Από σοφούς.
Από σπουδαίους που μας μαγαρίζουν με τη γνώμη τους.
Από όσους αναπάντεχα μας ρίχνουν στάχτη στα μάτια.
Απ’ την κατάθλιψη του διάσημου.
Απ’ την αγαμησιά του δημοσιογράφου.
Από τόσους χιλιάδες μαλάκες που φωτογραφίζουν προέδρους.
Από βιομηχανίες όπλων.
Από παπάδες.
Από ρούχα που μας κρύβουν.
Από βιοπάλη.
Από σκυλάδικα σε λεωφορεία σε γιωταχή σε κομμωτήρια.
Από χριστιανές πουτάνες με ψηφιακό μουνί.
Από αγανάκτηση που αν της βγάλεις την πρίζα γίνεται γελάδι του καναπέ.
Από σκουπίδια.
Από μανία για δουλεία.
Από χλιδή άλλων.
Από τράπεζες σπέρματος.
Από τεχνητά δόντια βραχιόλια και βέρες.
Από κίβδηλη αλεξανδρινή σοφία.
Από ορυχεία χρυσού.
Απ’ τον εθελοντισμό των ηλιθίων.
Απ’ τα θαύματα και τα νύχια των αγίων.
Από αναλύσεις και αναλυτές που γουργουρίζουν σαν οχετοί.
Από αντισυστημικούς σπιούνους.
Από αντιεξουσιαστές με σχιζοφρενική ορμή και κοντίσιονερ.
Από τρυφερότητα σ’ έναν πολεμοχαρή κόσμο.
Από πράκτορες τραπεζίτες πιστωτές.
Από τρίτο δρόμο.
Από ψηφοφόρους.
Από ευρωκομουνισμό.
Από ανταγωνισμό.
Από δημοκρατία.
Από τσούλες όλο γλύκα και βασανιάρικες χίμαιρες.
Από τροχαία και πηχτό αίμα.
Από βιντεάκια με τον πόνο των άλλων.
Από μουσεία πολέμου.
Από οστεοφυλάκια.
Από γυμνές χωρίς γύμνια.
Από σκάνδαλα χωρίς σκανδάλη.
Από σκούξιμο χωρίς ηδονή.
Από ανταλλάξιμους οργασμούς.
Από ορολογίες και ηθική.
Από κέρδος αποταμίευση εγκράτεια πλούτο φτώχια στέρηση πολυτέλεια σπατάλη.
Από χείλη δαγκωμένα για την απόλαυση των άλλων.
Από ντροπή.
Από τύψεις.
Από γαστρική παλινδρόμηση.
Απ’ το φερμουάρ των ονείρων μας που’ χει σκαλώσει στα κέρδη των άλλων.

*Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από το ιστολόγιο του ποιητή στη διεύθυνση https://dromos.wordpress.com/2014/12/04/%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B9-%CF%80%CE%AC%CF%83%CF%87%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B5-2/

Jerry Uelsmann (American, born 1934) Small Woods where I met Myself (Final Version) 1967

Αν είσαι ακόμη ένα κορίτσι
που έχεις τον άνεμο στο χείλι
και γλυκόνερο
και το μέλι των χλωρών φασολιών
στη μασχάλη
Αν είσαι ακόμη ένα κορίτσι
φυσίγγιο
των αιώνων χρυσάνθεμο
και της
πικραμυγδαλιάς
το χιονισμένο κοντάκι
Αν είσαι ακόμη ένα κορίτσι
τυφλό
στις ριπές και στους διάττοντες
και αλοιφή στο αητόφτερο
ή το στήθος που επέπλεε
τη μια στο νερό
και την άλλη στο αίμα
κι αν αντέχεις –αν άντεξες
το Νοέμβρη που τα μάτια σου χώρεσαν
την αιώνια λήθη
με αλλαξιές από τύρφες
και φάρμακα
κι ανοιχτό ουρανό στα βιβλία με τους στίχους
και το χάδι του όπλου του
το καυτό μες στον πάγο
μην αλλάξεις
το δέρμα με τάλιρα
με θανάτους ή πέστροφες
με φτερά ή με δίχτυα
τα χέρια σου κάρφωσε
στις μπουκιές ιστορίας
που δάγκωσες
με καπνό, με αγόρια και τρένα
μέχρι να ‘ρθει ο καιρός που
θα αρκούνε τα ποιήματα
για να ανθίζουμε ελεύθερα
σαν πουλιά ή σαν ψάρια

