Αύριο Χριστούγεννα
κι έξω η μοναξιά
ζητιάνα λέει κάλαντα.

Λίγο πριν γυρίσει
στο παγκάκι
ένα κοράκι
προσγειώθηκε απαλά
σε χείλος κάδου.

Αύριο Χριστούγεννα
κι έξω η μοναξιά
ζητιάνα δε σαλεύει.

***

Τέτοιες μέρες ναυάγια
αποδιοπομπαία οι καλικάντζαροι
παραμονεύουν μες στα τρίστρατα
να σκαρφαλώσουν σε λαιμούς
περαστικών… που βιαστικοί
βαδίζουν. Αυτοί ποτέ δεν υποπτεύθηκαν
μια μέρα απ’ τη ζωή του καλικάντζαρου.

*Ο Ντέμης Κωνσταντινίδης διατηρεί τα ιστολόγια http://skorpieslekseis.blogspot.gr και http://demispoetry.blogspot.gr/
**Τη φωτογραφία της ανάρτησης την πήραμε από το http://totetartokoudouni.blogspot.gr/2014/12/blog-post_22.html

Αν κοιτάξεις στην καρδιά σου

πράγμα που δεν γίνεται

θα δεις βομβαρδισμένα τοπία

είναι σαν να βλέπεις τα κοσμήματα

αρχαίων γυναικών στα εκθέματα

των μουσείων

Κι αν κάτι βλασταίνει

ανάμεσα στις πέτρες

είναι η άγνοια

είναι η απειρία

είναι η θέληση και

η αθωότητα

που ξημερώθηκε

«και καθώς έφευγαν οι μέρες

οι νύχτες απλώς χάθηκαν»

γιατί ό,τι αρχίζει

βραδιάζεται

αυτό που μένει

είναι τα κτερίσματα

στους τάφους

τα ίχνη από τα τείχη

και οι περικνημίδες

των όμορφων στρατιωτών

οι κνήμες οι κώμες

τα όμορφα σπίτια

χάθηκαν σε κάποια

αρχαία μάχη
τόσο παλιά όσο και σημερινή

μέχρι η θηλυκού

γένους ποίηση να σφυρίξει τη λήξη

κάθε ανθρώπινης φιλοδοξίας

και τα βουνά γίνουν νταμάρια
και οι θάλασσες αποστραγγιστούν

θα σας εξοντώσω

*Από τη συλλογή “Κυκλική Διαδρομή”, Εκδόσεις Φαρφουλάς.

Τρία χρόνια χωρίς τον Αργύρη Χιόνη

(Από την ενότητα «Εκδοχές του τέλους»)

ΧΙ

Με τρομάζει η ανυπαρξία, η μητέρα μου,

και δεν ξέρω γιατί,

αφού η ερωμένη μου, η ύπαρξη

είναι αυτή

που πάντα μου επεφύλασσε

και σίγουρα μου επιφυλάσσει ακόμη

τις πιο οδυνηρές εκπλήξεις.

***

(Από την ενότητα «Προσευχές»)

Ελέησον σε

Ένιωθες μόνος και μας έπλασες για να ‘χεις

Συντροφιά εις τους αιώνας των αιώνων.

Έσφαλες όμως πλάθοντάς μας

Κατ’ εικόνα και ομοίωσίν σου,

Πολλαπλασίασες τη μοναξιά σου.

Τώρα είσαι μόνος μέσα σ’ ένα πλήθος μόνων.

Δεν έχει πιο μεγάλη μοναξιά.

Του Νίκου Ξένιου 

από το http://www.bookpress.gr/, για τα ποιητικά βιβλία του Fernando Pessoa Τα ποιήματα του Αλμπέρτο Καέιρο καιΤα ποιήματα του Άλβαρο ντε Κάμπος  (Gutenberg).

