1

Κραυγή παιδιού
βγαλμένη από αποστείρωση,
δεν φαλτσάρει σε ικεσίες
αδιαφορεί στους οικτρισμούς .
Μιλάει σταθερά και ξεκάθαρα:
Δεν γουστάρω τη ζωή που με βολέψατε
θα μετακομίζω στον παράδεισο,
όχι σ΄ αυτό το καλοστημένο παραμύθι
που δήθεν δικαιώνει την άχαρη ζωή σας.
Αυτόν, όπως και τη βόλεψη σας,
σας τα επιστρέφω ανέγγιχτα.
Εμένα δεν με εγκλωβίζεται σε τέτοια ψέματα.
Μετακομίζω στον δικό μου παράδεισο
και το αυτονόητο θα μου δοθεί απλόχερα,
οι έννοιες θα αποκτήσουν
την πραγματική τους διάσταση,
η αλήθεια θα είναι διάφανη
και η δικαιοσύνη αμείλικτοι στους ληστές ζωών.
Το σπουδαιότερο;
Τα όνειρα θα κυκλοφορούν ελεύθερα…
Continue reading →

Σκάλα

Κάθε ρευστό σκαλί
κάθε θαμπό πάτημα
κάθε υπομονετική χειρολαβή
και κάθε άφιξη
και κάθε άνοδος
και κάθε ξύλινη ελπίδα
και κάθε χλιαρός όροφος
μέσα στην υγρασία οικογενειακών ευχών
που από το ισόγειο
τις ακούς σαν σύρσιμο σε γρασίδι
κάθε σκάλα
παλιό ρεμπέτικο γρέζο

Μέσα στο χυτήριό σου
τόλμησα να ανέβω
τα ρέοντα σκαλοπάτια σου

***

“Απονενοημένο”

Να μην παραξενεύονται

που η άσφαλτος άφηνε στη γεύση του ήχους πεδιάδας,
που οι σφαίρες του σφυριζαν γλυκές μπαλάντες,
που δανείστηκε για πάντα το σκοινί από τους ακροβάτες

και σαν πολύ τους ανέχτηκε
μου φαίνεται

σαν πολύ ν’ ανέχτηκε
να βλέπουν μόνο όπου κοιτάζουν

*Από τη συλλογή “Προσάναμμα”, Οι Εκδόσεις των Συναδέλφων, Αθήνα 2013.

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΡΩΑΔΙΤΗ

Μια ακόμα πολύ αξιόλογη ποιητικολογοτεχνική αλλά και εκδοτική δουλειά που μας έρχεται ξανά από τις Εκδόσεις των Συναδέλφων. Επαναλαμβάνω, οι Εκδόσεις των Συναδέλφων είναι μια συνεργατική κολλεκτίβα που αποτελείται απο εργαζόμενους στο χώρο του βιβλίου που εδώ και αρκετό καιρό καταθέτουν τη δικήτους αντιεμπορευματική και εναλλακτική άποψη, διακηρύσσοντας ότι το βιβλίο δεν είν αι εμπόρευμα, αλλά κοινωνικό αγαθό, ταυτόχρονα δε ένα όπλο στον αγώνα για μια καλύτερη ζωή, στον αγώνα για μια καλύτερη κοινωνία.

Το βιβλίο αυτό περιλαμβάνει ποιήματα, πεζά και πεζοποιήματα, και αποτελεί την τρίτη κατά σειρά δουλειά του Χρήστου Ζάχου, ενός νέου και καθ΄ όλα ανήσυχου δημιουργού που ζει και δημιουργεί στο Ρέθυμνο. Από μια άποψη, το μικρό αυτό βιβλίο (80 περίπου σελίδων) χαρακτηρίζεται από αρκετές α-συμβατότητες. Κατ’ αρχάς, δεν είναι μία ακόμη ποιητική συλλογή, από τις πολλές που κυκλοφορούν. Υπάρχει ένας προφανής και ένας βαθύτερος λόγος γι’ αυτό. Ο προφανής λόγος είναι ότι περιέχει και πεζά κείμενα καθώς και λεγόμενα πεζοποιήματα, ποιήματα δηλαδή που μοιάζουν με μικρά πεζά ή και το ανάποδο. Ο βαθύτερος λόγος είναι ότι τα γραπτά του Χρήστου Ζάχου (ποιήματα και πεζά) κρύβουν μέσα τους τη δύναμη που δηλώνεται ρητώς και στον τίτλο: τη δύναμη της εξέγερσης. Μιας εξέγερσης που δεν έχει να κάνει υποχρεωτικά με συγκρούσεις στο δρόμο και με πολυπληθείς διαδηλώσεις, αλλά με μια εσωτερική διαδικασία αποτινάγματος των αλυσίδων που κρατούν τον άνθρωπο μακριά από την ουσία της ζωής: την ελευθερία. Ο έρωτας, η φιλία, η απόγνωση, η διαφορετικότητα, η ελευθερία είναι έννοιες πανταχού παρούσες σε ένα βιβλίο που διαβάζεται απολαυστικά και σημαδεύει βαθιά τον αναγνώστη. Το εν λόγω βιβλίο χαρακτηρίζεται και από μια άλλη ασυμβατότητα. Συνοδεύεται από CD με μουσικές απαγγελίες.
Continue reading →