*Το ποίημα και η φωτογραφία της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από το ιστολόγιο του ποιητη ΈΛΕΥΣΙΣ – ένα ταπεινό ενδιαίτημα αθανασίας στη διεύθυνση http://loukopk.wordpress.com/2014/11/19/%CF%84%CE%BF-83-%CF%83%CF%84%CE%BF-73-%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%B3%CF%89%CE%B3%CE%AE/

Ξέρω πως ποτέ δεν θα πεις ελεφαντίαση
Κανένα κακό ενδημικό ή συστημικό
Πάντα θα βρίσκεις ενόχους ασυμμετρικούς
Ένα ον διεστραμμένο ή μία κακή πράξη.
Θα πεις πως μια ευρεία ομάδα από ακαδημαϊκούς
Διαβεβαιώνει πως ο κόσμος βρίσκεται στο σασί
Και πως όλα επιζητούν μια κάθαρση
Κοινωνική. Γνωρίζουμε πια τα δικά σου καλλυντικά…
Μάταια όλα με λέξεις τα αλείφεις
Ξέρουμε πως οργώνεις, πως σκαλίζεις,
Πως σπέρνεις τον καπνό με τον οποίο αλωνίζεις
Τον νου του χωριού σου, ο οποίος διαρρηγνύει
Το πεδίο σου ζευγμένο στο ζυγό της τοκογλυφίας σου,
Παλιά ζύγια που σήμερα ονομάζεις υποθήκη.

*Από την Ανθολογία Σύγχρονης Ισπανικής Ποίησης σε μετάφραση και επιμέλεια Άτης Σολέρτη. http://www.vakxikon.gr

Θα γίνω φως. Παρατεταμένο.
Και το λοιπόν, τις ψίχες από τις ψυχές
που μοιράσανε οι φυσεροί σου κλέφτες
θα ξεσκαρτάρω
και αφού βρω τη δική σου,
θα τη σπάσω.

Την ψυχή.

Kαι πάνω που η άνοιξη αξιώνει ορθοποδιά
θα εμφυτεύσω σπασμένα γυαλιά στα γονατά της
και φαύλα,
θα φωτίσω το χειρουργείο σου
την αλλαξοκαιριά να συντομεύσω.

Με περισσή ευπρέπεια και με χαμηλωμένο βλέμμα
τις τσέπες σου με βόλους θα γεμίσω
και κουβεντιάζοντας για σένα
θα κολυμπήσουμε.
Έπειτα θα κεράσω το εγώ μου ένα δροσιστικό, από τα ρέστα σου.

Θα παίξουμε ένα παιχνίδι με ολιγόλεπτη ακινησία
και ελάχιστα λίγο πριν μ’ αγγίξεις,
θα σ΄ εξαφανίσω
και στο φευγιό σου πάνω,
σαράβαλα, λωρίδα να αλλάξεις
θα εμποδίσω.

Σα σε απογραφή
Θα σταθώ παρατηρητής έξω από τερματικό σταθμό
αποποιούμενος την ευθύνη
και θα τρομάξω τα περιστέρια
χειροκροτώντας το μονόλογο σου.

Τα απαραίτητα ταξιδευτικά
για τη χιλιοειπωμένη και ασάλευτη φυγή μας
θα αφήσω ατικάριστα
και στο διακόπτη,άσβηστο το ρουζ.
Mε μια πυξίδα στο λαιμό βαρύδι
και μια άτακτη βελόνα να μου τρυπά τις χορδές
για ταξίδι άχνα δε θα βγάλω.

Και αφού η πλάτη μου, με πανωφόρι τα χρόνια μας
θα λιμενίζεται στα δυο σου χέρια
θα διερωτώμαι
αν η αγκάλη τούτη
απ΄αγάπη είναι ή από φόβο
κι αν άσκοπα
σαν απανέμι κρατά τα μάτια σου αδάκρια.