«Οι μυστικιστές ποιητές είναι άρρωστοι φιλόσοφοι,
και οι φιλόσοφοι είναι άνθρωποι τρελοί»
F. Pessoa

Το 1912, κι ενώ ο Φερνάντο Πεσσόα (1888–1935) επιχειρούσε να γράψει κάποια ποιήματα παγανιστικού περιεχομένου, γεννήθηκε ένα από τα πιο σημαντικά του ετερώνυμα[1]: Ο Αλμπέρτο Καέιρο, το όνομα του οποίου είναι παραφθορά του ονόματος του πορτογάλου ποιητή Σα-Καρνέιρο, με μιαν εικονική ζωή τοποθετημένη ανάμεσα στο 1889 (Λισαβώνα) και το 1915. Τον Μάρτιο του 1912, λοιπόν, ο Πορτογάλος ποιητής έγραψε τον Φύλακα των Κοπαδιών, αποδίδοντάς τoν στην πέννα του Αλμπέρτο Καέιρο και ανασύροντας, έτσι, ποιμενικές μνήμες από τις δέκα Εκλογές (Βουκολικά) του Βιργίλιου. Τα ποιήματα του Αλμπέρτο Καέιρο –μέρος αυτών πρωτομεταφράστηκε στην Ελλάδα από τον Φίλιππο Δρακονταειδή, το 1982– τώρα, σε μια συνολική παρουσίασή τους από τη Μαρία Παπαδήμα στις εκδόσεις Gutenberg, δίνουν την ευκαιρία στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό να απολαύσει μιαν ισορροπημένη, ομαλή μετάφραση με ποιητικές αξιώσεις, μαζί με δύο κατατοπιστικά κείμενα εισαγωγής, ένα της μεταφράστριας και ένα του ίδιου του Πεσσόα, υπό το προσωπείο του Ρικάρντο Ρέις.

Poesia pastorale: μια πολυπλοκότητα εν εξελίξει

“Ακολουθεί τη φωνή της συνείδησής του για τον κόσμο και υπακούει στην προοδευτική ανάδυση των αισθήσεων, που θα εδραιώσουν μιαν ιδιόμορφη, σχεδόν θρησκευτική, εικόνα της φύσης”

Αντι-διανοούμενος, αντι-ρομαντικός, αντι-ϋποκειμενιστής, αντι-μεταφυσικός, ο Καέιρο δεν είναι πια αυτός που ήταν ο Πεσσόα, είναι ένας άλλος: αυτός ο «Άλλος» είναι, στην προκειμένη περίπτωση, οιονεί βοσκός, φέρει όλα τα γνωρίσματα αθωότητας που έχει κάθε βοσκός, ακολουθεί τη φωνή της συνείδησής του για τον κόσμο και υπακούει στην προοδευτική ανάδυση των αισθήσεων, που θα εδραιώσουν μιαν ιδιόμορφη, σχεδόν θρησκευτική, εικόνα της φύσης και της ανθρώπινης παρουσίας μέσα σ’αυτήν:

«να με ξετυλίξω και να είμαι εγώ, όχι ο Αλμπέρτο Καέιρο, αλλά ένα ανθρώπινο ζώο που γέννησε η φύση».

Continue reading →

Είσαι ηδονή, κάθε σου κύμα ξέχωρο από τ’άλλα

Κι όλα μαζί στο ξέσπασμα του τέλους.

Θάλασσα που την ύπαρξή της θεμελιώνει, που δίνει υπόσταση στον εαυτό της.

Είσαι ηδονή, σπασμών κοράλι.

*Απόδοση: ΤhalaMys, από τον τοίχο της οποίας στο facebook πήραμε το απόσπασμα αυτό και την εικόνα που το συνοδεύει και ανήκει στην Georgia O’Keeffe.

Ελαφρύ το ψέμα των ποιητών
προς το κοινό,
βαρύ και τυχοδιωκτικό
για τους ίδιους,
την ιδέα,
το σκοπό,
την αφιέρωση∙

όταν το Μ.Α. μετατράπηκε
ψευδώς
σε Α.Ε.
στοιχειώνοντας τα βράδια
από το κυνήγι των λέξεων
για την αλήθεια των λέξεων

Νέττα, 11/12/2014

Ανθολογία Σύγχρονης Κυπριακής Ποίησης. Η Κύπρος μετά το ’90,
επιμ. Βάκης Λοϊζίδης, Αθήνα, Μανδραγόρας, 2011, σελ. 150