Βυθίζομαι στα χρόνια των άλλων, στα σπίτια τους,

ακόμα και οι θεοσεβούμενοι αγαπούν τις παρθένες.

Αναπαύομαι στην έμπιστη,του αρχηγού, πολυθρόνα.

Ανοίγω την τηλεόραση.

Το πόδια μου ανθίζουν στο τραπέζι που θα φάμε.

Ο Μπάστερ κίτον δεν γελά.

Ντρέπομαι να με βλέπουν γυμνή, με ευχαριστεί

ωστόσο, η επετειακή τους αμηχανία.

Ενός λεπτού σιγή.

Τελείωσα, καθάρματα.

Ναι, ναι, έφτασα σε οργασμό,

μπορείτε να κουρδίσετε το τανκ!…


Έπεσε βαρυχειμωνιά
το κρύο σκέπασε τις καρδιές μας
μαζί με τα πουλιά
έφυγε και η αγάπη
αυτή που δεν υπήρχε πουθενά
η απουσία της
έφυγε κι αυτή
επικράτησε καθολική νάρκωση
καθένας για τον εαυτό του
κανένας για τον άλλο
έμειναν μόνο τα λόγια
κύμβαλα αλαλάζοντα
να θορυβούν άσκοπα
ή να σκεπάζουν τις ατιμίες
το χιόνι έκλεισε τις πόρτες
σαν να’ ταν αποτέλεσμα προσευχής
αυτή λοιπόν είναι η μοίρα
του ανθρώπου
αρπακτικό και μόνος;
Θα’ ναι μακρύς ο παγετώνας
αν δεν ανάψουν κεριά αντίστασης
να λιώσουν τους πάγους
να διώξουν τη χαύνωση
και τη φθορά.

Σου απαγόρεψα την άφιξη
Εντός των ονείρων μου
Ούτε για δύο μέρες
Ούτε για δύο νύχτες
Ούτε για δύο ή χίλιες ζωές
Θα περνούσαν γρήγορα
Οδυνηρά ανεπαρκείς
Και μετά τι;
Θα έμενα πάλι το έρμαιο
Που θα σε περίμενε
Μήπως και αναστηθεί
Με μια πιθανή ή απίθανη
Δική σου έλευση.
Κάποια στιγμή έρχεται
Η ώρα που όλα τα δεσμά
Αναπόφευκτα σπάνε
Ξέρω δεν στο δίδαξα αυτό
Μα δεν νομίζεις πως μετά
Από τόσα ναυάγια
Δεν ήρθε κι η δικιά μου
Ώρα να πλεύσω σε έναν πιο
Ελεύθερο δικό μου δρόμο;
Η μοναξιά δεν με φόβισε ποτέ
Όσο η δικιά σου φυγή
Κι ειλικρινά τίποτα
Δεν με φόβισε τόσο
Δυο μέρες θα μου πάρει
Ίσως και δύο αστερισμούς
Ίσως και δύο αστρικές εκρήξεις
Μα στο τέλος θα σε αφήσω πίσω
Δίχως μετάνοιες, έγνοιες
Ή έστω δεύτερες σκέψεις
Ωραίες αυτές οι τελευταίες –
Αυταπάτες
Ώρα να σκίσω το χαρτί

