Render it barely

9781742585352

By Jeff Sparrow*

Collected Poems: Lesbia Harford
by Oliver Dennis (editor)
UWA Publishing
152pp
$29.99AU
Published September, 2014
ISBN 9781742585352

When Lesbia Harford died in 1927, she left behind three thick and neatly-lined exercise books full of handwritten poetry. These, now housed in the Mitchell Library, provided the basis for Nettie Palmer’s The Poems of Lesbia Harford (1941) and, in 1985, Drusilla Modjeska and Marjorie Pizer’s expanded collection, published under the same title.

Now we have a new and even more comprehensive edition, courtesy of Oliver Dennis and UWA Press. In his introduction to Collected Poems, Dennis writes:

Of the nearly four hundred poems in manuscript, just over half that number are reproduced here; of these, a third or so … have not, to my knowledge appeared in print previously.

Bringing so much writing by an important but under-appreciated Australian poet into the public arena is a major achievement, for which both editor and publisher should be congratulated. It is, however, regrettable that the new volume diminishes Harford’s work with an editorial framing that feels unpleasantly gendered.
Much of what we know about Harford’s life comes from research conducted by Pizer, a former Communist Party member personally acquainted with some of Harford’s circle. Dennis bases his introduction almost exclusively upon this material, ignoring, for instance, Ann Vickery’s recent study in Stressing the Modern (2007). Perhaps lacking Pizer and Modjeska’s political sympathies, he interprets it in ways that are frustrating and tendentious. For example, he writes:

Whereas many poets of the time – Mary Gilmore or Banjo Paterson, for example – wrote with an eye to establishing an Australian literature, Harford clearly never gave a moment’s thought to abstract notions of culture or nationhood … She instead found her place out of view, where she was free to articulate a distinctive brand of pure, incidental song.

Continue reading

Λευτέρης Πούλιος, Αθήνα

02_003

Τσιμέντο και σίδερο στον πνιγμένο αέρα
πανάρχαια γόησσα Αθήνα
γυαλίζει τ’ άσπρο σου στήθος απόψε
άσε με να σου το σφίξω μέχρι να πονέσεις
χύνοντας κόκκινο γάλα
καθώς θ’ ακούς το τραγούδι της συνουσίας
παράμερα στα δεντράκια δύο μαθητών
του γυμνασίου και το ρυθμό της καρδιάς μου
σ’ αυτό το βράδυ των μεθυσμένων συντριβανιών
του αμύγδαλου-κόσμου
……………………………………………………………………..
Ακου το ουρλιαχτό του περιπολικού και κοίτα
Αυτούς που οτυς βάζουν στο αυτοκίνητο και
Βιαστικά τους οδηγούν στο τμήμα.
Με προβολείς στο μάτι τους ρίχνουν κάτω
Τους ψάχνουν κι η μέση τους σπάει στο τραπέζι
Και τους αφήνουν με το στόμα πεταμένο
Στον ουρανό πάνω σ’ ένα κολοσιαίο
Κλάξον αυτοκινήτου πάνω στο δάπεδο του γραφείου
Τα παιδιά με τα γυαλιστερά εξαρτήματα
Ειδικευμένα στον τρόμο και τα μεγαλοπρεπή
Σειρήτια στα μάτια τους.

Κι αυτοί που
Έχουν δολοφονηθεί αδιαμαρτύρητα ή πετάχτηκαν
Απ’ την ταράτσα του κτιρίου μετά το πέρας
Των ανακρίσεων όπως γίνεται στο σινεμά
Κι αυτοί που αφανίστηκαν μες στη θάλασσα
Θέλοντας να το σκάσουν και οι καιροί
Αποθρασύνοντας τον ισχυρό
Σ’ αυτό τον κόσμο τον παράφρονα της φυλακής.

Κι αυτοί που πολτοποιήθηκαν απ’ τα τανκς
Μέσα στο Πολυτεχνείο ή έσκασαν απ’ τα
καπνογόνα κι αυτοί που σταυρώθηκαν
Στα διασταυρούμενα πυρά
Φωνάζοντας μέχρι τον άλλο κόσμο
«ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ»

*Από τη συλλογή “Γυμνός ομιλητής “, Αθήνα 1977.

Κοραλία Θεοτοκά, Αντί στεφάνου

_0004

Ποια απάντηση, ποιος χτύπος στο κοιμισμένο στήθος σου αγόρι
γαζωμένο από τις σύγχρονες μηχανές σε σχήμα χελιδονιού
άγγελε με χλωρή γενειάδα κάτω από τις ερπύστριες
συνείδηση βαμμένη στον τοίχο και στις πέτρες
σώπασες τ’ όνομά σου μες στη βοή της λάσπης
περιστέρι μπροστά στα ηλεκτροφόρα σύρματα
με το σύνθημα της δικαιοσύνης στο χώμα.