Ανθολογίες κυπριακής ποίησης έχουν γίνει πολλές· προηγήθηκε η Ανθολογία των κυπρίων ποιητών 1878-1934 (1934) του Άδωνη Βερνάλη, ακολούθησαν η πιο ευπρόσωπη Ανθολογία κυπρίων ποιητών (1951) του Ανδρέα Σ. Ιωάννου και η πιο αναλυτική Ανθολογία κυπριακής ποιήσεως (1965, συμπληρωμένη έκδοση: 1973) των Κώστα Μόντη και Ανδρέα Χριστοφίδη, για να φτάσουμε σε πιο πρόσφατες ανάλογες εκδόσεις, όπως η Ανθολογία σύγχρονης κυπριακής ποίησης (1985) των Λεύκιου Ζαφειρίου και Λουκά Αξελού και η πιο πληθωρική και μάλλον ισοπεδωτική Ανθολογία κυπρίων ποιητών (2008) των Σωκράτη Σκαρτσή και Σωτήρη Βαρνάβα. Αξίζει να σημειωθεί ότι, με εξαίρεση την ανθολογία του Άδωνη Βερνάλη, οι υπόλοιπες τυπώθηκαν στην Αθήνα· και ότι οι περισσότερες από αυτές έγιναν από ποιητές. Υπάρχουν, βέβαια, αρκετές άλλες Ανθολογίες κυπριακής ποίησης, θεματικές, τοπικές ή πιο ειδικές, μερικές από τις οποίες είναι ενδιαφέρουσες. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι τέτοιες ανθολογήσεις κυπριακής ποίησης (και κυπριακής λογοτεχνίας γενικότερα) είναι αχρείαστες και βλαβερές, γιατί, κατά την άποψή τους, διαχωρίζουν, τάχα, την κυπριακή από την ευρύτερη νεοελληνική λογοτεχνία. Δεν συμφωνώ με μια τέτοια άποψη. Όσο ο Βασίλης Μιχαηλίδης και άλλοι σημαντικοί κύπριοι λογοτέχνες εξακολουθούν να απουσιάζουν και από τις πιο αξιόπιστες και πιο πρόσφατες Ανθολογίες νεοελληνικής ποίησης ή πεζογραφίας, είναι καλά να εκδίδονται τέτοιες ανθολογήσεις και άλλες εργασίες υποδομής· με την προοπτική οι κύπριοι λογοτέχνες (αλλά και συγγραφείς από άλλες περιοχές του ελληνισμού και της διασποράς) να αξιολογηθούν κάποτε όπως τους ταιριάζει στο πλαίσιο της ευρύτερης νεοελληνικής λογοτεχνίας: «Οι σημαντικότεροι με τους σημαντικότερους, και ο συρφετός με τον συρφετό», για να θυμηθούμε τα λόγια του Γ. Π. Σαββίδη.

Continue reading →

Ακόμα να φτάσει στο μώλο ο άνεμος,
καρτερία η μετάνοια, μετανάστευση η ώρα
περιμένουν ταξίμια

Στη ρούγα σε ξεχωρίσαν
ο τράφος, οι ξερολιθιές, πριν απ’ το μετά
πετάγονται στο βάδισμα της τύχης
-η θάλασσα έρπεται να φτάσει-
και περπατάς, κουτσοδιαβαίνεις

Η νέα δεν κοιμήθηκε ποτέ, η Χαρίσα

σταυρό από ελιάς κουκούτσι στο λαιμό
και ρέλι στο κουρέλι, μαλλί προβάτου το σημάδι…
όσα είχε

Μεταμφιεσμένοι την ξεφόρτωσαν στης αποθήκης
τα ζητούμενα, απωλεσμένα όλα
ακούγονται φωνές αυτή και τα βαριά εθίματα
και οι αρετές σταμπαρισμένες με αριθμούς,
σακούλες ασήκωτες
αποκαλούνται με μελάνι, με ρυθμούς,
σαν ένα, σαν επτά,
σαν εικοσπέντε
σε μια ναυτία γέννησης αθροιστικής
αφαιρούνται…
όλα, έμψυχα ή αντίθετα
για δόσιμο, χαριστικά, αιτήματα για αiμα
θεωρούνται

Στείλε για τη φουρτούνα πίστης
ντυμένο φως στην επιφάνεια
λυγίζει το κλαδί, κι η μέρα σε καραβίδας χρώμα

και ο χρόνος πια ακλώνιαστος, πιοτό και πιόμα

Με κάθε ευλογία,
κρίνο βασιλικό σε χαιρετά με μόσχους

κρίκος στη μύτη της ώρας,
αρχινάει ένα μέτρημα
Δώσου!

Mατοπερνάς αφήνοντας το κόκκινο,

μορφή η ανάσα σου,
πως δόθηκες πια, δώσου!