Peter Kenneally 
reviews Andy Jackson’s The thin bridge

thin-bridge

The thin bridge
by Andy Jackson

Whitmore Press, 2014

‘Poetry from a body shaped like a question mark’ That is the tag line for Andy Jackson’s blog, and it perfectly sums up the to and fro in his work. Jackson, who has Marfan’s Syndrome, has said that he came to write poetry partly ‘ to control the way people see me. I’d lived with the staring and comments that having an unusual body brings, and I wanted to be in charge.’

In a recent blog post he deals with this issue; the paradox of having ‘an unusual shape, but no pain’, and the confusion this causes for the ‘concerned stranger’. This new collection, which won the 2013 Whitmore Press Manuscript Prize, condenses these concerns with the confidence it takes to let them be understated, if ever present. The relation of bodies to themselves, and to the world, is rehearsed over and over again, tentatively, ironically, quizzically.
Continue reading

Σπύρος Μαρούλης, Νέο Έτος προχώρα!

149500_10200603292148074_1431586324_n

Νέο Έτος, μην έρθεις σπίτι μας.
Δεν είμαστε εδώ!
Λείπουμε.
Είμαστε περιπλανώμενοι οδοιπόροι
αλήτες
χωρίς μνήμη χωρίς όνειρα χωρίς επιθυμίες χωρίς ελπίδα
σ’ έναν κόσμο που αρνείται τον άνθρωπο
Οι ορίζοντες των ματιών μας έχουν γίνει σταχτιοί
και η θάλασσα μας γκρίζα
και η ποίησή μας άσφυγμη.
Νέο Έτος προχώρα!
Υπάρχει διαδρομή για να οδηγήσει τα βήματά σου!
Μη στέκεσαι σαν νεκρός που απορρίφθηκε απ’ το τάφο.
Θέλουν να γράψουν ιστορία τα χρόνια, μη τους το στερείς.
Μη στέκεσαι σαν απ’ τη θλίψη μιας ανέφικτης αγάπης,
σαν απ’ το φόβο ενός μεγάλου ταξιδιού…
Άφησέ μας πίσω σου
μήπως μπορέσουμε κάποια στιγμή
να πεθάνουμε σαν Γενναίοι.

Graeme Miles
 reviews Marie Slaight and Terrence Tasker’s The Antigone Poems

antigone

The Antigone Poems
by Marie Slaight and Terrence Tasker

Altaire, 2014

The Antigone Poems is a collaborative work, made up of poetry by Marie Slaight and drawings by Terrence Tasker. Created in the 1970s when the writer and artist were living in Montreal and Toronto, and published in 2014, it is an attractively produced book. The drawings, most depicting faces like tragic masks, divide the five chapters. These images are archaic and chthonic in mood, free from any twee classicising, and match well the equally chthonic mood of the poetry. Most of the poems are brief, suggesting fragments of some larger lost work. Such world as they sketch is made out of primary things: sun, blood, bones.

The book presents itself, in the words of the blurb, as ‘an intensely personal invocation of the ancient Greek tragedy’. The less definite ‘invocation’ rather than ‘retelling’ is a wise choice, though the latter term does appear in the promotional material. These poems are rather a lyric engagement with the story, which really requires its readers to know the narrative ahead of time. This is itself an ancient practice, found for instance in some tragic lyric. The blurb’s reference to ‘the ancient Greek tragedy’ suggests Sophocles’ Antigone, though other plays also featured Oedipus’s daughter (among extant tragedies: Sophocles’s Oedipus at Colonus, Euripides’s Phoenissae). There is a decided theatricality to this book: not only the choice of a character primarily associated with drama and the style of the art-works, but the monologue style of the poems suggest a character performing herself.

Continue reading

2014 in review

The WordPress.com stats helper monkeys prepared a 2014 annual report for this blog.

Here’s an excerpt:

Madison Square Garden can seat 20,000 people for a concert. This blog was viewed about 65,000 times in 2014. If it were a concert at Madison Square Garden, it would take about 3 sold-out performances for that many people to see it.

Click here to see the complete report.

Κική Δημουλά, Η χωρίστρα των φύλων

lixnos+kaiomenos

Κατέβαινα αργά μέ ταλαντεύσεις ελαφρότητας
ένα ουδέτερο αμέριμνο
σαν ομπρελάκι χάρτινο σκισμένης ηλιαχτίδας
σα διεύθυνση γραμμένη σε ατζέντα κονιορτοΰ.
Κατέλυα τις νύχτες σέ διαττόντων αχυρώνες
ή σε φτηνιάρικα, αν έβρισκα, μοτέλ του αχανούς.