Γερασμένος λοιπόν απ ΄την κατάλευκη σου ψίχα
και με το κράνος σου αφημένο στην άκρια.

θα χαθώ

Τούτο το έργο ποίησης,
Μία Δαμόκλειος Σπάθη,
Τα ξεχασμένα ιστορεί,
Της λήθης μας τα πάθη.

Δεκέμβρης ήταν κάποτε,
Πριν εβδομήντα χρόνια,
Και του ΕΑΜ η θύμηση,
Είν’ αμυδρή πια τώρα.

Απ’ ώρα μεταπολιτευτική
Και τώρα ίσων άκρων,
Απ’ ώρα μνημονιακών
Πιέσεων και μάχων.

Χριστούγεννα σαν έρχονταν,
Όλοι ευτυχισμένοι
Των Γερμανών την θύμηση
Την είχαν ξεχασμένη.

Τρεις του Δεκέμβρη ήτανε
Στο κέντρο της Αθήνας,
ΕΑΜική διαδήλωση
Για το μονομερή αφοπλισμό της μοίρας.

Διότι οι Άγγλοι ήθελαν
ΕΔΕΣ παραταγμένο,
Το φόβο του Κομμουνισμού
Να έχει στοχευμένο.

Σώματα αστυνομικά
Και ταγματασφαλίτες,
Πυροβολούν ασύστολα
Άοπλους ΕΠΟΝίτες.

Και την επαύριο εκεί
Που θάβαν τους νεκρούς τους,
Με λύσσα να πυροβολούν
Μη χάσουν τους μισθούς τους.

Και στης Κυψέλης το σχολειό,
Αντάρτες μαζεμένοι,
Οι Βρετανοί τους ρίξανε
Βόμβες αφιονιασμένοι.

Και τους νεκρούς σαν βγάλανε
Έξω από το σχολείο,
Να τους κηδέψουν γύρευαν
Σ’ ένα νεκροταφείο.

Τους δρόμους όμως κλείσανε
Δοσίλογοι και χίτες,
Στα πεζοδρόμια τους νεκρούς
Θάψαν οι ΕΛΑΣίτες.

Στη μάχη της Αθήνας πια,
Θα πρέπει να στραφούμε,
Αναλογίες, θύματα
Καιρός να θυμηθούμε.

“Ογδόντα χιλιάδες Βρετανοί, το θωρηκτό Αβέρωφ
Κυβέρνηση “ενότητας”, στρατός εξοπλισμένος.”

Ο τακτικός αυτός στρατός,
Βομβάρδιζε την πόλη,
Και οι πιστοί πια του ΕΑΜ,
Χωρίς εφόδια όλοι.

Έτσι ηττημένο το ΕΑΜ
Έφυγε απ’ την Αθήνα,
Και οι δοσίλογοι πιστοί ενίκησαν
– τί κρίμα.

Η ιστορία τα ξεχνά,
Ο κόσμος παραφράζει,
Απόγονοι των νικητών,
Η κλίνη σας τρομάζει.

Τρομάζει μπρός στο όραμα
Του Άρη Βελουχιώτη,
Που η πέννα μου αναζητεί
– προσφέρω ό,τι κι ό,τι –

Και όποια και να’ ναι η προσφορά,
Το κράτος δικαίου φθίνει
Ο Άρης μ’ όλους τους νεκρούς
Το χέρι τώρα τείνει.

Δεν έχει πια αποσιωπητικά,
Τέρμα οι αυταπάτες,
Το δρόμο δείχνουν έφηβοι·,
Οργανωμένοι·, εργάτες·.

Και όσο για τα Δεκεμβριανά,
Αν ξαναξεχαστούνε,
Βαρύ το κρίμα στην καρδιά,
Όσων αγωνιστούνε.

Story author Tiahn Wright

Dimitri Troaditis has been writing poetry for many years. An avid lover of poetry, Dimitri is a regular at poetry events around the city.

“I have been in Australia for 22 years and in Melbourne for ten years, organising poetry events and taking part in events that others have organised. Before I took over the curation of the Fed Square sessions I was one of the regular readers here,” he says.

