Δημήτρης Τρωαδίτης, πρόσκληση

Posted by Το κόσκινο on December 1, 2014

να μην ενδώσουμε
στα φεγγάρια
που μας θέλουν ηττημένους

να μην αφεθούμε
στους ήλιους
που μας θέλουν ματωμένους

να μην κυλιόμαστε
σε αισθήσεις κολασμένες
που μας θέλουν γονατισμένους

να μην επιτρέψουμε
στους προσκυνημένους
να νέμονται τις χαρές μας

Χρήστος Ζάχος, Τρία ποιήματα

Posted by Το κόσκινο on December 1, 2014

Το ποίημα που έφυγε

Το ποίημα που έφυγε
αυτό που δεν πρόλαβα να καταγράψω
αυτό ήταν το καλύτερο
Αλλά το πήρε ο άνεμος
ο συνειρμός –που δεν γυρνάει πίσω-
η θάλασσα
και τα στοιχεία της φύσης

***

Δίνη

Ένας φίλος μου είπε:
Οι άνθρωποι χάνονται στον χρόνο
Τους ρουφάει, εξαφανίζονται
Μη σε ρουφήξει κι εσένα
Αλλά ήμουν μες στη δίνη του κυκλώνα
Και είπα μηχανικά:
Όχι ρε…

***

Βοριάς

Φύσηξε ένας άνεμος
Βοριάς
και πήρε μαζί του όλη τη θλίψη
των ανθρώπων που καιγόντουσαν στην πόλη
και την πήγε μακριά
και μείνανε τώρα
όλοι οι φλεγόμενοι άνθρωποι
με ένα απέραντο κενό
να αναρωτιούνται:
Τι θα μας γεμίζει τώρα;

*Από τη συλλογή “Χ-έγερση υποσυνειδήτου” – ποιήματα και πεζά, Εκδόσεις των Συναδέλφων 2014.

A Hundred Gourds 4:1 released

Posted by Το κόσκινο on December 1, 2014

With issue 4.1, A Hundred Gourds begins its fourth year of publishing haiku, tanka, renku, haiga and haibun along with essays, book reviews and features of interest. The 13th issue of A Hundred Gourds, a quarterly journal of haiku, haibun, haiga, tanka and renku poetry is now online.

Australian Haiku in the Global Context

For this quarter’s feature, AHG is proud to present ‘Australian Haiku in the Global Context’, an abridged version of Rob Scott’s book manuscript and thesis, The History of Australian Haiku and the Emergence of a Local Accent, submitted in fulfilment of the requirements of the degree of Masters by Research at Victoria University, March, 2014.

Expositions Section

Due to the unexpected departure of Matthew Paul as Expositions editor, A Hundred Gourds will be looking for a suitable editor for our Expositions section in 2015.

Many thanks to Michael Dylan Welch who, at very short notice, has generously provided both a thought-provoking essay and a book review for AHG readers’ interest and pleasure. Also in this issue our tanka editor, Susan Constable, reviews two contemporary tanka-related books.

Please direct any queries regarding the Expositions section or any reviews, essays or commentaries for 2015 issues of AHG to me, Lorin, until further notice.

Submissions Deadline

The deadline for all submissions to AHG 4.2 (the March 2015 issue) is December 15th. AHG has an open submissions policy: any submissions received after the deadline will be filed for consideration for the June 2015 issue. Please check our submissions page for details and editors’ guidelines.

Please take the time to read the AHG submissions page and ensure that your submission complies with the requirements.

Lorin Ford – Haiku Editor, Managing Editor,
for the Editorial Team, A Hundred Gourds

