Εγώ περαστικός ήμουν…
Απ’ αυτή τη ζωή
Δεν είδα κάτι να μ’ αρέσει
Και το ανέβαλα για αύριο
Ήμουν περαστικός
Απ’ αυτή τη γειτονιά
Και απ’ το σημείο αυτό
Όλοι οι δρόμοι είναι ίδιοι πανομοιότυποι
Εγώ απλώς περνούσα τυχαία
Και δεν είδα καλά
Είναι αλήθεια πως δεν κατάλαβα τίποτα
Δεν μπορώ να καταλάβω
Όλη την αναστάτωση αυτή
Αρνούμαι τα πάντα
Εγώ περαστικός ήμουν
Απ’ τους φίλους, τις σχέσεις, τους έρωτες
Τις συγκεντρώσεις και τις πορείες
Περνούσα έβλεπα και έφευγα
Εγώ περαστικός ήμουν
Σα το λεωφορείο
Το πήρα και περίμενα να με πάει σπίτι μου
Μετά όμως φοβήθηκα και κατέβηκα
Ξέρεις, ο πολύς κόσμος με φοβίζει
Η ζωή μου ένα πέρασμα ήτανε
Φοβήθηκα και έφυγα…

*Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό “Τα Κουρέλια Τραγουδάνε Ακόμα”, τεύχος 3. Η εικόνα της ανάρτησης είναι επισης από το ίδιο τεύχος. Για να “κατεβάσετε” το τεύχος πηγαίνετε εδώ: http://www.scribd.com/doc/247235586/%CE%A4%CE%B1-%CE%9A%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%AD%CE%BB%CE%B9%CE%B1-%CE%9D%CE%BF-3-pdf

South in the World
by Lisa Jacobson
UWA Publishing, 2014

For three weeks in Japan I’ve read and re-read Lisa Jacobson’s new collection of poems: in subways, on shinkansen, in parks, cafés, restaurants and my apartment – up on the twelfth floor of the hilly suburb, Dainohara, in Sendai. The poems, now fiercely dog-eared, have become my familiars; challenging, apostrophising and snaking/drifting/sidling into my consciousness, they have shaped my thinking and insinuated themselves into my conversations with ‘native English-speaking’ colleagues, Japanese friends and ex-students.

These are deftly subtle and insightful poems – worldly and ‘spiritual’, artificed to bring out the particularities of a ‘glocal’ Australian consciousness, youthful idealism and a difficult complexity.

Section One opens with the wry ‘Several Ways to Fall Out of the Sky’ and ends with the mock heroic, ‘Habits formed by Eternity’, where ‘God falls to earth with a resounding clang … Dog-tired … in his faded cardigan.’ This is antipodean iconoclasm, as ‘blowflies hover like small black angels’. In ‘Why, When we Fall off things, We Fall Down’, a more venal fall ‘from a car’ to escape the ‘Stable Boys’, some ‘mates’ intent on sexual assault, and the tongue-in-cheek advice to a daughter about gravity add a sense of real danger and whimsical metaphysics to the post-lapsarian consciousness. For Jacobson, the sadness and dividuality of ordinary experience, the ‘deadweight of oxygen; / its brash insistence’, slows our ‘Traffic with Angels’. Though even here, there are ‘Signs of Life’ that, in her womb-with-a-view sonnet ‘Emergence’, Jacobson can see quickening: God’s ‘slow reading’ and the ‘longevity of a prayer’ might register as ‘clouds of budgerigars’ or ‘A woman [turning] like fruit / to the light’. These are rich, suggestive, metaphorical explorations of the ‘wheelbarrow’ that is human life.

Continue reading →

Σκηνή από τη θεατρική παράσταση “Γράμματα αγάπης στον Στάλιν”

Είναι αυτά τα καθάρματα,

οι φίλοι μας,

καθάρματα είναι

και φίλοι μας είναι,

σηκώνουμε τα όπλα

μας πετάνε δυο ποιήματα

στα πόδια,

ζάχαρη κι αλεύρι η σφαίρα.

