Κάτι

Υπάρχει κάτι περισσότερο
Από αυτό που βλέπω
Και κάτι λιγότερο
Από αυτό που είμαι ή φαίνομαι.
Ίδιο μένει και είναι
Αυτό που φοβάμαι.
Νιώθω και τρέμω
Πως σήμερα
Το αύριο θα μοιάζει κάτι λιγότερο
Και κάτι περισσότερο
Από αυτό που πιστεύω.
Σε λίγο θα φύγει το τώρα
Κι αργότερα θα μείνεις εσύ
Να τρεμοπαίζεις…

***

Προσχέδιο

Επανδρωμένα αεροπλάνα
Γύρω κι έξω από τον ιδιωτικό σου γαλαξία.

Αναφορά βλαβέντος κινητήρα
Στο μοντέλο 2
Κι επαναφορά του στη βάση.

Σκουριά στον διάδρομο
Και σπασμένα τζάμια στο κτίριο
Εντολή προς επανόρθωση.

Αδιάψευστη απόρριψη
Από τον Πύργο.
Ανάλαβε με δική σου ευθύνη.

Κατέστρεψέ τα
Ή γέμισέ με με αεροπλάνα.

*Η φωτογραφία είναι από τη σελίδα της Κατερίνας Καρπούζη στο g+ Η Κατερίνα Καρπούζη διατηρεί επίσης ιστολόγιο στη διεύθυνση http://www.mindances.blogspot.gr

Στου ερημικού τού πνεύματος τους σκοτεινούς διαδρόμους
άνασσα ωχρή, λυσίκομη, περιδιαβάζει η Τρέλα.

Απ’ το ραβδί της τραγικά κρουσμένη η ωχρή του σκέψη,
σ’ έρημα εστοίχειωσε νησιά με ρόδα ωραία που χύναν
τον πορφυρό τους λήθαργο στην έρημη ψυχή του·
σε πύργους, διάγλυφα όνειρα, όπου η πικρή του ρέμβη,
χρυσή τολύπη, επύκνωσε κάτω από τ’ άστρινα άλση.

Της Βαυαρίας τον άρρωστο ονειρεύομαι ηγεμόνα,
μόνο και ξένο στο «Νησί των ρόδων» κάποια νύχτα.

Σιωπή. Σε τάφους πορφυρούς που έξαλλα ρόδα ανοίγουν
κάτω απ’ τα ράμφη τα χαλκά μιας μυστικής σελήνης,
θα ξεφυλλίζει ο βασιλιάς τις σκοτεινές του σκέψεις.

Άθυμος, αυτεξόριστος και χαοτικός θα νιώθει
μια νύχτα ασφάλτινη στυγνά το νου του να κυκλώνει.

Κι ενώ στ’ αυτοκρατορικά θα τρέμει δάχτυλά του
γυμνή ενός ρόδου περσικού η ερεθισμένη σάρκα,
η ερωτική, αστροκέντητη της Ελισάβετ μνήμη
γλυκά θ’ αυγάζει το θολό κι αβυσσαλέο του πνεύμα,
και τ’ όνομά της, μουσικό θρόισμα, θα σβει στο βάθος
της υπνωμένης πολιτείας των εξορίστων ρόδων.

*Από το βιβλίο: Καίσαρ Εμμανουήλ, «Ποιήματα», επιμέλεα Κώστα Στεργιόπουλου, Εκδόσεις Πρόσπερος, Αθήνα 1980, σελ. 115.

I



έλα, νιώσε τους σφυγμούς μου

η ανάσα μου μετράει δευτερόλεπτα

θολώνει το μυαλό, παραλογίζεται

και δεν είναι απ’ τον έρωτα για σένα

πεθαίνω αγάπη μου, πεθαίνω όρθιος

σηκωμένη η γροθιά, φωνάζω: Ελευθερία!



II



ζει κι αυτό είναι το πρόβλημά τους

ζει, δεν ξέρουν πώς να το διαχειριστούν

το πνεύμα, το κίνημα του Δεκέμβρη ζει

το πάθος για λευτεριά, δυνατότερο απ’ όλα τα κελιά

κι έναν τρίτο Δεκέμβρη, εβδομήντα χρόνια

μετά τον πρώτο, δεν τον αντέχουν



III



γνωρίζω πως είμαι φλύαρος πολύ

τις εμμονές μου καταθέτω σε τετράδιο

τους φόβους, τα πάθη, τις αμαρτίες μου

ένα πράγμα όμως γνωρίζω καλύτερα

απ’ το πρώτο, εμείς που γράφουμε

δεν μπορούμε να κρατάμε ίσες αποστάσεις



IV



θυμάμαι τον Μπόμπυ Σαντς

τον Αλέξη Γρηγορόπουλο θυμάμαι

θυμάμαι χρόνια που ήμουν ανέμελος

τυφλός, χαμένος και μικρός

μια σφαίρα τα άλλαξε όλα

η φωτιά θα ολοκληρώσει το έργο της



V



μη μου μιλάς για αγάπες

τραγούδια πάψε να μου λες

αρκεί το χαμόγελο σου

χείλη κόκκινα σαν ουρανός

ήρθε η ώρα μας, ακούς;

σήμαναν οι καμπάνες, επίθεση!




ΓΡΑΠΤΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΦΕΡΝΑΝΤΟ ΠΕΣΣΟΑ

Παρουσίαση

« Η γέννηση των ετερωνύμων μου οφείλεται σε ένα σοβαρό κομμάτι υστερίας που υπάρχει μέσα μου. Δεν ξέρω αν είμαι απλώς υστερικός ή αν είμαι, πιο συγκεκριμένα, ένας υστερικο-νευρασθενικός. Κλίνω προς την δεύτερη υπόθεση, γιατί υπάρχουν μέσα μου φαινόμενα αβουλίας που η κανονική υστερία δεν τα περιλαμβάνει στα συμπτώματά της. Όπως όμως και να έχει το πράγμα, η νοητική γέννηση των ετερωνύμων μου μπορεί να εντοπιστεί στην οργανική και μόνιμη τάση μου στην αποπροσωποποίηση και την προσποίηση. Τα φαινόμενα αυτά, ευτυχώς για μένα και τους άλλους, σ’ εμένα πήραν έναν νοητικό χαρακτήρα· θέλω να πω πως δεν εκδηλώνονται στην καθημερινή, εξωτερική μου ζωή, ή στην επαφή μου με τους άλλους· εκρήγνυνται μέσα μου και τα ζω μόνος με τον εαυτό μου. Έτσι όλα καταλήγουν στη σιωπή και στην ποίηση …»
ΦΕΡΝΑΝΤΟ ΠΕΣΣΟΑ

Από τα δοκίμια που ο Αντόνιο Ταμπούκι έχει κατά καιρούς γράψει, στο ελληνικό κοινό είναι γνωστό μόνο το δοκίμιο Η γαστρίτιδα του Πλάτωνα γύρω από την ευθύνη των διανοουμένων. Ο Ταμπούκι υπήρξε για πολλά χρόνια καθηγητής Πορτογαλικής Λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο της Σιένα, και στην ιβηρική λογοτεχνία έχει αφιερώσει πολλές μελέτες, κυρίως για τη μπαρόκ και τη σύγχρονη εποχή. Μεταξύ άλλων υπήρξε ένας από τους πρώτους μελετητές του Φερνάντο Πεσσόα, του οποίου το έργο μετέφρασε, μόνος ή με τη σύζυγό του Μαρία Ζοζέ ντε Λανκάστρε, ήδη από το 1970, όταν στην Ευρώπη ο μεγάλος Πορτογάλος ποιητής ήταν ακόμα άγνωστος.

Continue reading →

Τι να πεις για αποδημίες
σ΄αυτήν την ολομόναχη
ώρα του θανάτου.
Για τις μελαγχολικές νύχτες
που δεν οδηγούν πουθενά!
Για τους σκυλοπνίχτες,
για τα κέντρα λαθρομεταναστών
που στάζουν μελαχγολία
και είναι γεμάτοι ένοχη σιωπή
οι φράχτες τους.
Τι να πεις για όλους εμάς
που έχουμε γίνει απουσία μασκαρεμένη
και λιμνάζουμε όπως τα γέρικα άλογα
στους ίσκιους των σταύλων!
Ναι, δεν ξέρεις τι να πεις!

Τώρα μπορώ πια να μπω.
Η πόρτα έχει ανοίξει.
Μέσα στο δέντρο υπάρχω και ζω –
τρέμουν τα φύλλα –τα άνθη τρέμουν–
έγινε πια ο καρπός.

Ελάτε κοντά μου – έχει γαλήνη.
Ελάτε ελάτε. Ιδού το σώμα μου
σας το προσφέρω –έχει γαλήνη–
έγινα πια ο καρπός.

Δεχτείτε με πάλι. Είμαι ο άνεμος η οργή –
είμαι το τελευταίο σκαλί σας
εσείς πάλι το πρώτο – προχωρείτε.

Οι σημαίες αλλάζουν – αλλάζουν τα χέρια αλλάζουν
κατεβαίνουν τα πλήθη ασύνταχτα    
– πάλι σε φάλαγγες
κατεβαίνουν.

