Αν συναντιόμασταν αυτή τη νύχτα
σε ένα μονοπάτι βυθισμένο στην ομίχλη
θα στέγνωναν οι λακκούβες
γύρω από το ζεστό κομμάτι της γης μας:
και το μάγουλό μου πάνω στα ρούχα σου
θα ήταν η γλυκιά λύτρωση της ζωής.
Όμως λεία πρόσωπα κοριτσιών
χλευάζουν την ηλικία μου: ένα δέντρο
μονάχα έχω συντροφιά στο βροχερό σκοτάδι
και φώτα αργά αμαξών με κάνουν να φοβάμαι,
να φοβάμαι και να καλώ το θάνατο.

*Το ποίημα και η φωτογραφία της Antonia Pozzi που το συνοδεύει αναδημοσιεύονται από το Translatum στο http://www.translatum.gr/forum/index.php?topic=382700.0

Σιγανὰ βούλιαζε τὸ χιόνι κάτω ἀπ᾿ τὰ σκοτεινὰ βήματα.
Στὸν ἴσκιο τοῦ δέντρου οἱ ἐρωτευμένοι
Ἀνοίγουν τὰ τριανταφυλλένια βλέφαρα.
Τὸ ἄστρο κι ἡ νύχτα
Ἀκολουθοῦν ὁλοένα τὸ σκοτεινὸ κάλεσμα τῶν ναυτικῶν·
Καὶ τὰ κουπιὰ χτυποῦν σιγανὰ μὲ ρυθμό.
Σὲ λίγο θ᾿ ἀνθίσουν οἱ μενεξέδες
Στὸν πεσμένο τοῖχο,
Θὰ πρασινίσει τόσο ἥσυχα ὁ κρόταφος τοῦ Μοναχικοῦ.

*Από το βιβλίο «Ποιήματα», επετειακό τόμο για τα 100 χρόνια από τον θάνατο του ποιητή. Εκδόσεις “Περισπωμένη”. Μετάφραση-Σημειώσεις-Επίμετρο: Θανάσης Λάμπρου.

Ένα ηλεκτρικό χέρι τον έστιβε
με δανεικά δυό δάχτυλα κομμένα
και του ζητούσε να μετρηθεί με το σκοτάδι
αραδιάζοντας ξέφτια αναπνέοντα
το διάβα του να κάμει γλιστερό.
Παλιά από πάνω του είχε έναν φωταγωγημένο τοίχο
ακίνδυνο και ακίνητο, το φώναζε ουρανό
και παρέα, κάναν ξυπνητοί όνειρα υπνωτικά.
Τώρα είναι κατηφορικός.
Του προκαλεί ασφυξία.
Ξέμεινος ως είναι απ’ αντοχή
το βαφτίζει καθρέφτη και το μαυροντύνει,
για να αφήσει τη στασιά του άκριτη
σήμερα που ξεπεζεύει από αγερασιά και νιότη.

Έτσι για λίγο φωτίζει τη σκέψη του,
ξανά.

Μέχρι τον τελευταίο αναπαμό.

Δεκέμβρης, συννεφιά κι αιθαλομίχλη
ψάχνω αιτίες που τα μάτια μου θαμπώνουν
το κρύο σαν μανδύας με τυλίγει
όνειρα μαύρα κάθε βράδυ με κυκλώνουν.

Κλείνω τα μάτια, μη φανεί που κλαίω
χιλιάδες μάτια με τρυπούν σαν με κοιτάνε
νύχτες λευκές με στήσουνε στον τοίχο
δύσκολες μνήμες επικίνδυνα ρωτάνε.

Ζαλίζομαι, παραπατώ και πέφτω
μέσα στου λήθαργου το μαύρο το μπουντρούμι
σαν πειρατής σε μπάρκο που βουλιάζει
πνίγω την έλλειψη σ’ ένα μπουκάλι ρούμι.

The Yellow Emperor
by Michelle Leber
Five Islands Press, 2014

Medical diagnosis could be thought of as a form of storytelling; an analytic as well as creative process that translates the unclear expressions of the body into a plausible narrative, ideally one that directs the way to healing. Just as diagnosis might be considered an art – a speculative performance that is highly contingent, at times inspired or risky – the discipline of medical observation has itself often inflected and animated art forms. For instance, many readers would be familiar with the idea of the nineteenth century realist novel as a cultural form that was shaped by methods of ‘objective’ medical observation. Gustave Flaubert made much of his experience as the son of a senior surgeon at a Rouen hospital, recalling in a letter to Louise Colet that: (t)he amphitheatre of the General Hospital looked out onto our garden. On many occasions, with my sister, we climbed the lattice fence and, dangling among the vines, we watched with curiosity the corpses lying there!

The sun was shining on them: the same flies that flew on us and on the flowers went down on them and came back buzzing! … I can still see my father lifting up his eyes from his dissection and telling us to go away.1 In the same letter, Flaubert attributes his fiction’s funereal tone and cynicism to this early proximity to surgery and death. The father’s scalpel may be reimagined as the probing, dispassionate pen of the son, and Flaubert’s fixed sight on his characters as echoing the non-judgemental medical gaze of ‘accurate recording.’ ‘Literary medicine’ and clinical medicine may not be simply analogues, or the products of biographical proximity, but perhaps, as the critic Lawrence Rothfield suggests, two manifestations of the same epistemological force.2

Continue reading →