Αυτά τα καθάρματα 

ξέρουνε τον ποιητή.

Είναι αυτά τα καθάρματα,

οι φίλοι μας,

ξέρουνε τον τραπεζίτη,

σηκώνουμε τα όπλα,

το πατρικό ουρλιάζει.

τα καθάρματα,

ζάχαρη κι αλεύρι η σφαίρα.

Είναι αυτά τα καθάρματα,

οι φίλοι μας,

ξέρουνε τον δικαστή,

ποιός θα δίνει πρέζα

στο παιδί;

ζάχαρη κι αλεύρι η σφαίρα.

Είναι αυτά τα καθάρματα,
οι φίλοι μας,

ξέρουνε τον διευθυντή,

ποιός θα χουφτώνει

τις γυναίκες μας;

ζάχαρη κι αλεύρι η σφαίρα.

Είναι αυτά τα καθάρματα
οι φίλοι μας,

ω, ποτέ δεν σηκώσαμε τα όπλα

μας άρεσε να μας γαμούν οι πλούσιοι.

η γέννα μας αναβαθμίστηκε,

ο ποιητής μας δέχτηκε, 

τρία χρόνια με αναστολή, 

τα μούλικα είναι ξανθά,

ω, ο Χριστός μας χρειάζεται.

Ο ουρανός είναι δικός μας!

Και αυτά τα καθάρματα,

οι φίλοι μας το ξέρουνε.

Κι όλα αυτά γιατί;

Γιατί θέλαμε πάντα

τον άντρα, έναν
σύγχρονο αστό

και τη γυναίκα μια

γόνιμη γκιόσα.

Ω, ο ουρανός δεν μας σώνει, καθάρματα!

On the peak of the ocean
Beyond the moon
Mountains pile over mountains
With hollow eyes open to the sea
Casts its cold shadow upon life
Large, burning gravely
Fixed to see

Στην άκρη του ωκεανού
Πέρα από το φεγγάρι
Βουνά στοιβάζονται πάνω σε βουνά
Με βαθουλωμένα μάτια εκτεθειμένα προς τη θάλασσα
Ρίχνει την παγωμένη σκιά του πάνω στη ζωή
Μεγάλος, βαριά φλέγων
Προσηλωμένος να δω.

*Από τη συλλογή “Η κραυγή της γέννησης” του D.D. M. Fadul, γνωστού ως Ντ. Ντ. Το σχέδιο της ανάρτησης είναι δικό του. Μερικά άλλα ποιήματα από την ίδια συλλογή έχουν δημοσιευτεί εδώ: https://tokoskino.wordpress.com/2014/06/29/d-d-m-fadul-%CE%B4%CF%8D%CE%BF-%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%AE%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1/

Όταν ήμουν παιδί
ζήλευα τους μεγάλους
γιατί μπορούσαν
να κάνουν τα πάντα.
Ποτέ δεν φαντάστηκα
πόσο πολύ βαριούνται.

***

Εκεί που πέθανε η πραγματικότητα
γεννήθηκε η φαντασία και το όνειρο

***

Το αντικείμενο της μοναξιάς
βρίσκεται ανάμεσα
στο σύμπαν και τον εαυτό μας.

***

Το καυτό υγρό,
Φτάνει μέχρι πίσω από την
μεμβράνη του ματιού μου,
Και σταματάει εκεί.

-Το γαμημένο
πολλές φορές θέλει,
κι αυτό να με ειρωνευτεί!!!

***

Τον χαζό τον
πάτησαν στον κάλο
και φώναζε… πω-πω το κεφάλι μου.

***

Εμείς δεν κρύβουμε τα λόγια μας
με τον φόβο, ότι θα μας καταλάβουν.
φανερά μιλάμε… μήπως δεν μας
καταλάβουν.