*Ο Εύ Ρούς ή κατά κόσμον, Βαγγέλης Ρουσσάκης έχει ιδιαίτερη καταγωγή την ακριτική Κάρπαθο. Πλέον είναι τελειόφοιτος του Ιστορικού,στο πανεπιστήμιο Κρήτης. Έχει δημοσιεύσει μια ποιητική συλλογή μέσω αυτό- έκδοσης. Τις «Νύχτες Χωρίς», οι οποίες βρίσκονται στην δεύτερη τους έκδοση. Ποιήματα του έχουν δημοσιευθεί σε ηλεκτρονικά λογοτεχνικά περιοδικά και ιστοσελίδες με άξονα την ποίηση. Ο ίδιος διατηρεί ένα ιστολόγιο, το http://evrous.wordpress.com όπου μοιράζεται μικρά-μικρά κομμάτια από τον ενδόκοσμό του. Μπορείτε να τον βρείτε στο evrous@outlook.com Η εικόνα της ανάρτησης πάρθηκε από το ιστολόγιό του.

είναι ο νους που

αριθμεί τη σιωπή

των νεκρών, και το μέτρημα

είναι ένας πόνος που ζει και

διακλαδώνεται σε κηλίδες

σύννεφων πάνω στο δέρμα, μερικές φορές

είναι άμμος, ένα ηλιοβασίλεμα

ένα λουλούδι του χιονιού

ν’ απλώνεται μέχρι

τις ίριδες, να

γεμίζει το στόμα

με τη γλώσσα του ξέχειλη

από θύμησες, με τα περιφερόμενα

αποκαΐδια μιας

πυρκαγιάς, με το

περίβλημά του από πατημασιές, φωνές

μαλλιά, με τη

σβολιασμένη, ακάθαρτη

αλήθεια του πάγου

da “Impronte sull’acqua’

è la mente che

numera il silenzio

dei morti, e la conta

è un dolore che vive e

ramifica in chiazze di

nuvole sulla pelle, a volte

è sabbia, un tramonto

un fiore di neve

a distendersi fino al

le pupille, a

riempire la bocca

con la sua lingua colma

di ricordi, con i resti

vaganti di un

incendio, con la sua

veste di orme, di voci

di capelli, con la

rappresa, impura

verità del gelo

*Μετάφραση: Ευαγγελία Πολύμου. Από το http://www.poiein.gr

Artworks: Droga Życia

Είμαι μωσαϊκό από στιγμές,

η ενέργεια, το διάστημα και ο χρόνος.

Είμαι μια σπείρα,

η πλευρά που καταστρέφει

είμαι, ότι το χέρι σχεδιάζει

αυτό το παγκόσμιο,

όταν όλοι θα ‘χουν πεθάνει.

Είμαι όποιος αναλαμβάνει,

αυτός που αποφασίζει

πώς ο σπόρος μεταμορφώνεται σε δέντρο

ξέρετε τώρα τι πρέπει να κάνετε

σκεφτείτε μόνο

αποκτήστε το αγγελούδι σας κι ένα χαμόγελο.

*Αναδημοσίευση από το http://www.bibliotheque.gr/archives/28848

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἑφτὰ χρόνια ἔκαναν πὼς δὲν εἶχαν πάρει χαμπάρι
καὶ μία ὡραία πρωία μεσοῦντος κάποιου Ἰουλίου
βγῆκαν στὶς πλατεῖες μὲ σημαιάκια κραυγάζοντας «δῶστε τὴ χούντα στὸ λαό».

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ μὲ καταλερωμένη τὴ φωλιὰ
πασχίζουν τώρα νὰ βροῦν λεκέδες στὴ δική σου.

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ σοῦ κλείναν τὴν πόρτα
μὴν τυχὸν καὶ τοὺς δώσεις κουπόνια καὶ τώρα
τοὺς βλέπεις στὸ Πολυτεχνεῖο νὰ καταθέτουν γαρίφαλα καὶ νὰ δακρύζουν.

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ γέμιζαν τὶς ταβέρνες
καὶ τὰ σπάζαν στὰ μπουζούκια κάθε βράδυ καὶ τώρα τὰ ξανασπάζουν
ὅταν τοὺς πιάνει τὸ μεράκι τῆς Φαραντούρη καὶ ἔχουν καὶ «ἀπόψεις».

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἄλλαζαν πεζοδρόμιο ὅταν σὲ συναντοῦσαν
καὶ τώρα σὲ λοιδοροῦν γιατὶ, λέει, δὲν βαδίζεις ἴσιο δρόμο.

Φοβᾶμαι, φοβᾶμαι πολλοὺς ἀνθρώπους.
Φέτος φοβήθηκα ἀκόμη περισσότερο.

Νοέμβρης 1983