Με το τραγούδι χαιρετίζω όσους μοχθούν
για τη ζωή, όχι στο χαμό της
για την τροφή, όχι τη στέρηση της
για τη γνώση, με τη γνώση
ενάντια στις αριθμομηχανές των κρεάτων
ενάντια στον οργασμό της κατανάλωσης
ενάντια στις τρομερές λυχνίες της δισχιλιετηρίδας.

Θα ‘ρθει ένας κόσμος χλόης αγόρι
και θα δουλεύουμε στη μοιρασιά των λουλουδιών.

*Από την ενότητα «Κατάλοιπα ποιήματα» στον τόμο Τα κείμενα της- Τα κείμενα για το έργο της, Βιβλιοπωλείον της «Εστίας», 1977.

Λένα Παππά, Στους σκοτωμένους σπουδαστές του Νοεμβρίου

9__536_x_398_

Μάτια κλειδωμένα, χέρια παγωμένα
κείτεται
-δεκοχτώ χρονώ ήτανε δεν ήτανε-
για να έχω εγώ πουλιά-φτερά στα χέρια μου,
και συ στο σπιτάκι σου, μια γλάστρα με βασιλικό στο πεζουλάκι
και τα παιδιά μας ξένοιαστα να χτίζουνε το μέλλον.

Η μάνα του τον περιμένει και δεν έρχεται,
η άνοιξή του παίζει κα δεν τηνε ξέρει πια.
Στις φλέβες του αίμα σταματημένο και πικρό,
γυαλί σπασμένο ο κόσμος, σωριασμένο πάνω του.
Για να έχω εγώ τον άσπρο μου ύπνο
Και συ γαρίφαλο χαμόγελο στο στόμα σου,

για να ’χουν τα παιδιά μας το δικό τους ήλιο…

Πάνος Κυπαρίσης, Οι κυνηγοί

6c3cb-parartima-pan-lae-ston-agon

Γκρεμισμένη πύλη

και οι συνδαυλιστές, στις στολές, οργιάζουν

Έρπει το αίμα αργά
ψιθυρίζει

η Μαρία
Άδεια τα μάτια, γυαλιά

Βαθαίνει η νύχτα μέσα στη νύχτα
κλέβοντας κι άλλο σκοτάδι,
άσωστα νιάτα μ’ ένα φως στα μαλλιά

Νοσοκομεία ημίφωτα
διάδρομοι, διαχωριστικά
τάξη θανάτου, πένθιμοι σταθμοί

Θριαμβεύουν οι κυνηγοί

Οι πισίνες στους ορόφους ψηλά
κι αυτοί
χορηγοί τώρα πια με μαύρα γυαλιά
νωχελικοί μες στ’ ανάκλιντρα

Λάμπουν γυάλινοι πολιτισμοί

Με τόση νύχτα πώς μπορείς;
Με τόσα κόκκαλα ανθισμένα

*Από τη συλλογή “Τα χειρόγραφα της βροχής”, εκδ. Καστανιώτη, 2003.

Diane Di Prima, In The Poetry Deal

Diane Di Prima’s new book from City Lights – The Poetry Deal is out.

We’ve reported before about her recent health difficulties at
http://ginsbergblog.blogspot.com.au/2013/08/diane-di-primas-birthday-parkinsons.html

The emergencies still remain but still the urgency of the work, still the extraordinary achievement of the work. “In The Poetry Deal”, her publishers write, (di) Prima maps out over forty years of San Francisco history, from the culture of the late ‘Sixties, to her grief over her friends’ passing during the AIDS epidemic, to stories of her countercultural colleagues and the rapidly changing environment she has seen take place over the years in (San Francisco), the City by the Bay. Though (she) admits that the city is different today than it was in the “Golden Years” she had once experienced, she retains a sense of hope and positivety throughout her poems, a vision of the future that she outline(s) clearly in her address..”

1517507_816126408448494_4338632066087408613_n

Jonah Raskin’s recent interview with her in the San Francisco Chronicle at
http://www.sfgate.com/books/article/Interview-with-poet-Diane-di-Prima-5874262.php
is a little window into this positivety and not to be missed – “Poetry is my life, my commitment”, she declares, “I accept it unconditionally” – “I look out and see what once existed, not what’s actually there.

A brief selection from the book can be found here http://realitysandwich.com/228902/some-words-about-the-poem
on our good friends Reality Sandwich page.
Further excerpts are available via her City Lights page at http://www.citylights.com/book/?GCOI=87286100643970&fa=details

Νεκταρία Μαραγιάννη, Δύο ποιήματα

DSC08040

Ξανά

Έγραψα το ποίημα στο στήθος μου
και του το έδωσα

το πήρε, το έβαλε στην τσέπη του παντελονιού του,
κι έφυγε μ’ ένα αμφιλεγόμενο βλέμμα που πετάριζε

δεν ήρθε εκείνο το βράδυ, ούτε το επόμενο

μα ήρθες εσύ έπειτα από πολλούς ανέμους
και σου έδειξα την όασή μου ∙
ένα γραφείο γεμάτο χαρτιά και λέξεις,
λέξεις..
και πάλι λέξεις..