*Από τη συλλογή «Η τρύπα», Αθήνα 1994 (σε χειροποίητη, ανεξάρτητη έκδοση). Το σκίτσο της ανάρτησης είναι του ποιητή και περιέχεται στη συλλογή.

The lone night bird lets its pain soak
stranded within the ever mourning moonshine
within the dateless rustle of aspen leaves
for all vagabonds to fall
for all innocents to see
that life unconquerable remains
a sinuous line of trenches
lying in a sultry wait
of the gallant men last standing

Thus if I dare,
and if I fall,
I mind it not – coming to naught
for so a doleful voice may sing
and may the night watcher vindicate
my grinding away at the deciduous forest
my passing through this fading season.

Εμείς δεν πολεμήσαμε
Μα κάρφωσαν τον πόλεμο
Στις πιο απίθανες σπηλιές του οργανισμού μας
Ένα τανκ έρπει στα γενετήσια συμπραττόμενα
Τα αιδοία έγιναν κρατήρες που άνοιξαν οι νάρκες
Η ουρήθρα έγινε ο τηλεθεατής ενός υποβρύχιου αεροπλάνου
Εμείς δεν πολεμήσαμε
Μα έχυσαν την έρημο στα μακαρόνια μας
Οι διοικητές των σούπερ μάρκετ φόρεσαν πολιτικά
Ο αρακάς τρώγεται ή εκτοξεύεται
Οι δρόμοι της πρωτεύουσας ανακατασκευάστηκαν στο διάστημα
Για να μπορούν να μας πυροβολούν από ψηλά
Εμείς δεν πολεμήσαμε
Όμως από τα ταβάνια μας στάζει αίμα
Ένας μεταφυσικός ξυλοδαρμός περιβάλλει την αύρα μας
Λέρωσαν το χιόνι και έριξαν στη κατάψυξη εκρηκτικά ψάρια
Η γριά που πουλάει φυστίκια στο δρόμο
Είναι γυναίκα του μεσίτη που θέλει να πουλήσει τον πλανήτη
Εμείς δεν πολεμήσαμε
Γιατί έχουμε ειρήνη
Που είναι ντυμένη σκόνη στα σκοτάδια της κουζίνας
Και άλλοτε κρύβεται και ψύνεται στη σχάρα
Μεταμφιεσμένη σαν αδελφοσύνη
Και άλλοτε μπλε σκαραβαίος ανάμεσα στα μαχαιροπήρουνα
Εμείς δεν πολεμήσαμε
Κάθε μπαλκόνι έχει ένα πεζοναύτη που φυλάει τα σύνορα
και ειρηνικά τμήματα πάνοπλου στρατού
Ποτίζουν τις γλάστρες στις πολυκατοικίες
Όπου φυτρώνουν λουλούδια θεσπέσια λουλούδια
Απλώνουν τις φαρμακερές ρίζες τους και κατατρώγουν το τσιμέντο
Εμείς δεν πολεμήσαμε
Και ο άναρθρος λόγος του εναέριου σκυλόψαρου
Που σου ξεκολλάει το δέρμα άγαρμπο χάδι
Βγάζοντας τα έντερα ξεκοιλιάζοντάς σε
Λουρίδες λουρίδες σαν ένδοξη σημαία των πεδίων
Με μια γαλανόλευκη νεκροκεφαλή πειρατικού πλοίου της δικαιοσύνης
Εμείς δεν πολεμήσαμε
Το αλφάβητο έγινε ένας ύπουλος μηχανισμός ισότητας
Που προστατεύει από το κρύο τη βροχή το κεραυνό και τις πλημμύρες
Εκθέτοντάς σε στη χαοτική συνύπαρξη με τον άφαντο Άλλον
Ενώ τα χελιδόνια προσπαθούν να κλαδέψουν τις στέγες των νοσοκομείων
Και να φάνε τις πλάκες των τάφων γιατί δεν υπάρχουν ούτε άρρωστοι ούτε νεκροί
Εμείς δεν πολεμήσαμε
Γιατί μόνο στον έρωτα μπορούμε να βάλουμε σταυρό στα ψηφοδέλτια
Μασκαρεμένος σε κάτι το έναστρο σαν πορνογαλαξίας
Γιατί πάντα είναι Απόκριες πάντα είναι ειρήνη
Και ο γύφτος χτυπά τρελά δαιμονισμένα χαρούμενα ασταμάτητα
Μέχρι να σκάσει η αρκούδα να σωριαστεί ξέχειλη από ελευθερία
Το ντέφι του