Φωνή δεν είχα.
Όλη τη συνεννόηση με τους ξενοδόχους
και τους ερημίτες του διαστήματος
την έκανε απταίστως η σιωπή μου.

Ένα πρωί ξυπνώντας, έλειπε από τη θήκη της.
Τήν έχασα.

Άμα χάνεις κάτι
γίνεσαι μέλος κάποιας υποταγής.

Μίλα, διέταξε ή φύση. Μόνον πρόσεξε.
Ό,τι πεις θα χρησιμοποιηθεί εις βάρος σου.

Κι ακούστηκα νά λέω:
σου πάει στο πλάι η χωρίστρα.

Πάρε εσύ το μέρος με τα λιγότερα μαλλιά
ήρθε μιά αγριάνθρωπη απόκριση.

Άμα χάνεις κάτι
γίνεσαι μέλος τακτικό υποταγής.

Έσκυψα να πάρω τα λιγότερα.
Κι όπως δεν έβλεπε καλά την άνιση διανομή
σκόνταψε, έχασε την ισορροπία της
η ουδετερότητά μου κι έπεσα
εντός γυναίκας νεοσκαμμένης.

Έμεινα έκεΐ. Για νά χωρέσω διπλώθηκα
περίπου ήμικύκλιο
σαν τις παλιές μωρουδίστικες κούνιες.
Οΰτε που διανοήθηκα να βγω
έτσι πού φρουρούσαν τό στόμιο πολυάριθμα
κύτταρα ζουλού καί ηχουσαν γεννητικά ταμ ταμ.

Άκους έκεΐ νά τά φωνάζουν μπαμπά τά παιδιά μου.

*Από τη συλλογή “Ενός λεπτού μαζί”, εκδόσεις Ίκαρος 2010.

Σοφία Περδίκη, η όραση στην αφή


10891490_10205034522718451_7151075887626559022_n

Τις στιγμές που εισβάλλει η όραση στην αφή

βλέπεις το δέρμα ξέχωρα απ’ το σώμα

το κρατάς σαν μωρό

σφιχτά κι απαλά

μικρές τριχούλες ρίγη σταλάζουνε

στους οφθαλμούς

τρυγούν τα δάχτυλα την εσωτερική τους πλευρά

μην και σκιαχτεί η τρυφερότητα.

Κι ύστερα περνά από μπροστά σου

φευγαλέα η ματιά

μια πλήρωση της αίσθησης βλέπεις

όπως όταν η φλέβα φουσκώνει

το αίμα κυλά

τι τένοντας, τι τέντωμα

να σκάσει πάει η κρούστα

και είναι της πληγής τούτης ενόραση
η
δερμάτινη μνήμη.

*Ο τίτλος επιλέχθηκε από μας. Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης είναι από τη σελίδα της Σοφίας Περδίκη στο facebook.

Ηλίας Λάγιος, Πρωτοχρονιά

lagios

Να φτάνεις ώς το 2002
μ’ ένα κοστούμι μόδας του ’30.
Να λες του μεγαλόσχημου ήλιου: «Πάντα
μου αρκεί να δύω».

Να ’ρθείς στην γκρίζα χώρα του Σημίτη,
που ένα τραπέζης κάλπικο βιβλιάριο
θ’ αλλάξεις με μισθό, τζόκερ, ωράριο,
T.V. και σπίτι.

Μ’ αλκοόλ και νύχτα, μπάτσους κι ηρωίνη,
τ’ αδέλφια σου ενοικούν πλατεία Βάθης.
Σπεύσε το δίδαγμά σου να τους μάθεις.
Οργή κι οδύνη.

Τινάζεις απ’ τα ρούχα σου στου «Φλόκα»
άμμο απ’ τους σύσκιους δρόμους της Πρεβέζης.
Με τον Μαύρο μονότονα να παίζεις
πικέτο ή πόκα.

Περιστερές φρουρούν το Παρλιαμέντο.
Φλάσαρε ν’ ανεβείς στο Κολωνάκι.
Ίσκιος με ίσκιους θα πιεις σε λιγάκι
φαρμάκι φρέντο.

Και στην Δεξαμενή ως δεις ν’ απλώνει
του κυρ Αλέξανδρου ο επενδύτης,
θα τυλιχτείς πρηνής, θύμα και θύτης,
λευκό σεντόνι.

