων,

κατάβαθά μου λαχταρώ τη γηραιάν Ευρώπη.

Είδα αστρικά αρχιπέλαγα, νησιά με στερεώματα

παροξυσμών που είν’ ανοιχτοί για κάθε ναύτη δρόμοι:

Σ’ απύθμενες τέτοιες νυχτιές κοιμάσαι κι εξορίζεσαι,

ω σμάρι από χρυσά πουλιά, μελλοντική εσύ ρώμη;

Μ’ αλήθεια, εθρήνησα πολύ. Όλες οι αυγές αφόρητες,

πικρός ο ήλιος και φριχτό το κάθε είναι φεγγάρι.

Σε νάρκωση μεθυστική ο αψύς με βύθισε έρωτας.

Να σπάσει πια η καρίνα μου! Το κύμα να με πάρει!

Αν της Ευρώπης λαχταρώ κάποια νερά, τα στάσιμα

θαμπά νερά αποθύμησα που ενώ γλυκοβραδιάζει,

με θλίψη αφήνει ένα παιδί σ’ αυτά το καραβάκι του,

τόσο λεπτό, που ωσάν Μαγιού πεταλουδούλα μοιάζει.

Δεν το μπορώ πιά, ω κύματα, λουσμένο μες στα θάλπη σας,

τα μπάρκα εγώ του μπαμπακιού να παραβγώ κι ακόμα

σημαίες αλαζονικές ν’ αντιπερνάω και φλάμπουρα

και κάτω από των ποντονιών να κολυμπάω το σκώμμα!

*
Μετάφραση: Αλέξανδρος Μπάρας.

Άννα Νιαράκη, Έξι βήματα πριν

dream_by_matrx06pl-d3c59f3

Στην κατάτμηση μιας αναρχίας
ηλιόλουστης˙
στο βάθος της απέραντης ομορφιάς,
στο μυστικό του κήπου του Οδυσσέα,
στα κίτρινα σπασμένα παράθυρα,
στα νύχια της τίγρης˙
η νύχτα επικάθεται σαν υμένιο.
Αλάβαστρο και χάλκινα νομίσματα-
σπονδή στα υλικά της ιστορίας-
και χώμα,
χώμα πολύ.
Λευκός πηλός σαν
πλευρό αναιμικού Αδάμ
η παλάμη μου.
Ένα για τον κρατήρα,
δύο για το σύννεφο
και τρία για τη σκόνη.
Έξι βήματα πριν την έκρηξη.
Με επιμονή
σου γράφω γράμματα που
δεν έχουν λέξεις.

Έναστρη νύχτα
στάζει απ’ το ταβάνι
η εξάντληση.
Πόρτα ανοιχτή
στου άπειρου το στόμα
αυτή η νύχτα.
Σχεδόν μηχανικά
ξύνω στραβά τη μύτη
του μολυβιού μου.
Και γράφω
απ’ την αρχή
μια ιστορία χωρίς
Αρχή.
Νύχτα χωρίς πόρτες
ορθάνοιχτη χάσκεις
σαν στόμα.
Άστρα που στάζουν
λέξεις στο γράμμα της
εξάντλησης,
ένα για τη λάβα
δύο για τη φωτιά
τρία για την έκρηξη•
έξι βήματα πριν το τέλος.

*Από τη συλλογή “Το μερίδιο των αγγέλων”, Παρίσι 2012.

Our Beautiful Names by Writing Through Fences

535925_1492893554315531_7260503585071507790_n

Our first poetry publication: Our Beautiful Names. Writing Through Fences chapbook has been printed. So excited and thankful for everyones work.

Congratulations to all the writers, MarkTime and Ross Donlon for publishing, Kristalo Hrysicos for writing workshop assistance, Ann de Hugard for editing assistance, Jean Cunningham for design, Paul Shapcott for printing, the artist N for cover image, Melissa Luckashenko and Arnold Zable for the blurbs, Jenny Haines for making it possible and all our supporters.

We will launch Our Beautiful Names on the 6th of December in Melbourne.

Please keep that date free and come along to celebrate.

We will post details of the launch in the next few days.

Π. Ένιγουεϊ, Τοπογράφος μηχανικός

Στον Βασίλη, στην Άννα
και στο γιο τους Χάρη

Κοιτάζω έξω από τα παράθυρα τα σύννεφα. Το πάει για βροχή. Θα βρέχει το τριήμερο.
Στο σαλόνι το πολύ είκοσι επιβάτες. Σα φαντάσματα είναι τα μεγάλα πλοία όταν είναι εκτός εποχής. Δεν υπάρχουν τουρίστες, το προσωπικό ελάχιστο, όλοι φοράνε χειμωνιάτικα. Έχουμε μπροστά μας δέκα ολόκληρες ώρες ταξίδι, αναρωτιέμαι πώς θα περάσουν.

Σε λίγο μπαίνουν δύο γυναίκες. Κάθονται σχεδόν απέναντί μου. Η μια είναι γριά, η άλλη νεότερη, μοιάζουν πολύ, σα δυο σταγόνες νερό. Η γριά φοράει γυαλιά, η νέα όχι. Μάλλον είναι μάνα και κόρη. Η κόρη παραγγέλνει μια πορτοκαλάδα, η γριά τίποτα.