*Περισσότερα για τον Νότη Γέροντα εδώ: http://notisgerontas.blogspot.com
Το ποίημα και η φωτογραφία αναδημοσιεύονται από το ιστολόγιο των “Ζωή Τάχα” στο http://zoitaxa.net/?p=1411

Η μανούλα

και πρόσεχε
είπε η μανούλα
να σηκώνεις το χέρι
να λες μάλιστα κυρία
να μην κοιτάζεις κρυφά κάτω απ΄ την έδρα
να είσαι το καλό παιδί της τάξης
και κυρίως να είσαι σοβαρός
ακούς;
σοβαρός
ποιος ξέρει
κάποια μέρα μπορεί να γίνεις ποιητής

Το άγριο ποίημα

Το άγριο ποίημα
με τα σπασμένα δόντια
δεν πέρασε ποτέ έξω απ’ την πόρτα σου
μόνο κάτι γράμματα αγαπητικά
με φιλημένα γραμματόσημα
κάτι πορδές αναξιώνυμες
και κάτι κορδελάκια

έτσι θυμήθηκες
να ρίξεις το νερό στις αγριάδες
να χαραχτεί το διψασμένο ποίημα
στις παλάμες του θεριού
και πίσω σου μια καταιγίδα

*Από τη συλλογή “Εικοσιτέσσερα πρελούδια, δώδεκα σπουδες και εφτά πικρά τραγούδια”, εκδόσεις Πανοπτικόν, 2009.

Ύπνος και Θάνατος, οι σκοτεινοί αετοί,
τη νύχτα αχολογούν γύρω από τούτο το κεφάλι:
Του Ανθρώπου την χρυσή εικόνα
το παγωμένο καταπίνει κύμα
της αιωνιότητας. Σε ύφαλους φριχτούς
τσακίζεται το πορφυρό κορμί.
Και η σκοτεινή φωνή παραπονιέται
πάνω απ΄τη θάλασσα
Κοίτα, Αδελφή ορμητικής βαρυθυμιάς
βυθίζεται μια φοβισμενη βάρκα
κάτω απ΄ τ΄ άστρα
στο σιωπηλό το πρόσωπο της νύχτας.

*Μετάφραση: Δημ. Στ. Δήμου, Εκδ. Το Ροδακιό

David Skillicorn, Adagio XXIV

Ξημέρωνε κι έλεγες πως όχι δεν υπάρχει
κανένας περιοριστικός όρος τουναντίον
μ’ εξουσιοδοτείς να διαβάζω τα όνειρά 
σου και να σου τα επιστρέφω κι έλεγες
ακόμη πως τα όνειρα δεν φυλακίζονται
ποτέ είναι κάτι μικροσκοπικοί αστεροει-
δείς που πάντοτε διαφεύγουν μέσα από
σήραγγες ταχείας κυκλοφορίας προς μιαν
άλλη ζωή εκτός του γνωστού πεδίου βολής.

29 Ιαν. 1999

*Το ποίημα και η εικόνα αναδημοσιεύονται από το περιοδικό “Εντευκτήριο” 58, Ιούλιος-Σεπτέμβριος 2002]
http://entefktirio.blogspot.com</