Να μπεις απλός πελάτης στην «Εστία»
κι όπως θ’ ακούς μεταμοντέρνους ήχους
να ψιθυρίσεις δυο δικούς σου στίχους,
έτσι στ’ αστεία.

Χλομούς δαίμονες βλέπεις υπεράνω
και στα έγκατα πύρινους ανθρώπους.
Ξέρεις να με πονάς με χίλιους τρόπους,
πριν καν πεθάνω.

Να ’χουνε σβήσει γύρω σου όλες κι όλοι,
δίχως να ονειρευτούν πράσινα δάση.
Ο θάνατος, μοιραίως, τους υφαρπάσσει
μ’ άδειο πιστόλι.

Κι αν παίξεις με τις κάργες, σαν παιδάκι,
στα κεραμίδια άφωνη μια λύρα,
ίσως συμμεριστείς εκ νέου, την μοίρα
του Καρυωτάκη.

*Το ποίημα και η εικόνα του Ηλία Λάγιου αναδημοσιεύονται από το ιστολόγιο του Γιάννη Ζελιαναίου στο http://gianniszelianaios.blogspot.com.au/2014/12/blog-post_29.html

Δημήτρης Τρωαδίτης, περιπλανιέμαι

Artwork: Vasil Roinashvili

Artwork: Vasil Roinashvili

περιπλανιέμαι
στους πίσω δρόμους

χάνομαι
χωρίς ίχνη
στους καιρούς

με τζάμια σπασμένα

οι άνεμοι στο πρόσωπο

οι λέξεις

οι σκύλοι

στο βάθος τα πουλιά

μετακινούμαι
μακριά
από καχυποψίες
και αυλές
ινστρουχτόρων

ο ουρανός
συνθέτει ομιλίες

μερικές φορές
ο ήλιος λάμπει
άλλες όχι

και κάθε μέρα έρχονται
γράμματα
από διψασμένους αποστολείς

Κατερίνα Καρπούζη, Πρέπει

pe_FczuowCFSc13Djkue27KMyF0KUfTy1IaaCEPWk_NtphPoeIL8eWUoOC3c5i5yTy8TFKGIBppkq4LzLesB98v-ievYly3rGv9gBbY3HmhSOn0LUdHcQCiLzsv5JC_bBXdCyghvOy38dk5l1fk0XQ=w320-h240-p

Γέμισε το ποτήρι με νερό
Γέμισέ το
Άνοιξε τις βρύσες
Να τρέξει
Μάζεψε τα σύννεφα όλα
Να βρέξει
Να γεμίσει σήμερα
Να γεμίσει και το αύριο
Σήμερα πρέπει απ’ όλες τις μέρες
Να βουτήξω στη χαράδρα
Σήμερα πρέπει
Να πνιγώ.

*Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης είναι από το ιστολόγιο της Κατερινας Καρπούζη στο http://www.mindances.blogspot.gr

Νικόλας Α. Σεβαστάκης, Δύο ποιήματα

10698519_10153250956746038_600897160259774902_n

Η δουλειά της

Στο κέντρο η ποίηση δεν φτάνει
-η παραστάτις των παρόδων-
συνήθισε στις βαθυκύανες σκιές
στα έρημα χτίσματα
στους λάκκους με τα βρόχινα
η κόρη των ελάχιστων πιθανοτήτων
Καλά εκπαιδευμένη στα διάκενα
μαθαίνει
πώς να αντικρούει το κενό

***

Απόφαση

Δεν είμαστε ποτέ παρόντες
Στα λόγια τα χλοερά
τις λαξευμένες πέτρες
όταν εξακοντίζουμε
στα χνάρια του πλησίον
Κάτι άλλο είμαστε
ένα απόδειπνο μια ερειπωμένη
καπναποθήκη
Τα τέσσερα χρωματισμένα σπίτια στην έξοδο
ενός χωριού του εμφυλίου
Κάτι άλλο από αυτό που συμβαίνει

Στο κράτημα της αναπνοής
οι στάχτες που έπεσαν με πάταγο
από μια τελευταία σκέψη
Μια άτρακτος θαμμένη στο χωράφι με τα σύκα
με τα καύκαλα των σκύλων
το ακαταπόνητο έργο της παιδικότητας
Κάτι άλλο είμαστε
στην απόφαση να αγαπήσουμε
χωρίς αγάπη
Στη γραφή δηλαδή

*Από τη συλλογή “Οι χειμώνες της μνήμης”, εκδόσεις Πανοπτικόν, 2010.