Κάθομαι όσο πιο αναπαυτικά μπορώ, βγάζω το λάπτοπ και αρχίζω να γράφω. Η κόρη απέναντι με κοιτάει.
«Και σεις Αστυπάλαια πάτε;», με ρωτάει μετά από λίγο. Δεν είναι βαμμένη, περιποιημένη. Έχει παρατήσει τον εαυτό της.

Continue reading

Ευτυχία Παναγιώτου, Καρδιογράφημα

110041320314423

η μνήμη μου, ένα λασπωμένο ποτάμι
που ρέει στα χέρια σου και
στο έλεος μου το μπουκάλι σπασμένο,
σώμα ριγμένο σε δάχτυλα ξένα
καρπωμένα παραίτηση.
ένα μωρό πνιγμένο, προσφορά της σιωπής μου,
που αφήνω να μοιάζει πως κοιμάσαι
φασκιωμένος με τους πόθους μου
μέσα στη χούφτα που μεγάλωσα του μέλλοντος
κοιτώντας μόνο τις ευθείες.
—————
ντρέπομαι μικρή να υποφέρω τόσο.
αν είναι ο πόνος των μικρών ελάχιστος
θέλω ένα τίποτα να γίνω
θέλω το τίποτα – φωνάζω
τόσο, που μια μέρα θα κοπώ επιτέλους
απ’ τα τεντωμένα μου λαρύγγια.
άλαλο έμβρυο θα επιστρέψω σε σένα.
————
στη θάλασσα που πόθησα
στη θάλασσα που γνώρισα
ποτάμι πριν γίνεις και παγώσεις
μια χαρακιά ευθεία στο στήθος μου
για να θυμάμαι.
————

*Από τη συλλογή “Ο μέγας κηπουρός” (2007). Το ποίημα πάρθηκε από το ιστολόγιο Κενός Τίτλος στη διεύθυνση πάhttp://moggolospolemistisvalkaniosagrotisoklonos.wordpress.com/2010/03/13/panagiotou/

Elisabeth Hames-Brooks, Under the Canopy

35627-1000x800

Branching images above imprinted,
forest canopy’s umbrella of Mountain Ash one hundred metres,
stream’s path bounded by tree ferns and myrtle beeches,
clinging to stone rock moist air fronds breathe,
lyrebirds’ songs of mimicry,
wombat’s leisurely dawdle,
a life system interwoven and interconnected ─
outside the rain showers,
inside a tranquil calm of gurgling waters.

LHB

*Identified as the Traditional Country of the Gunaikurnai, Tarra Bulga National Park, South Gippsland, provides of some of the best examples of original cool temperate rainforests of the Strzelecki Ranges. In terms of its comparatively recent history, in 1840 Polish ‘Count’ Strzelecki and his party cut through thick scrub to reach Western Port exhausted having been saved from starvation by guide and hunter Charlie Tarra.
On the 22nd of October, 2010, the Federal Court of Australia recognised the Gunaikurnai people’s native title over much of Gippsland, and on the same day they were the first to enter an agreement under the Traditional Owner Settlement Act 2010 with the State of Victoria.

Information drawn from:
http://parkweb.vic.gov.au/explore/parks/tarra-bulga-national-park
http://monumentaustralia.org.au/themes/landscape/discovery/display/30900-count-paul-edmund-de-strzelecki
http://www.justice.vic.gov.au/home/your+rights/native+title/gunaikurnai+native+title+agreement
© Copyright Elisabeth Hames-Brooks 2014

Shale Preston 
reviews Collected Poems: Lesbia Harford, edited by Oliver Dennis

9781742585352

Collected Poems: Lesbia Harford
edited by Oliver Dennis

UWA Publishing, 2014

In the foreword of this long overdue volume, Les Murray writes that he considers Lesbia Harford to be ‘one of the two finest female poets so far seen in Australia; the other has to be Judith Wright’ (xviii). This is an extravagant contention, but it is not without foundation. Further, Murray’s claim warrants being extended beyond the confines of gender for, to my mind, Harford should be just as readily compared to some of Australia’s finest male poets including Les Murray, Kenneth Slessor, A. D. Hope, Bruce Dawe, Douglas Stewart, David Malouf and David Brooks (albeit that the tenor of Harford’s poetry is decidedly less conservative than some of these poets). Accordingly, it is quite tragic that Harford has, up until now, occupied such a minor place in Australian literary history for, as this volume amply attests, she produced what can only be described as some of Australia’s most evocative poetry.