Χωρίζει ο άνεμος τα στάχυα – τους λαούς
διαλύονται οι ομάδες –πληθαίνουν τα μέρη–
η σύγκρουση γίνεται.

Κανείς. Πάλι πάνω στο οροπέδιο μόνος
στους νέους τους βράχους – στα επίπεδα μόνος
μαζί με τον νέο τον άνεμο ένα και μόνος
κοιτάζω τη χλόη – τα δέντρα τον ήλιο
κοιτάζω κοιτάζω.

ΠΡΩΤΗ ΜΕΡΑ

Λευκά σεντόνια μέσα σε μια ντουλάπα
Κόκκινα σεντόνια πάνω σ’ ένα κρεβάτι
Ένα παιδί μέσα στη μάνα του
Η μάνα του μέσα στις ωδίνες
Ο πατέρας μέσα στο διάδρομο
Ο διάδρομος μέσα στο σπίτι
Το σπίτι μέσα στην πόλη
Η πόλη μέσα στη νύχτα
Ο θάνατος μέσα σε μια κραυγή
Και το παιδί μέσα στη ζωή.

***

PARIS AT NIGHT

Τρία σπίρτα αναμμένα ένα ένα μέσα στη νύχτα
Το πρώτο για να δω ολόκληρο το πρόσωπό σου
Το δεύτερο για να δω τα μάτια σου
Το τρίτο για να δω το στόμα σου
Κι ολόκληρη η σκοτεινιά για να μου θυμίζει όλο αυτό
Σφίγγοντάς σε στην αγκαλιά μου.

Το μάτι του ποιητή πρόστυχα καθώς βλέπει

βλέπει την επιφάνεια του σφαιρικού κόσμου

με τις μεθυσμένες ταράτσες του

και τα ξύλινα oiseaux στα σκοινιά της μπουγάδας
και τα πήλινα αρσενικά και θηλυκά

με πόδια καυτά και στήθη μπουμπούκια τριαντάφυλλων

σε πτυσσόμενα κρεβάτια

Και τα δέντρα του όλο μυστήριο

και τα κυριακάτικα πάρκα του και τα άφωνα αγάλματα

και την Αμερική του

με τις πόλεις φαντάσματα και τα έρημα νησιά Έλις

και το σουρεαλιστικό τοπίο με

άμυαλα λιβάδια

προάστια σούπερμάρκετ

ατμοθερμαινόμενα κοιμητήρια

άγιες μέρες σε σινεμασκόπ

και διαμαρτυρόμενες καθεδρικές

Ένας κόσμος στεγανός στα φιλιά

γεμάτος πλαστικά καθίσματα τουαλέτας τάμπαξ και ταξί

ντοπαρισμένους καουμπόυδες και παρθένες του Λας Βέγκας

αποκηρυγμένους ινδιάνους και κινηματογραφόφιλες παραδουλεύτρες

μη – ρωμαίους συγκλητικούς και ευσυνείδητους μη – αντιρρησίες

κι όλα τα άλλα μοιραία ψαλιδισμένα αποκόμματα

του ονείρου του μετανάστη

που παραβγαίνουν αληθινά

και παρατημένα

ανάμεσα σ’ αυτούς που κάνουν ηλιοθεραπεία.

*Μετάφραση: Ρούμπη Θεοφανοπούλου.

«Δεδομένου ότι ο Φερνάντο διαθέτει μια ευαισθησία σε υπερβολική ετοιμότητα καθότι συνοδεύεται από μια ευφυΐα σε υπερβολική ετοιμότητα, αντέδρασε πάραυτα στο Μεγάλο Εμβόλιο – το εμβόλιο που προστατεύει από την ηλιθιότητα των ευφυών».

Αυτά γράφει ο Άλβαρο Ντε Κάμπος, ένας από τους ετερώνυμους του Φερνάντο Πεσσόα για τον δημιουργό του.
Τη βλέπω γύρω μου αυτήν την ηλιθιότητα.

Στην κλειδωμένη ματιά του νέου ανθρώπου που στα είκοσι νομίζει πως βρήκε όλες τις απαντήσεις και δεν καταδέχεται να θέσει ερωτήματα.

Στην αλαζονεία του «επιτυχημένου» μεσήλικα που, αυτάρεσκα κλειδωμένος στο κουτί της γνώσης του, απορρίπτει μετά βδελυγμίας – καλά οχυρωμένης πίσω από ένα προσωπείο συναίνεσης και μετριοπάθειας – οτιδήποτε δε χωράει στα κουτάκια της μικρονοϊκής σκέψης του.

Continue reading →