«αυτός, είναι ο κόσμος μου, ό,τι μπορώ να σου δώσω»

κι ύστερα ξάπλωσαν πάνω τους ∙ αυτή, κι η ματωμένη καρδιά της

Νέττα, 27/1/2014

Σαν άνεμος (Έρωτας)

Φύσηξε ξανά,
όπως τότε που μάτωσε απατηλά.

βοή μες τη σιωπή ∙
η επίσκεψη της μέλισσας στο βαθύ κόκκινο

Unusual Work No 17

-1

YOU are invited
to the magazine launch of
UNUSUAL WORK
**** No.17 ****

bring a friend, make a night of it !!!
MEALS available!!!

Where? GRUB FOOD VAN
87 – 89 Moor St. Fitzroy
— inside + upstairs— !!!

It’s an amazing space!!!

Saturday 29th Nov 2014 — 7 pm

ENTRY: $10 + FREE COPY of magazine

SUBSCRIBERS FREE ENTRY

performances by sean o’callaghan + james may
+ peter murphy + avril Bradley
+ patricia cornelius + anitra nelson
+ p.o. + daniel john Pilkington+ + …

small magazines
— the life blood of a great literature—

MAKE AN EFFORT

Δημήτρης Τρωαδίτης, Κομματιάζονται όνειρα και τραγούδια

10625008_10202933623203240_4439679971705794027_n

Κομματιάζονται όνειρα και τραγούδια
σα φαντάσματα ακρωτηριασμένα.
Ένα άρρωστο χέρι σημαδεύει στο ημερολόγιο
τον καιρό που περνάει ανώφελα και ανούσια.
Είμαστε αδιάφοροι και μακρινοί ταξιδιώτες
σε κάποιο άγνωστο πλοίο
σ’ ένα ταξίδι χωρίς αρχή και τέλος.
Υπάρχουνε ανοιχτοί λογαριασμοί με το χρόνο
τον αδύναμο, τον φθαρτό και τον ατελή.
Οχυρωνόμαστε στις δομές της κακομοιριάς μας.
Περιοριζόμαστε σε πλαδαρά οράματα
κι ένοχες επικλήσεις αγωνίας.
Η φωνή μας πνίγεται σε ειρωνικούς φωταγωγούς.
Η ελπίδα μας βυθίζεται σε πικρά σχόλια και καυσαέρια.
Η ηρεμία μας μια εκνευριστική κι αδιάκοπη
πληθωρική απάτη που μας ναρκώνει.
Πανοραμικές λήψεις σε μια ακανόνιστη σειρά
και προγράμματα κομπιούτερς γνέφουν προκλητικά…

Αθήνα 1984

*Ευχαριστίες στη φίλη Σωτηρία Αλωνιστιώτη που το ανέσυρε από ένα παλιό ντουλάπι…

Θεόδωρος Ντόρρος ο αγνοημένος

NtorrosUeodvros.JPG

Ελάχιστοι θυμούνται σήμερον τον Θεόδωρον Ντόρρον, τον πρώτον υπερρεαλιστήν Έλληνα ποιητήν, ο οποίος με την μοναδική του ποιητικήν συλλογή “Στου γλυτωμού το χάζι” τάραξε τα λιμνάζοντα ποιητικά ύδατα της πατρίδος μας. Η συλλογή αυτή του Θεοδώρου Ντόρρου εξεδόθη εις το Παρίσι και διανέμετο δωρεάν εις τας Αθήνας.

ΙΙ. Πολλαί εικασίαι εγένοντο αναφορικώς προς το όνομα του ποιητού. Ο Γιάννης Κορδάτος δεν γνωρίζει αν το Θεόδωρος Ντόρρος είναι ψευδώνυμον ή το πραγματικόν όνομά του. Ο Μάρκος Αυγέρης το θεωρεί ως ψευδώνυμον ανθρώπου ο οποίος θέλει να δημιουργήσει θόρυβον, “να κάνει ντόρο” και ο οποίος δεν επίστευεν αρκετά εις την σοβαρότητα του εγχειρήματός του. Ωστόσον ο Θεόδωρος Ντόρρος ήτο υπαρκτόν πρόσωπον. Επρόκειτο περί Ελληνοαμερικανού εγκατεστημένου εις το Παρίσι τα στοιχεία του οποίου ευρέθησαν εις τα κατάλοιπα του Θράσου Καστανάκη και είναι σήμερον κατατεθειμένα στο ΕΛΙΑ. Πέραν πάντως όλων αυτών ο Ντόρρος δεν ενεφανίσθη ξανά εις τα γράμματα.
Continue reading