Born in 1891 and dying in 1927 at the age of only thirty-six from the combined effects of pulmonary tuberculosis and a bacterial infection of the heart, Harford published very little in her lifetime and held so strongly to her uncompromisingly modern and free-spirited vision that she turned down opportunities for publication. Indeed, she refused to give Percival Serle, renowned Australian biographer, permission to publish one of her poems because her need to live an authentic life took precedence over concerns about her artistic after-life: ‘Your anthology will be read in many places for many years. I would not care to be recalled to the memory of distant friends by the poem you have chosen … You see, I take my poetry seriously and I am in no hurry to be read’ (xx). It is fortunate that Harford took this approach because the fluid nature of her sexual identity and her unselfconscious ability to express this within her poetry would, no doubt, have met with rejection and/or hostility at the time that she was writing. Being in no hurry to publish thereby gave her the freedom to commit wholeheartedly to her unflinchingly honest and searingly personal poetic vision. Moreover, it ultimately worked to preserve the wonderfully uninhibited nature of her poetry for posterity. During the years that she was writing, it is highly unlikely, for instance, that the following words from her poem ‘I can’t feel the sunshine’ would have been published:

Would that I were Sappho,
Greece my land, not this!
There the noblest women,
When they loved, would kiss.

Continue reading

Erich Mühsam, Αιώνια Ζωή

7595_1453769621528613_2519038115552744476_n

Τα κεριά σβήστε στους βωμούς!

Σε εκκλησιές κι άλλους ναούς

Θεός δεν μένει.

Ούτε στα νέφη κατοικεί,

παρά στη θάλασσα είναι εκεί

την αφρισμένη.

Στις πιο ψηλές βουνοκορφές,

στα χιόνια κάντε προσευχές,

που άνεμος δέρνει.

Στο τζάκι δίπλα στην πυρά,

όταν ενώνεσαι με την γυμνή κυρά,

ο Θεός προσμένει.

Η ευλογία του είναι εκεί

κι όταν σμίγουν το σώμα κι η ψυχή,

μέσα σας μπαίνει:

τότε που η ώρα αιώνια διαρκεί,

γεννάτε εσείς Θεό πάνω στη γη,
Πιστοί μου φοβισμένοι!

Όλα απλώνουν ρίζες στην ακμή,

ανθίζουν κι έρχεται η παρακμή,

που θα χαθούν.

Μα όταν πίνετε κρασί,

ξέρετε πως σιμώνει η στιγμή

που πάλι θα τρυγούν.

Εδώ, επίγεια, είναι η Ζωή,

γιατί ό,τι άνθρωπο με άνθρωπο ενώνει,

ο θάνατος δεν το νικά και δεν το εξοντώνει.

*Μετάφραση: Γιώργος Καρτάκης. Από το http://poiein.gr

Δημήτρης Κανελλόπουλος, Μάτια που με κοιτάζουν καθώς περνώ


10338721_300051260197573_2418262707546641384_n

Γυρίζουν πίσω οι στιγμές

διάφανες σαν τη βροχή του πρωινού

κάθονται την ώρα του καφέ πάνω στη μνήμη.

Οδός Ακαδημίας.

Θυμάμαι τα μάτια σου.

Όχι το όνομά σου.

Τι σημασία έχουν τα ονόματα

Αφού μέσα στα μάτια υπάρχουν τα τοπία

Ποτάμια βουερά και πέλαγα

και λέξεις που αγαπήσαμε μέσα στο χρόνο

Βλέπω τα μάτια σου και πνίγομαι˙

μόνο τα μάτια σου θυμάμαι

κι αναβλύζουν δάκρυα και αρώματα απ’ όλη μου την ύπαρξη 

βλέπω, τους ολάνθιστους κάμπους

βλέπω τη συντριβή μου.

Γίνομαι πολυμήχανος,

για να χωθεί και πάλι εντός σου η ψυχή μου.

*Από τις “Σκυθικές Ερημίες”, εκδ. Κολωνός, Αθήνα 1996.

Ιάσωνας Σταυράκης, Η καταδίκη

10686875_1542506982656570_8958819107417785207_n

Έχετε ποτέ καταδικαστεί;
Χιλιάδες φορές, κυρία μου…
Τις περισσότερες από τύψεις…
Κύριε, εννοώ αν έχετε καταδικαστεί ποτέ από το κράτος.
Ναι, χιλιάδες φορές, κυρία μου…
Κουβαλώ στον αυχένα
τα σύνδρομα της γενιάς μου…
Κύριε…
Έχετε πάει φυλακή;
Χιλιάδες φορές,
αλλά κανείς δεν είδε τα χαρτιά μου…
Μάλιστα, θυμάμαι κι ένα κακό σκυλί
να γυροφέρνει στο κρανίο μου
ν’ ακούω τα γαβγίσματά του
και να μην μπορώ να μιλήσω…
Να μην μπορώ να σκεφτώ
και να βλέπω τα δάκρυα μου να κυλούν
κάθε που τον έπιανε η λύσσα…
Μην με ρωτάτε λοιπόν αν έχω καταδικαστεί…
Μην με ρωτάτε τίποτα πια…
Θέλω μονάχα μια υπογραφή και θα φύγω…
Θέλω μονάχα μια υπογραφή και δεν θα ξανάρθω στον ύπνο σας…
Θέλω μονάχα μια υπογραφή για να θυμάμαι πως υπήρξα…
Όπως συμβαίνει στην αρχή κάθε ζωής
και στην αρχή κάθε θανάτου…

*Από τη συλλογή “Μηδέν Γραμμάρια”, Εκδόσεις Ανεμιστήρας.