He took the opportunity to take over poetry readings at Fed Square as soon as it came up and has been enjoying the sessions. “In the year that I have been curating poetry at Fed Square, I have tried to involve as many people as I can and a huge variety of poets. Not just in terms of cultural or ethnic backgrounds but also in terms of different poetic forms.” He says while people may only see poems as being one form, he wants to expose everyone to the diverse art form that poetry can be.

“I like to expose people to poetry, especially bilingual poetry, because I am from an immigrant background myself,” he says.

Coming from a Greek background Mr Troaditis’ poetic influences range from Greek, Russian, Latin American to Indigenous Australian. He feels one of the most important reasons behind the poetry sessions is to allow individuals to have a platform for self-expression. “I think there are so many voices out there that are not heard enough and poetry at Fed Square is a great opportunity for people to come out and express themselves,” he says.

*See http://www.federationstory.com/a-poet-at-fed-square

The Palace of Culture
by Ania Walwicz

Puncher & Wattmann, 2013

Ania Walwicz’s first book in more than twenty years, Palace of Culture, confirms her reputation as one of Australia’s leading conceptual poets. It consists of fifty (almost) prose poems, each between two and five pages length. The poems use the suggestion of narratives as a key organising principle. But suggestion is as far as any of the narratives get. Characters, places and events all seem about to emerge but Palace of Culture is a sublime work of disruption in which almost every word, phrase and line is designed to both suggest meaning and to disrupt it. In fact even the act of reading, which the poetics seem to infer as straightforward, is constantly interrupted.

Poems with titles like ‘prince’, ‘leave’ and ‘see’ use the title words as the building blocks of narratives; however, constant disruptions render those narratives illusory and fleeting. Using derivatives and variations of words, the poems spiral off in new directions. They seem connected to what has been written before, and after, but exist almost entirely independent of context. She describes the process in ‘The language of desire’:

the text forms a vortex, without focus or centre, desire
that remains unfulfilled, language that streams out without a
real objective, a delirium,

Continue reading →

1

Κραυγή παιδιού
βγαλμένη από αποστείρωση,
δεν φαλτσάρει σε ικεσίες
αδιαφορεί στους οικτρισμούς .
Μιλάει σταθερά και ξεκάθαρα:
Δεν γουστάρω τη ζωή που με βολέψατε
θα μετακομίζω στον παράδεισο,
όχι σ΄ αυτό το καλοστημένο παραμύθι
που δήθεν δικαιώνει την άχαρη ζωή σας.
Αυτόν, όπως και τη βόλεψη σας,
σας τα επιστρέφω ανέγγιχτα.
Εμένα δεν με εγκλωβίζεται σε τέτοια ψέματα.
Μετακομίζω στον δικό μου παράδεισο
και το αυτονόητο θα μου δοθεί απλόχερα,
οι έννοιες θα αποκτήσουν
την πραγματική τους διάσταση,
η αλήθεια θα είναι διάφανη
και η δικαιοσύνη αμείλικτοι στους ληστές ζωών.
Το σπουδαιότερο;
Τα όνειρα θα κυκλοφορούν ελεύθερα…
Continue reading →

Σκάλα

Κάθε ρευστό σκαλί
κάθε θαμπό πάτημα
κάθε υπομονετική χειρολαβή
και κάθε άφιξη
και κάθε άνοδος
και κάθε ξύλινη ελπίδα
και κάθε χλιαρός όροφος
μέσα στην υγρασία οικογενειακών ευχών
που από το ισόγειο
τις ακούς σαν σύρσιμο σε γρασίδι
κάθε σκάλα
παλιό ρεμπέτικο γρέζο

Μέσα στο χυτήριό σου
τόλμησα να ανέβω
τα ρέοντα σκαλοπάτια σου

***

“Απονενοημένο”

Να μην παραξενεύονται

που η άσφαλτος άφηνε στη γεύση του ήχους πεδιάδας,
που οι σφαίρες του σφυριζαν γλυκές μπαλάντες,
που δανείστηκε για πάντα το σκοινί από τους ακροβάτες

και σαν πολύ τους ανέχτηκε
μου φαίνεται

σαν πολύ ν’ ανέχτηκε
να βλέπουν μόνο όπου κοιτάζουν

*Από τη συλλογή “Προσάναμμα”, Οι Εκδόσεις των Συναδέλφων, Αθήνα 2013.