http://www.ahundredgourds.com
———————–

Γεωργία Τρούλη, To ενδιάμεσο δέρμα

Posted by Το κόσκινο on November 30, 2014

Αλέξανδρος Γιωτόπουλος, Συλλέκτρια

Ο τρόπος που πιάνεις το στήθος
Ενώ στέκεσαι λες και θέλεις να περιορίσεις αναπνοή
Κάπως να περάσει ο διπλανός
Χωρίς να ακούσει τον έντονο χτύπο σε ύψος καρδιάς
Ή κάποιος να μην νιώσει ύφασμα μπλούζας
Να μην υπονοήσει δέρμα στέρνου
Να μην νιώσει ακκίδα μιας τρίχας να ξεπροβάλλει
Από το συνθετικό κάλυμμα του ανθρώπου
Ο τρόπος που αναπνέεις στην ακρογωνιαία πλευρά του
Ωμου
Τα άπειρα τριχοειδή που αφήνει το μεγάλωμα της ενήλικης γνώσης
Σαν μια τρίχα με ρίζα στο πιο μικρό άπειρο και στην άλλη άκρη
Να απλώνει το σύμπαν
Μιας άφυλης παλάμης εσωτερικό που λέγεται έρωτας
Εκεί δένει η νύχτα με ανάσα Και πανικός που μαρτυρά
Αορτή οργάνου που λίγο φοβάται
Τόσα τα αστέρια όσες οι τρίχες στο στέρνο
Μετρώνται με δείχτη ή με πολλή θερμοκρασία χεριού
H κερατίνη της νύχτας της τρίχας του νυχιού στο τέλος δάχτυλο
Συνενώνονται κάπου όταν δειλά ξημερώσει
Το σώμα πονάει όταν μπλεχτεί στο ξερίζωμα
Ξημερώνει
Ξεριζώνει το άστρο τον θάνατο από την ιστορία του σύμπαντος
Μια τρίχα πάνω στο σώμα τολμάει ανυπαρξία ή την μόνη ύπαρξη
Να υπάρχει
Μεγαλώνει προς τα μέσα ο κενός χώρος και εκεί επιπλέεις
Σαν διάστημα άνθρωπος σε ό,τι λέγεται επιφάνεια ουρανού
Και γης βάθος
Έτσι όπως ακουμπάς το χέρι για να περάσει η αναπνοή Σαν
Συνεχόμενη ένδειξη πόνου σε Μέγεθος και σε Ύψος καρδιάς
Έτσι ακολουθεί την νύχτα σαν τύπωμα από μελάνι
Σε σχήμα και σε τόνο προσώπου πάνω στον άνθρωπο
Στο ύψος εκεί επιτρέπονται άλλες μετρήσεις
Πισθάγκωνα δένεται η τρέλα
Και από μπροστά
Ένα στήθος να ξεχειλίζει αναπνοή και ερώτηση
Αφαιρείται ο θάνατος στο ενδιάμεσο δέρμα του κόσμου

Κώστας Ρεούσης, Δύο ποιήματα

Posted by Το κόσκινο on November 30, 2014

Η ΑΝΑΡΧΙΑ ΤΩΝ ΠΝΕΥΣΤΩΝ

Ο ουρανός δεν έχει λάθος 
να διορθωθεί απ’ τον ήλιο 
κλειδωμένος χαζοκοιτά
 το πέρασμα του jumbo
 τέσσερις σαλαμάνδρες στο
 κεφάλι προσέχουν 
τη μουσική στο όνειρο.

***

ΘΥΜΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΑΣ

Σε σελίδες γυρνώ να βλέπω 
την τύχη ενός πτερούντος 
με σπαράγματα π’ ένιωσαν το σώμα
 μυρίζω το εκτόπλασμα να φέρνει 
το πέταγμα στ’ ανοιχτό παράθυρο
 δεν ήξερα τι απωθητικό 
το ποίημα είναι.

*Από τη συλλογή “Καρίνα”, Εκδοσεις Φαρφουλάς, 2012

Γιώργος Μπουρλής, Τα μαύρα των ματιών

Posted by Το κόσκινο on November 30, 2014

Kuhn, White Clown

Βρέχει, στις πρώτες στάλες πλένονται
οι ζωές και το νερό στα πεζοδρόμια
παρασέρνει τη λέρα.
Άνθρωποι δεν μιλούν, μονάχα λιμπίζονται
τις αγκαλιές που έρχονται.
Μουσκεμένα νεανικά μέλη σωριάζονται
αναμένοντας. Αποθυμιά.
κολλούν στα μαλλιά οι λέξεις
κι ο άνεμος σκορπά τα γράμματα,
καθώς τα μαύρα των ματιών
αγέλη που συναντιέται
πιάνονται απ’ το χέρι και ξεκινούν μαζί τους δρόμους.
Σαν τα χαμόγελα πληθαίνουν οι ομορφιές,
την ώρα που μαζεύονται οι κοριτσοπαρέες
κι αραδιάζουν ένοχα τα λαίμαργα μυστικά τους.
Τώρα η σκέψη φορά κοκκάλινα γυαλιά
στο χρώμα τυφλών σκουληκιών.
Με τα χέρια περπατούν οι κλόουν.

*Από τη συλλογή “Φλέβα που σπάει”, Εκδόσεις Εξάρχεια, 2013.

Αγνώστου, Πωλείται κατάθλιψη

Posted by Το κόσκινο on November 29, 2014

Η επιμονή της βρύσης να γεμίσει με τις σταγόνες της την κούπα
είναι ίδια με τα δευτερόλετπτα που αιμορραγούνε την ζωή μου
άραγε ποιο θα γεμίσει πρώτο
η κούπα η υπομονή μου ή η ζωή μου;

Πωλείται κατάθλιψη
Μεταχειρισμένη σε καλή κατάσταση
Οι ενδιαφερόμενοι πρέπει να εκτελούν ποινή
Χρόνιας καταδίκης, απομόνωσης και θλίψης
Από μια άγνωστη κατάρα
Που τους έχει εξορίσει στο άγονο τίποτε

Κανείς δεν πρόκειται να ενδιαφερθεί
Για έναν ακόμα άρρωστο
Σε μια πολιτεία αρρώστων
Όλοι ψάχνουν για διαλείμματα χαράς
Γεμάτα ψευδαισθήσεις και ακίνδυνες ικανοποιήσεις

Και όσο τα θαμπά παιδικά χρόνια
Κουβαλούν μαζί τους την μοναξιά
Τόσο η διάθεση για ανάρρωση αφοπλίζεται

*Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης από είναι από το περιοδικό “Τα Κουρέλια Τραγουδάνε Ακόμα” Νο 3, που μπορε΄τε να το κατεβάσετε από εδώ http://www.scribd.com/doc/247235586/%CE%A4%CE%B1-%CE%9A%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%AD%CE%BB%CE%B9%CE%B1-%CE%9D%CE%BF-3-pdf Το ποίημα δεν είχε τίτλο κι έτσι τον παρόντα τίτλο τον διαλέξαμε εμείς.

Π. Ένιγουεϊ, Νικολάκης

Posted by Το κόσκινο on November 29, 2014

Είχε μπει ο Σεπτέμβρης. Ερχόταν μια ψύχρα απ’ τη θάλασσα. Είχε συννεφιά. Η πρώτη συννεφιά του καλοκαιριού. Κάποια στιγμή αναρίγησα. Έπρεπε να είχα φορέσει μακρυμάνικο. Έπλενα τις καρέκλες στην καφετέρια πάνω από μισή ώρα. Φταρνίστηκα.
«Έχει γούστο ν’ αρρωστήσω», αναρωτήθηκα και συνέχισα. Είχα αρκετές ακόμα.
Τότε άκουσα ένα αυτοκίνητο να σταματά στο δρόμο απέναντι. Ήταν η Λένα. Πάρκαρε μια κάμπριο μερσεντές σ’ ένα αλμυρίκι και κατέβηκε. Φορούσε ένα «καυτό» σορτσάκι, πλατφόρμες και ένα «ανοιχτό» πουκάμισο με κόμπο στη μέση. Με πλησίασε.
«Άδειασε το χωριό ξαφνικά».
«Δεν είναι για έξω σήμερα… Δεν κρυώνεις;» τη ρώτησα κοιτάζοντας χαμηλά στον αφαλό της. Με στραβοκοίταξε. Δεν απάντησε.
Σημάδεψα με το λάστιχο μία καρέκλα και την πιτσίλισα κατά λάθος. Τραβήχτηκε πίσω.
«Σόρι, ρε συ Λένα».

Continue reading →